Μετά τη διαιώνιση, η τουρκοποίηση

Αργά, πάρα πολύ αργά, αποφάσισε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να διερωτηθεί «αν συζητούμε για να λύσουμε το Κυπριακό, ή συζητούμε για να το διαιωνίσουμε». Και, βεβαίως, αρνείται να συνειδητοποιήσει τις δικές του ευθύνες, τις ευθύνες της παράταξής του και τις ευθύνες των πολιτικών που ακολούθησε σύμπασα η πολιτική ηγεσία στη διαιώνιση του προβλήματος.

1. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν συνειδητοποίησε ακόμη ότι το Κυπριακό το διαιώνισε η χρεοκοπημένη πολιτική, πρόδρομος της οποίας υπήρξε το κόμμα του. Δεν συνειδητοποίησε ακόμη πως εδώ και 42 χρόνια επιλέγεται ο ψευδοδιάλογος ως διαδικασία διαιώνισης και προκρίνεται η διζωνική λύση, ως βεβαία καταστροφική διευθέτηση. Ενώ βρίσκεται στην πολιτική επί 25ετία και πλέον, δεν έχει διδαχθεί το απλούστερο πολιτικό αξίωμα: Ότι πολιτική που δεν επιλύει αλλά διαιωνίζει προβλήματα, εγκαταλείπεται. Δεν επαναλαμβάνεται. Συνεπώς, ας μέμφεται τον εαυτό του για τη διαιώνιση.

2. Επί δέκα συναπτά έτη διαχειρίστηκε το Κυπριακό ο ηγέτης της παράταξής του. Του προσφέρθηκε η ευκαιρία να τερματίσει τη διαιώνιση. Τι έπραξε; Προκειμένου να αναρριχηθεί στην εξουσία, με την υποστήριξη του ΔΗΚΟ, επέλεξε να απεμπολήσει τη λύση και να διαιωνίσει την κατοχή. Θυσίασε το εθνικό θέμα χάριν των πολιτικών φιλοδοξιών και των κομματικών σκοπιμοτήτων. Και ο Νίκος Αναστασιάδης, ως πρωτοκλασάτο στέλεχος του κόμματος, χειροκροτούσε και ευλογούσε τη διαιώνιση.

3. Κατά τη δεκαετή διαχείριση του Κυπριακού από τον ΔΗΣΥ το κόμμα επέλεξε να ακροβατεί μεταξύ ΜΟΕ, πολιτικής ηφαιστείου, στρατιωτικοποίησης. Και αφού εξάντλησε την πρώτη πενταετία σε ποικίλες αναζητήσεις, επέλεξε στη δεύτερη πενταετία να επιστρέψει και πάλι στην παλαιολιθική πολιτική των ψευδοδιαλόγων και της διαιώνισης του Κυπριακού. Αποκορύφωμα ήταν η αποδοχή του ρατσιστικού σχεδίου Ανάν, το οποίο εάν εγίνετο αποδεκτό από τον κυπριακό Ελληνισμό, το κυπριακό κράτος θα είχε εκπνεύσει προ πολλού, ο κυπριακός Ελληνισμός θα είχε την τύχη των σημερινών Σύρων και η Κύπρος θα αποτελούσε το πρώτο διαμάντι στο νεο-οθωμανικό στέμμα.

4. Ο Νίκος Αναστασιάδης διαχειρίζεται το Κυπριακό σχεδόν τέσσερα χρόνια. Και αντί να το λύσει, το διαιωνίζει. Το διαιωνίζει επιμένοντας στη χρεοκοπημένη πολιτική διζωνική-ψευδοδιάλογος. Στη διάρκεια αυτής της διαχείρισης, απο-ενοχοποίησε πλήρως την Τουρκία, αναβάθμισε το ψευδοκράτος, προχώρησε σε κάθε μορφής παραχωρήσεις, διευκόλυνε νέα τετελεσμένα, με την ανοχή του τα κατεχόμενα έχουν προσαρτηθεί στην Τουρκία, η επιστροφή της Αμμοχώστου κατέστη ανεκπλήρωτη προσδοκία, αποδέχθηκε την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων μετά τη λύση, φορτώνει στον κυπριακό λαό νέα απεχθή Μνημόνια και οδηγεί πλέον την Κυπριακή Δημοκρατία και τον κυπριακό Ελληνισμό δέσμιους στον ολοκληρωτικό αφανισμό.

5. Τον καλέσαμε να σπεύσει αμέσως, εφόσον πιστεύει ότι η λύση είναι αυτή που περιγράφει, να την υπογράψει. Αρνείται. Και παίζει πολιτικά παιγνίδια μεταξύ Ακιντζί, ανανικών και απορριπτικών. Διαιωνίζει, ενσυνείδητα, το Κυπριακό. Και όταν αισθανθεί ότι τελειώνουν τα παιγνίδια θα επιχειρήσει να χρυσώσει το θανατηφόρο χάπι, ωραιοποιώντας την παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία...

Ελάχιστο χρόνο έχει στη διάθεσή του ο Νίκος Αναστασιάδης, προκειμένου να αναλογισθεί παλαιότερες και σημερινές βαρύτατες ευθύνες του. Αν παραδεχθεί τα τεράστια λάθη του και εγκαταλείψει την καταστροφική πολιτική του, έχει ελπίδες να διασώσει κάτι από το κύρος και την υστεροφημία του. Και να περισώσει ό,τι μπορεί να περισωθεί από τα 42 χρόνια διαιώνισης του Κυπριακού, εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής που ο ίδιος και οι απελθόντες προκάτοχοί του ακολούθησαν...