«Αυτό που χρειάζεται, είναι η επικέντρωση της προσοχής μας, όχι σε αμυντικούς, η οποιουσδήποτε άλλους σχεδιασμούς, εξοπλισμούς και λοιπά, αλλά να εξοπλιστούμε με θάρρος για να βρούμε τους στόχους και τον δρόμο της ειρήνης».

Τάδε έφη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, την ημέρα της επετείου της Κυπριακής Δημοκρατίας και με τη λήξη της στρατιωτικής παρέλασης, και διερωτόμαστε γιατί καλείται να δεχθεί τον χαιρετισμό των στρατευμένων παιδιών της Κύπρου, όταν στέλλει τέτοια μηνύματα, τα οποία ισοδυναμούν με απαξίωση των νέων, με απαξίωση του αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου και για αποδοχή της παράδοσης.

Διερωτόμαστε, ακόμη, γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι ηγέτες της κυβερνητικής παράταξης ερωτούν άλλους, πώς θα φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα, όταν στέλλουν μηνύματα υπέρ μίας ανοχύρωτης πολιτείας, και απαξίωσης κάθε αμυντικής προσπάθειας.

Είναι αυτό το μήνυμα παράδοσης, ενισχυτικό του αγωνιστικού φρονήματος των νέων και γενικά του λαού, σε στιγμές μάλιστα που η Τουρκία, ουσιαστικά, θέτει θέμα ακύρωσης της Συνθήκης της Λωζάννης, προχωρεί σε προσάρτηση των κατεχομένων και ο Ακιντζί θέτει θέμα συνομοσπονδίας;

Πώς θα φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα, όταν δεν υπάρχει άμυνα; Γιατί ο Γλαύκος Κληρίδης προχώρησε στη θέσπιση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου; Γιατί όλες οι κυβερνήσεις έδωσαν προτεραιότητα στην αμυντική θωράκιση; Γιατί ο λαός προσφέρει τόσα πολλά από το υστέρημά του για τους αμυντικούς εξοπλισμούς;

Για να έρχεται σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης και να μας ζητά να μην επικεντρωνόμαστε στην άμυνα και στους εξοπλισμούς και να ακολουθήσουμε, δήθεν, «τον δρόμο της ειρήνης»; Ποιας ειρήνης; Της ειρήνης του νεκροταφείου, όπως τη βιώνουμε μετά τη σφαγή της εισβολής;

Ενδοτικότερο μήνυμα Προέδρου, δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του τόπου. Ούτε ακόμη και αυτό το ΑΚΕΛ δεν επεχείρησε ποτέ να στείλει τέτοιο μήνυμα υποταγής. Το αποτόλμησε ο Πρόεδρος της «εθνικόφρονος παρατάξεως».

Ουδείς θέλει τη σύγκρουση. Ουδείς θέλει πολεμικούς εξοπλισμούς. Όλοι είμαστε ενήμεροι της στρατιωτικής υπεροπλίας της Τουρκίας. Και όλοι γνωρίζουμε τα τραγικά αποτελέσματα, τα οποία θα υπάρξουν από μία απευκταία σύγκρουση.

Αλλά, εφόσον ευρισκόμεθα υπό ξένη στρατιωτική κατοχή, εφόσον είμεθα στο στόμα κυριολεκτικά του θηρίου, ενόσω γνωρίζουμε τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας, δεν έχουμε άλλη επιλογή από του να προετοιμαζόμαστε για κάθε ενδεχόμενο.

Οφείλουμε να έχουμε και αποτρεπτική άμυνα και να εξοπλίζουμε τα στρατευμένα παιδιά μας. Διαφορετικά, ποιο νόημα έχει ο αγώνας μας; Ποιο μήνυμα στέλλουμε στα παιδιά μας;

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έστειλε την 1η Οκτωβρίου, επέτειο της Κυπριακής Ανεξαρτησίας, μήνυμα φυγοστρατίας, μήνυμα παράδοσης, μήνυμα απαξίωσης του αγώνα μας.

Ας ανοίξει τις πόρτες στον τουρκικό Αττίλα. Τι απομένει να πράξει;