Την περασμένη Τετάρτη, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, με φωνή... Μακαρίου, διακήρυσσε: «Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνο το έδαφος που ελέγχει το κράτος. Είναι ολόκληρη η Κύπρος, είναι και ο Απόστολος Ανδρέας, είναι και η Κερύνεια, είναι η κάθε κατεχόμενη γη, πόλη και χωριό μας».

Την επόμενη ακριβώς ημέρα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, με φωνή γνήσιου Αναστασιάδη, διακήρυσσε τα αντίθετα: «Η πάροδος του χρόνου εξουδετερώνει το δίκαιο, ή δημιουργεί νέα δεδομένα που οδηγούν σε νέους κανόνες, ή οιονεί δίκαιο».

Προς τι οι δύο διαφορετικές και αντιφατικές αυτές διακηρύξεις; Την πρώτη φορά χρησιμοποίησε λεκτικό «απορριπτικών» Προέδρων και την επομένη επανέφερε τη γνησιότητα ενός ανανικού ηγέτη.

Η εξήγηση είναι απλούστατη: Η «αγωνιστική» ομιλία εκφωνήθηκε κατά την τελετή αποκάλυψης μνημείου πεσόντων αξιωματικών της ΕΛΔΥΚ και του απαγχονισθέντος ήρωα της ΕΟΚΑ Στέλιου Μαυρομμάτη. Η δεύτερη ομιλία εκφωνήθηκε ενώπιον διαφορετικού ακροατηρίου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καρεκλά.

Επαναβεβαιούται για πολλοστή φορά, ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει ως κανόνα να θωπεύει τα αφτιά όσων τον ακούουν, ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας.

Αυτό όμως δεν είναι το θέμα. Περισσότερο ενδιαφέρει η δεύτερη αναφορά του στην παρέλευση του χρόνου ο οποίος, όπως είπε, εξουδετερώνει το δίκαιο και δημιουργεί νέα δεδομένα. Αλλά, στη βάση αυτής της θεωρίας, ούτε Απόστολος Ανδρέας, ούτε Κερύνεια, ούτε κατεχόμενη γη, πόλη ή χωριό μας, είναι δυνατόν να διεκδικηθούν και να επιστραφούν. Εξουδετέρωσε την επιστροφή τους η πάροδος του χρόνου.

Αυτή η αντίληψη, την οποία συνεχώς καλλιεργεί ο Πρόεδρος και οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν διαφέρει ποσώς από την παρόμοια διακήρυξη του Ραούφ Ντενκτάς για «πραγματικότητες που διαμορφώθηκαν από τον χρόνο» και τη ρήση του Μπουλέντ Ετσεβίτ, πως «η λύση εγράφη επί του εδάφους». Αν πρόκειται λοιπόν να αποδεχθούμε αυτές τις δύο «πραγματικότητες», που αποτελούν τη βάση της τουρκικής πολιτικής, τότε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει άλλη διέξοδο από το να πάει και να υπογράψει τους όρους παράδοσης.

Η πάροδος του χρόνου αποτελεί προσφιλή καραμέλα όσων αδυνατούν να χαράξουν πολιτική απελευθέρωσης. Συνέχεια αναμασούν πως ο χρόνος δημιούργησε τετελεσμένα. Αλλά ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος, ούτε εχθρός, κανενός. Είναι σύμμαχος εκείνου που γνωρίζει να τον αξιοποιεί. Και η Τουρκία αξιοποίησε τον χρόνο κατά τον συμφερότερο προς τα σχέδιά της τρόπο, ενώ η κυπριακή ηγεσία κατέστησε τον χρόνο σύμμαχο της κατοχής, επιμένουσα για 42 χρόνια να ακολουθεί την απολιθωμένη πολιτική του διακοινοτικού διαλόγου, της απο-ενοχοποίησης της Τουρκίας και της συζήτησης μίας καταστροφικής λύσης, την οποία η ελληνοκυπριακή πλευρά ερμηνεύει, λανθασμένα, ως «πραγματική ομοσπονδία». Και η τουρκική, ορθά, τη διεκδικεί ως συνομοσπονδία.

Τελικά ποιο καθήκον έχει ένας ηγέτης του κυπριακού Ελληνισμού; Να αποδεχθεί ότι τα τετελεσμένα έχουν καταστεί «οιονεί δίκαιο» και να υπογράψει λύση νομιμοποίησής τους; Ή ηγέτης, ο οποίος, με ορθή πολιτική και σοφούς σχεδιασμούς, θα ανατρέψει τα τετελεσμένα και θα επιδιώξει λύση δικαίου;

Ο Νίκος Αναστασιάδης δεν ανήκει στους ηγέτες ανατροπής. Αποτελεί ηγέτη αποδοχής των τετελεσμένων...