Οι βρετανικές «κυρίαρχες» βάσεις στην Κύπρο εγκαθιδρύθηκαν διά των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου. Ανέκαθεν υπήρξαν και είναι ξένο σώμα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οι Βρετανοί δήθεν αποχώρησαν αλλά… στερρώς παρέμειναν διά των βάσεων. Όλες αυτές τις δεκαετίες, πρωτοστατούντος του σήμερα σιωπούντος ΑΚΕΛ, ο κυπριακός λαός απαιτούσε την απομάκρυνσή τους. Μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι βάσεις κατάντησαν αφόρητος αναχρονισμός, όπως ακριβώς τα λεγόμενα εγγυητικά και επεμβατικά «δικαιώματα» των τριών εγγυητριών δυνάμεων: Βρετανίας, Ελλάδας και Τουρκίας. Για τους Ευρωπαίους εταίρους μας είναι πρωτοφανές δύο ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της Ένωσης να είναι… εγγυητές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως είναι εξωφρενικό, η κατοχική Τουρκία να επιμένει σε εγγυητικά, επεμβατικά «δικαιώματα» στο διηνεκές, τάχα για την ασφάλεια των Τ/κυπρίων.

Πάγια θέση όλων σχεδόν των Προέδρων ήταν ότι, διεξαγομένων των συνομιλιών, δεν θα ήταν φρόνιμο να ανοίξουμε δεύτερο μέτωπο με τη Βρετανία. Κι όμως: Από της ανεξαρτησίας και εντεύθεν η Βρετανία έχει ανοικτό μέτωπο και ασκεί αδίστακτη επιθετική συμπεριφορά κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με κάθε ευκαιρία επιχειρεί υπονόμευσή της, για να εξυπηρετήσει την Τουρκία. Χθες, σε έκτακτη σύνοδο στις Βρυξέλλες, οι «27» επικύρωσαν κείμενο για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ (Brexit). Πόσο δίκαιο είχε ο στρατηγός Ντε Γκωλ, όταν δύο φορές έθεσε βέτο στην ένταξη της Βρετανίας στην τότε ΕΟΚ… Στο κείμενο των Κατευθυντήριων Γραμμών υπάρχει μία παράγραφος που αναφέρεται στους Κύπριους και Ευρωπαίους κατοίκους και στους εργαζόμενους στις βάσεις. Το λεκτικό που υιοθετήθηκε ικανοποιεί τη Λευκωσία, επειδή, υποστηρίζει, διασφαλίζονται τα συμφέροντα της Κύπρου.

Με βάση το κείμενο των «27», το οποίο έχει ήδη συμφωνηθεί επί της αρχής, Κύπρος και Βρετανία θα διαπραγματευθούν τους όρους της συμφωνίας σε σχέση με τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών στις Βάσεις (στο πλαίσιο του Πρωτοκόλλου 3) και ακολούθως η Ε.Ε. θα υιοθετήσει την εν λόγω συμφωνία, νοουμένου ότι είναι συμβατή με το Κοινοτικό Δίκαιο. Ο υπουργός Εξωτερικών, Ι. Κασουλίδης, είπε ότι οι όποιες διμερείς διευθετήσεις γίνουν μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ηνωμένου Βασιλείου θα πρέπει να είναι σύμφωνες με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, με στόχο την πλήρη διασφάλιση των δικαιωμάτων και συμφερόντων των Κυπρίων και Ευρωπαίων πολιτών, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στις βάσεις.

Ποια συμφέροντα; Μόνο των Κυπρίων και Ευρωπαίων πολιτών και των εργαζομένων; Διερωτώμεθα: Η Ισπανία έθεσε θέμα Γιβραλτάρ. Απαίτησε αλλαγή καθεστώτος και επιστροφή του. Η Λευκωσία γιατί δεν έθεσε θέμα αλλαγής του καθεστώτος των βάσεων; Θα θεωρηθεί ότι ανοίγουμε δεύτερο μέτωπο; Ή μήπως θα μας πουν ότι αυτό εμπίπτει στο γενικότερο πλαίσιο των συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού; Εκτός και αν η κυβέρνηση αναμένει να εκδηλωθεί η… μεγαλοθυμία των Βρετανών, οι οποίοι κατ’ επανάληψη προκαλούν βάναυσα τον κυπριακό λαό, διαμηνύοντας ότι είναι… πρόθυμοι να επιστρέψουν μέρος των βάσεων, όταν και εφόσον καταλήξουμε σε συμφωνία. Γιατί δεν το έκαναν πριν από χρόνια; Γιατί δεν το κάνουν τώρα; Γιατί πρέπει να αναμένουμε, αν θα επιλυθεί το πρόβλημα, ώστε οι Βρετανοί να αποφασίσουν να μας επιστρέψουν (!!!) δικό μας έδαφος;

Κρίνουμε ότι, στο γνωστό πλαίσιο της πολιτικής ψοφοδεϊσμού και αγγλοφοβίας, η κυβέρνηση απέφυγε να πράξει όσα αυτονόητα η ισπανική κυβέρνηση έπραξε, υπερασπιζόμενη τα εθνικά συμφέροντα της Ισπανίας. Να υπενθυμίσουμε ότι μόνον ο μ. Τάσσος είχε μεθοδεύσει να θέσει θέμα αναθεώρησης των Συνθηκών και του καθεστώτος των βάσεων. Οι Βρετανοί έκαναν το παν, για να τον εμποδίσουν και πανηγύρισαν, όταν ο Δ. Χριστόφιας ανήλθε στην προεδρία. Εκείνος ο τραγικός πρόεδρος υποσχέθηκε και δεσμεύτηκε στους Βρετανούς ότι το θέμα των βάσεων θα το αντιμετώπιζαν τα παιδιά και τα εγγόνια μας… Λοιπόν, δεν είναι η Λευκωσία που δικαιούται να εκφράζει ικανοποίηση, αλλά η πονηρά Αλβιών.