Η ανατολή κάθε νέου χρόνου προσφέρεται για έκφραση ελπίδων και διάνοιξη προοπτικών μιας νέας σελίδας, ατομικά και συλλογικά. Για τον κυπριακό Ελληνισμό, κάθε νέος χρόνος φέρνει μαζί του την προσμονή να είναι ο τελευταίος των εθνικών δεινών του και η ανατολή της απελευθέρωσής του από την ομηρεία του Αττίλα. Η επανένωση του τόπου, η επιστροφή στις πατρογονικές εστίες, η άρση της τουρκικής κατοχής, η πλήρης ανάκτηση της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας του τόπου και η διασφάλιση του μέλλοντος του κυπριακού Ελληνισμού αποτελούν τη διαχρονική απαίτηση του λαού μας.
Καθώς ανέτειλε ήδη το 2014, οι προσδοκίες είναι μειωμένες, όσο ποτέ άλλοτε. Η οικονομική κρίση έχει αποδυναμώσει αντιστάσεις και έχει συρρικνώσει τον βαθμό αποφασιστικότητας του λαού να αγωνισθεί για την απελευθέρωση του τόπου του. Η μοιρολατρία και η ηττοπάθεια καλλιεργούνται συστηματικά και έμπρακτα από πολιτικούς ηγέτες, ενώ φραστικά κηρύσσεται η αντίσταση και η αποφασιστικότητα. Ενώ ακούονται διεκδικητικοί λόγοι, στην πράξη παραδίδονται προτάσεις οι οποίες εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο τις παραχωρήσεις στην τουρκική πλευρά.
Το εθνικό θέμα βρίσκεται μπροστά σε επικίνδυνα αδιέξοδα. Η επιστροφή της Αμμοχώστου απομακρύνεται, και η έκδοση κοινού ανακοινωθέντος, στο οποίο να περιέχεται σαφώς το στοιχείο μίας καθαρής λύσης, έχει ναυαγήσει. Η εθνική υπόθεση εξέρχεται σοβαρά τραυματισμένη από τη διαδικασία αυτή, αφού η δική μας πλευρά, χωρίς καμία πίεση και χωρίς να λάβει κανένα αντάλλαγμα, αποδέχθηκε τη διπλή κυριαρχία και τη διπλή ιθαγένεια. Οι νέες παραχωρήσεις έχουν καταγραφεί, ανεξαρτήτως τού εάν η απληστία της τουρκικής πλευράς δεν έχει κάμει αποδεκτές τις νέες γενναιόδωρες προσφορές της ηγεσίας μας.
Ουδείς γνωρίζει, πλέον, πώς προχωρεί το εθνικό θέμα. Η Κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο Β. Η Άγκυρα και ο Έρογλου έχουν. Άπρακτη και αναμένουσα παραμένει η ελληνοκυπριακή πλευρά. Βάσει προγραμματισμένου σχεδίου προχωρεί η τουρκική. Ο χρόνος διαρρέει άκαρπος και τσιμεντώνει τα τετελεσμένα και τη διχοτόμηση, και ουδείς ανησυχεί. Ακολουθείται η γνωστή τακτική «βλέπουμε και κάνουμε», χωρίς να γνωρίζει η ηγεσία τι θα πράξει, εκτός από το να ακολουθεί την πεπατημένη 40 χρόνων, επιμένουσα σε μία πολιτική η οποία χρεοκόπησε και σε ένα μοντέλο λύσης το οποίο νομιμοποιεί τον διαχωρισμό και τη διχοτόμηση, διαιρεί στη βάση ρατσιστικών στοιχείων και προοιωνίζεται δεινά για τον κυπριακό Ελληνισμό.
Ο νέος χρόνος θα είναι καθοριστικός για την πορεία του εθνικού θέματος. Εμμονή στην πάγια πολιτική των τελευταίων 40 χρόνων θα επιμηκύνει τα αδιέξοδα και θα αυξήσει τους κινδύνους για τον κυπριακό Ελληνισμό. Νέα πολιτική θα δημιουργήσει διεξόδους και προοπτικές.
Δεν αρκεί να λέγεται και να διακηρύσσεται ότι το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής. Πρέπει να χαραχθεί πολιτική στη βάση αυτής της αρχής. Δεν είναι αντίδικός μας η τουρκοκυπριακή πλευρά. Είναι η Τουρκία που κατέχει, που διχοτόμησε την Κύπρο, που διατηρεί στρατό κατοχής. Αυτήν πρέπει να φέρουμε στο εδώλιο της διεθνούς κοινότητας, με μία πολυσύνθετη πολιτική καταδίκης των εγκλημάτων της και της κατοχής της, αλλά και αναζήτησης στρατηγικών ερεισμάτων.
Έχουμε απομείνει μόνοι, χωρίς στρατηγικά ερείσματα και χωρίς συμμάχους. Όπως έχει δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του ο διαπραγματευτής Ανδρέας Μαυρογιάννης, ούτε ο ΟΗΕ ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν διάθεση να συμβάλουν σε σύντομη λύση. Οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί απαιτούν σύντομη λύση, ώστε να διοχετευθεί το φυσικό αέριο προς την Τουρκία.
Ποιος καταδίκασε ώς τώρα την Τουρκία για την αδιάλλακτη στάση της στο θέμα του κοινού ανακοινωθέντος; Ουδείς. Όλοι ζητούν και από τις δύο πλευρές να κάμουν τους αναγκαίους συμβιβασμούς, ώστε να υπάρξει προσέγγιση θέσεων, έκδοση κοινού ανακοινωθέντος, και έναρξη διαπραγματεύσεων.
Ο χρόνος τελειώνει. Και το πλήρωμα του χρόνου φέρνει νέα δεινά.
