Μια σοβαρή και ξεκάθαρη πολιτική δεν ασκείται με φοβίες και διλήμματα. Ένας σοβαρός και υπεύθυνος ηγέτης, που ξέρει να διεκδικεί και να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του τόπου του, δεν διαπραγματεύεται από φόβο ούτε και φοβάται να διαπραγματευτεί. Όμως, στην άσκηση μιας τέτοιας πολιτικής, πρέπει να τίθενται κόκκινες γραμμές και να σχεδιάζεται σχέδιο Β’, ώστε να αποτελούν ασφαλιστικές δικλίδες σε περίπτωση αδιεξόδων και κινδύνων. Από την αρχή του Κυπριακού, μια ανεπίτρεπτη φοβία διακατέχει όλους τους διαπραγματευτές της ελληνικής πλευράς: Να μην κατηγορηθούμε για αδιαλλαξία ή για πιθανό αδιέξοδο. Ως εάν η υπεράσπιση των θέσεων και των δικαιωμάτων μας, των ελευθεριών και των αξιών μας συνιστά… αδιαλλαξία. Και ως εάν ένα αδιέξοδο είναι το τέλος του δρόμου.
Τι λένε οι ηγέτες μας; Ότι έχουμε δίκαιο, ότι αναζητούμε βιώσιμη και λειτουργική λύση, στηριγμένη στις αρχές και αξίες της ΕΕ και του ΟΗΕ. Η τουρκική πλευρά, λένε, είναι αδιάλλακτη, προκλητική, εκβιαστική, απειλητική. Παράδειγμα: Με αφορμή δήθεν την πρόταση για το Ενωτικό Δημοψήφισμα, ο εγκάθετος της κατοχής εγκατέλειψε τις συνομιλίες. Βέβαια, η ουσία βρίσκεται αλλού: Στην άρνηση της Τουρκίας να δεσμευτεί ότι απαρνείται τα επεμβατικά «δικαιώματα» και ότι συναινεί στην αποχώρηση του Αττίλα και των εποίκων και σε λειτουργική και βιώσιμη λύση. Με βάση τη λογική των ηγετών μας, η Τουρκία έπρεπε να καταγγελθεί από τον ΟΗΕ και την ΕΕ και τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ουδέν έγινε και ουδείς την κατήγγειλε. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ισχύ, την έκταση και το μέγεθος της Τουρκίας, αλλά με συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Στο πλαίσιο της κωμικής αντίληψης, ότι δεν πρέπει να επιρριφθεί σ' εμάς πιθανή ευθύνη για αδιέξοδο ή κρίση στο Κυπριακό, η ηγεσία μας οδηγείται σε καταστροφικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις στους Τούρκους. Με το γελοίο σκεπτικό ότι, αν υποχωρήσει και αν παραχωρήσει στους Τούρκους ό,τι απαιτήσουν, θα τους… καλοπιάσουμε, θα τους κατευνάσουμε και θα τους εξευμενίσουμε. Αλλ’ η ιστορία διδάσκει και έπρεπε κάτι να διδάξει στους αμαθείς και ανιστόρητους ηγέτες μας. Εκείνος ο τραγικός Τσιάμπερλεν, στο Μόναχο, πίστευε αφελέστατα πως αν ενέδιδε στις αξιώσεις του Χίτλερ, αυτή η ενέργειά του θα επενεργούσε κατευναστικά και εξημερωτικά στο Χιτλερικό θηρίο. Πλανήθηκε πλάνην οικτράν! Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το Αττιλικό θηρίο.
Όσο η δική μας πλευρά υποχωρεί τόσο πιο σκληρά η τουρκική πλευρά επιτίθεται και εντείνει τις αξιώσεις και τις απαιτήσεις της. Παράδειγμα: Το ΔΗΣΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επέπεσαν λάβροι και υβριστικοί εναντίον της απόφασης της πλειοψηφίας της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Αβέρωφ και Άντρος μετέβησαν, εν κρυπτώ και παραβύστω, στα κατεχόμενα και συνέφαγαν με τον υποτελή της τουρκικής κατοχής, σε μια προσπάθεια να τον πείσουν να επιστρέψει στις συνομιλίες. Με επονείδιστη πρόταση του άλλοτε εθνικόφρονος και υπερήφανου ΔΗΣΥ, και με τη συνέργεια του ΑΚΕΛ, ακυρώθηκε η απόφαση της Βουλής. Άλλαξε ο εγκάθετος; Εξημερώθηκε το Αττιλικό θηρίο; Κατευνάστηκε ο απρεπής σουλτάνος; Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι για λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών και συμφωνία για την ασφάλεια και τα επεμβατικά δικαιώματα;
Όχι βέβαια! Ποιοι κατήγγειλαν τους Τούρκους, οι οποίοι για δύο μήνες «πάρκαραν» το Κυπριακό στην απραξία; Κανείς! Ποιοι επέρριψαν ευθύνες στους Τούρκους; Κανείς! Πλην της Λευκωσίας και της Αθήνας. Ενώ η Τουρκία επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό στην Κύπρο, παραβιάζει την κυπριακή ΑΟΖ, απειλεί με πόλεμο και εκβιάζει, ο Ν. Αναστασιάδης δεν αποκλείει να μεταβεί ξανά στη Γενεύη. Λοιπόν, αυτό το γελοίο παραμύθι, με τη φοβία για τη μη επίρριψη ευθυνών στην πλευρά μας, να τελειώσει. Φοβούνται τέτοιες ευθύνες όσοι τρέμουν να τις αναλάβουν έναντι του λαού και του κράτους.
