Είναι σοβαρά τα κόμματα; Όχι, βέβαια! Οι βουλευτές μας είναι υπεύθυνοι; Καθόλου! Έχουμε σοβαρούς πολιτικούς; Δυστυχώς, όχι! Κόμματα και βουλευτές, πού ζουν; Πάντως όχι στην Κύπρο, η οποία διέρχεται και βιώνει στο πετσί της τη χειρότερη οικονομική, αξιακή και θεσμική κρίση της σύγχρονης ιστορίας της. Μπορούμε να εμπιστευτούμε κόμματα και πολιτικούς, που αναλώνουν ώρες και μέρες και μήνες αλλ’ όχι φαιάν ουσία και λογική για να λύσουν τον… Γόρδιο Δεσμό των λιμουζίνων των διαφόρων επισήμων, κρατικών και πολιτειακών αξιωματούχων; Ούτε με σφαίρες, κατά τη λαϊκή πλην σοφή θυμοσοφία. Είναι, πραγματικά, απίστευτο αλλ’ όχι ανεξήγητο αυτό το κωμικό μα και θλιβερό φαινόμενο, που παρατηρούμε εδώ και οκτώ μήνες όσον αφορά ποιοι δικαιούνται ή όχι να εποχούνται δωρεάν κρατικοδίαιτων λιμουζίνων. Λογικά, αν Πρόεδρος, Κυβέρνηση, Βουλή, κόμματα, βουλευτές και κρατικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι, είχαν συναίσθηση πού ζουν και, κυρίως, υπό ποιες καταθλιπτικές και εξουθενωτικές συνθήκες ζουν η πλειοψηφία των Κυπρίων πολιτών, θα προέβαιναν σε μία και μόνη ενέργεια: Όλοι να αποποιηθούν αμέσως τη χρήση κρατικής λιμουζίνας. ΟΛΟΙ!

Δεν το έκανε κανείς. Αναλογισθείτε: ΟΛΟΙ αυτοί, που θέλουν, διεκδικούν και απαιτούν κρατική λιμουζίνα, είναι ΟΛΟΙ υψηλόμισθοι και παχυλόμισθοι! Άρα, μπορούν, πρώτον, να χρησιμοποιούν το δικό τους αυτοκίνητο -και όλοι έχουν πανάκριβα αυτοκίνητα- επειδή έχουν τις οικονομικές δυνατότητες να το συντηρήσουν. Δεύτερον και σπουδαιότερον: Παίρνοντας μια τέτοια απόφαση, δηλ. να αποποιηθούν την κρατική λιμουζίνα που, τάχα, δικαιούνται στο πλαίσιο των κεκτημένων τους, θα έδιναν ηχηρό και έμπρακτο παράδειγμα περισυλλογής και λιτότητας πρώτοι αυτοί στους δεινοπαθούντες πολίτες. Κι όμως: Κανείς, ούτε Πρόεδρος ή πρώην Πρόεδροι, ούτε αρχηγοί κομμάτων ούτε κρατικοί ούτε άλλοι πολιτειακοί αξιωματούχοι ένιωσαν την ανάγκη να βγουν δημόσια και εύτολμα να αποποιηθούν ένα δήθεν προνόμιο που, υπό άλλες περιστάσεις και συνθήκες, θα ήταν αποδεκτό.

Λέμε ξανά την άποψή μας: Μόνον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρόεδρος της Βουλής μπορεί να δικαιούνται κρατικής λιμουζίνας για λόγους που όλοι καταλαβαίνουμε. Οι υπόλοιποι; Γιατί αρχηγοί κομμάτων, κρατικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι να διαγκωνίζονται ποιοι θα χρησιμοποιούν κρατική λιμουζίνα; Και πότε; Όταν όλοι αυτοί ή οι περισσότεροι έχουν και από αρκετούς αστυνομικούς να τους… προσέχουν! Από τι; Από ποιους; Δεν γνώριζαν ότι από τη στιγμή που ανελάμβαναν δημόσιο αξίωμα, ανελάμβαναν και τους ανάλογους πιθανούς κινδύνους; Παρατηρείται, λοιπόν, το εξής εξωφρενικό και σχιζοφρενικό φαινόμενο που μόνο σε μιαν άθλια μπανανία μπορεί να συμβεί: Εδώ και οκτώ μήνες, τα κόμματα συζητούν ποιοι δικαιούνται, και ποιοι όχι, κρατικές λιμουζίνες. Τόσος χρόνος, τόσες διαβουλεύσεις και από πάνω τόσες εκβιαστικές παρεμβάσεις από δικούς τους, κομματικούς, που αξιώνουν, οι αναιδείς, να έχουν και αυτοί κρατική λιμουζίνα.

Όλοι αυτοί είναι εκείνοι που βγαίνουν στα μπαλκόνια και ολοφύρονται για την κρίση, που δήθεν νοιάζονται για τους δεινοπαθούντες πολίτες, που τάχα αγωνιούν για τους δεκάδες χιλιάδες ανέργους και μένουν, δήθεν, έκπληκτοι για τους εκατοντάδες χιλιάδες Κύπριους νεόπτωχους. Φαρισαίοι! Υποκριτές! Ούτε ένας δεν έχει την τόλμη, την αξιοπρέπεια, ούτε ένας δεν αισθάνεται τον παραμικρό σεβασμό προς τον άνεργο, τον φτωχό, τον αναξιοπαθούντα πολίτη, τον συνταξιούχο, και να βγει και ν΄ αποποιηθεί το δήθεν προνόμιό του. Και τα θλιβερά κόμματα παρέπεμψαν τη συζήτηση αυτού του εξίσου θλιβερού, για το επίπεδο της πολιτικής και των πολιτικών, θέματος, στα μέσα του Γενάρη. Προφανώς για να δουν πόσους ακόμα δικούς τους θα βολέψουν. Κι ύστερα, κόμματα και πολιτικάντηδες διερωτώνται γιατί οι πολίτες τούς φτύνουν και τους απαξιώνουν.