Ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, αντί να καταναλώνει τον περισσότερο χρόνο του σε συναντήσεις με τον Έιντε και την Αμερικανίδα Πρέσβειρα, και αντί να ερωτά πώς θα διώξουμε τους Τούρκους, πώς θα στείλουμε πίσω τους πρόσφυγες και πώς θα ανακτήσουμε εδάφη, επωφελέστερο θα ήταν να πράξει τούτο: Αφενός να προβληματισθεί για τη χρεοκοπία μίας πολιτικής που ακολουθείται από το κόμμα του για 42 χρόνια, και παραλλήλως να καθίσει και να σχεδιάσει τρόπους κάμψης της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Δεν αρκεί να δηλώνει αυτό που είναι κατανοητό και από τον κάθε πολίτη, πως το Κυπριακό δεν λύθηκε επειδή η Τουρκία δεν θέλει να το λύσει δίκαια και λειτουργικά. Να διερωτάται, γιατί η κυβέρνηση και το κόμμα του δεν έκαμψαν την τουρκική αδιαλλαξία, και γιατί η Τουρκία, συνεργούσης και της πολιτικής του ΔΗΣΥ, έχει φθάσει στον τελευταίο σταθμό της υλοποίησης του στόχου της: Την κατ' αρχάς επιβολή τουρκικής λύσης και τη μετέπειτα τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου οφείλει να προβληματισθεί πόση πολιτική διορατικότητα διέθετε ο αρχηγός του, όταν δήλωνε πως ο Ερντογάν είναι σύγχρονος και προοδευτικός ηγέτης που θέλει λύση, και κατά πόσο ο Αβέρωφ Νεοφύτου διέθετε επίσης πολιτική διορατικότητα, όταν διαλαλούσε πως η εκλογή Ακιντζί γεννούσε ελπίδες και άνοιγε παράθυρα δίκαιης λύσης του Κυπριακού.

Τέτοιες εκτιμήσεις, όπως αυτές του Νίκου Αναστασιάδη και του Αβέρωφ Νεοφύτου, όχι μόνο διαψεύδονται οικτρά, όχι μόνο αντιμετωπίζονται σήμερα ως τραγική απόδειξη της ανικανότητας της ηγεσίας να εκτιμήσει σωστά, και ως τεκμήριο πολιτικής και ιστορικής αμάθειας, αλλά έχει προκαλέσει τεράστια ζημιά στο εθνικό θέμα. Επειδή, ακριβώς, έχει καταστεί η κορωνίδα της πολιτικής Κυβέρνησης-ΔΗΣΥ στο εθνικό θέμα.

Με πυξίδα ότι ο Ερντογάν θέλει λύση του Κυπριακού και ο Ακιντζί δεν είναι εγκάθετος της Τουρκίας, ή διαθέτει την ισχύ και τις δυνατότητες να αγνοήσει την Τουρκία και να προχωρήσει σε λύση του Κυπριακού, η οποία θα ανατρέπει τα τετελεσμένα της τουρκικής κατοχής, πορευθήκαμε τα τελευταία πέντε σχεδόν χρόνια. Και ποίο αποτέλεσμα προδιαγράφεται; Είτε κατάληξη σε λύση άδικη, θνησιγενή και υπό κατάρρευση, είτε σε καταστροφικό αδιέξοδο.

Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ερωτά, με δόση πολιτικής αφέλειας, πώς θα εκδιωχθεί ο εισβολέας, πώς θα επιστρέψουν οι πρόσφυγες και πώς θα ανακτηθούν κυπριακά εδάφη. Πρωτίστως πρέπει να δώσει λόγο και να εξηγήσει, πώς για 25 χρόνια άσκησης της ίδιας πολιτικής από τον Γιώργο Βασιλείου, τον Γλαύκο Κληρίδη, τον Δημήτρη Χριστόφια και τον Νίκο Αναστασιάδη, δεν έφυγε ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης, δεν επέστρεψε ούτε ένας πρόσφυγας και δεν επεστράφη ούτε ίντσα κυπριακού εδάφους. Αντίθετα, οδηγηθήκαμε σε πλήρη τσιμεντοποίηση του ψευδοκράτους, σε πολλαπλασιασμό των εποίκων, σε πλήρη επέκταση της Τουρκίας στα κατεχόμενα εδάφη.

Το ερώτημα βεβαίως του κ. Νεοφύτου απαντάται. Απαντήθηκε προ πολλών ετών από τον εκδότη της «Σημερινής» και την αρθρογραφία της εφημερίδας. Ο Κωστής Ν. Χατζηκωστής, σε συγγράμματα και άρθρα του, έθετε το πλαίσιο σωτηρίας του κυπριακού Ελληνισμού. Αποκάλυπτε τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας και τη λύση που επιδιώκει. Και τόνιζε πως για να υπάρξει απαλλαγή από την Τουρκία και εξουδετέρωση των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων, το κυπριακό κράτος όφειλε να αποκτήσει ΔΥΝΑΜΗ. Δύναμη στρατιωτική, δύναμη οικονομική, δύναμη πολιτική. Να συνάψει στρατηγικές συμμαχίες.

Αντ' αυτού, τι έπραξαν οι ηγεσίες, περιλαμβανομένης και της σημερινής; Κατέστησαν το κυπριακό κράτος ανοχύρωτη πολιτεία. Διέλυσαν την άμυνα. Κατέκλεψαν τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη, τα οποία διέθετε για την ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης. Χρεοκόπησαν την οικονομία. Εφάρμοσαν εξωτερικές πολιτικές που οδηγήσαν σε στρατηγική μοναξιά την Κύπρο. Απεδύθησαν σε ράλι κατάληψης αξιωμάτων, ενεπλάκησαν σε διαπλοκές και διαφθορά, κατέστησαν το ρουσφέτι θεσμό.

Σε τελευταία ανάλυση, αντί να λειτουργήσουν για τη δημιουργία κράτους ισχυρού, διέλυσαν την Κυπριακή Δημοκρατία και την κατέστησαν, καθ' ομολογίαν του Γλαύκου Κληρίδη, Μπανανία. Αντί να διεκδικήσουν τα δίκαια του κυπριακού Ελληνισμού, μεριμνούν για την ικανοποίηση των ανησυχιών των Τουρκοκυπρίων! Και αντί να εμπνεύσουν τον λαό και να ανυψώσουν το αγωνιστικό του φρόνημα, τον κατάντησαν λαό ραγιά, χωρίς ταυτότητα και χωρίς πίστη στην απελευθέρωση. Διέγραψαν την ιστορία του, επιχειρούν τον αφελληνισμό του και καθίστανται εντολοδόχοι του Ακιντζί.

Γιατί ερωτούν πώς θα οδηγηθούμε στην απελευθέρωση, όταν επέλεξαν την υποδούλωση;