Πρόκειται για μια διαπίστωση-σύνθημα, που παπαγαλίζεται από την πολιτική και κομματική ηγεσία εδώ και έξι δεκαετίες: «Η τουρκική αδιαλλαξία εμποδίζει την επίλυση του Κυπριακού». Τι είναι, λοιπόν, αυτή η περιβόητη «τουρκική αδιαλλαξία», που βολεύει τόσο καλά κυβερνήσεις και πολιτικάντηδες, αλλά χαντακώνει ολοένα και περισσότερο την ελληνική πλευρά; Η τουρκική αδιαλλαξία συνίσταται στην τουρκική στοχοθεσία σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού. Οι Τούρκοι, από το 1956, διά των γνωστών εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ, κωδικοποίησαν την εθνική πολιτική και στρατηγική τους έναντι της τότε μαχομένης κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας, Κύπρου.
Ο Ερίμ είχε προτείνει τρεις λύσεις. Πρώτον, η Κύπρος να συνεχίσει να παραμένει υπό βρετανική κατοχή. Δεύτερον, να διχοτομηθεί. Τρίτον, να υπαχθεί στην Τουρκία, από την οποία η Βρετανία την είχε αγοράσει μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο. Όμως, ο Ερίμ είχε επιμείνει ότι για να υπαχθεί η Κύπρος ξανά στην Τουρκία έπρεπε να ληφθούν υπόψη οι εκατοντάδες χιλιάδες Τ/κυπρίων που, δήθεν, είχαν μεταναστεύσει και να αυξηθεί ο τ/κ πληθυσμός με εμβολιασμό του από εποίκους εξ Ανατολίας.
Όλα αυτά, πριν ακόμα η Κύπρος ελευθερωθεί, πριν γνωρίζει κανείς την έκβαση του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλ’ όταν ήδη οι Βρετανοί είχαν εισαγάγει τον τουρκικό παράγοντα στο Κυπριακό. Έκτοτε, και με άλλους συγκεκριμένους σχεδιασμούς, η Τουρκία μεθοδεύει την κατάληψη και έλεγχο όλης της Κύπρου, βοηθούντων και εγκλημάτων από Έλληνες (πραξικόπημα) και της διαχρονικής ανεπάρκειας της ηγεσίας μας να αντιμετωπίσει την τουρκική στοχοθεσία. Αυτή η στοχοθεσία αποβλέπει, πρώτον, στην κατάλυση και εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως υποκειμένου της διεθνούς και κοινοτικής νομιμότητας.
Δεύτερον, στην εσαεί κατοχή του βορείου τμήματος και στον έλεγχο του νοτίου, με ή χωρίς την συναίνεση και την υπογραφή μας. Τον Σεπτέμβριο του 1963, σε πεντασέλιδο έγγραφο που βρέθηκε στο γραφείο του τότε Τ/κ υπουργού Γεωργίας, Πλουμέρ, με την υπογραφή Κιουτσιούκ και Ντενκτάς, προειδοποιείτο ο Μακάριος πως αν αποτολμούσε αναθεώρηση προνοιών του Συντάγματος, θα ανακηρυσσόταν -ας προσεχθεί η ορολογία- η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».
Αυτός ο στόχος υλοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1983, δηλ. 20 χρόνια αργότερα. Τον Αύγουστο του 1974, μόλις κόπασε η σφαγή της Κύπρου από τον Αττίλα, ο Ντενκτάς κατέθεσε την ιδέα για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Η ελληνική πλευρά διά του Μακαρίου και του Κληρίδη έπεσε στην παγίδα και την έκανε παντιέρα μιας λύσης που αφεύκτως οδηγεί στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σήμερα, με την ανακάλυψη των υδρογονανθράκων στις θάλασσές μας, η Τουρκία διεκδικεί, χωρίς καθόλου να δικαιούται, ίσο μερίδιο από τα κέρδη. Με αφορμή το κοινό ανακοινωθέν που έγινε η παντιέρα του Ν. Αναστασιάδη, η Τουρκία εκβιάζει τώρα με σχέδιο Β’, που είναι η αναγνώριση του κατοχικού ψευδοκράτους, όπως ακόμα προχθές είπε ο Νταβούτογλου, στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Με απλά λόγια: Οι Τούρκοι εδώ και 60 χρόνια βροντοφωνάζουν στους ηγέτες της Κύπρου τα σχέδια και τους στόχους τους. Μας λένε τι, πώς και πότε θα μας τα κάνουν.
|
Και οι ηγέτες της Κύπρου, κωφοί, τυφλοί, ανεπαρκείς, άσχετοι και αμελέτητοι, επικαλούνται την τουρκική αδιαλλαξία ως δικαιολογία για την δική τους ανικανότητα. Η Τουρκία έχει θανατηφόρους στόχους κατά της Κύπρου. Οι Έλληνες αυτού του τόπου διερωτώνται ξανά και ξανά: Πώς η ηγεσία μας αντιμετωπίζει την τουρκική στοχοθεσία; Με ποιες δυνάμεις, ποιες δυνατότητες πολιτικές, διπλωματικές, αμυντικές, οικονομικές, αγωνιστικές; Πού στηρίζεται για να στομώσει τον κίνδυνο εξαφάνισης της Κυπριακής Δημοκρατίας; Πού είναι η σοβαρότητα, ο σχεδιασμός και η αξιοπιστία της; Γι’ αυτά και άλλα διερωτώνται οι Έλληνες της Κύπρου και τους καταλαμβάνει μαύρη απελπισία…
