O Έσπεν Μπαρθ Έιντε δήλωσε πρόσφατα, σε συνέντευξή του σε ξένο έντυπο, πως «το κυπριακό κράτος θα δημιουργηθεί εξαρχής». Και εύλογα προβάλλει το ερώτημα, κατά πόσον ένα κράτος, το οποίο «δημιουργείται εξαρχής», είναι δυνατόν να αποτελεί συνέχεια εκείνου το οποίο έχει εκθεμελιωθεί, προκειμένου να κτισθεί νέο.
Σε μία άλλη δυσνόητη δήλωση, προχώρησε και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, σε τελευταίες τοποθετήσεις του. Είπε πως «δεν υπάρχει τίποτα που να μας χωρίζει(σημ. από τις πολιτικές δυνάμεις), εκτός, βεβαίως, το διαφορετικό πολίτευμα, η διαφορετική δομή του κράτους, αλλά αυτό είναι εκτός αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου».
Όταν ερωτήθηκε τι ακριβώς εννοεί, όταν αναφέρεται σε διαφορετικό πολίτευμα, απάντησε: «Από το ενιαίο κράτος, στο ομόσπονδο κράτος».
Είναι φανερό ότι η Κυπριακή Δημοκρατία εκθεμελιούται, προκειμένου να ανεγερθεί στη θέση της ένα ετοιμόρροπο οικοδόμημα, χωρίς καμία ελπίδα ζωής. Το κυπριακό κράτος αλλάζει πολίτευμα, αλλάζει όνομα, αλλάζει σημαία, αλλάζει εθνικό ύμνο, ανατρέπεται εκ βάθρων η όλη λειτουργία του.
Δεν ενδιαφέρει, όμως, τι λέει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε τα πολιτικά κόμματα, ούτε ακόμη και ο κ. Έιντε. Ενδιαφέρει τι λέγει η Τουρκία. Και η Τουρκία, προηγούμενη κατά πολλά χρόνια της δικής μας ηγεσίας, έχει αποφασίσει, στη βάση αριστοτεχνικών σχεδιασμών, τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είτε διά της δύναμης των όπλων, είτε μέσω της ανοησίας, είτε μέσω της ανοχής της κυπριακής ηγεσίας.
Η Τουρκία επεχείρησε δύο φορές να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Πρώτα, διά του τουρκικού πραξικοπήματος του 1964 και τη δεύτερη φορά, διά της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Απέτυχε και στις δύο. Η Κυπριακή Δημοκρατία διεσώθη. Όταν η Τουρκία αντελήφθη, ότι η διά πολεμικών μέσων διάλυση του κυπριακού κράτους ήταν αδύνατη, την επεχείρησε διά πολιτικών μέσων. Κατά πρώτο προχώρησε στην ανακήρυξη «τουρκοκυπριακού κράτους», το οποίο προέβαλε, με την ανοχή των δικών μας ηγετών, ως αντίστοιχο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στη συνέχεια, επεχείρησε κατάλυση μέσω του σχεδίου Ανάν. Αλλά προσέκρουσε στην ισχυρή αντίδραση του κυπριακού Ελληνισμού. Τώρα επιχειρεί το τελευταίο βήμα της για άλωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μέσω της διαπραγματευόμενης λύσης. Είναι πολύ κοντά στην επίτευξη του στόχου της. Εδώ και χρόνια, η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρείται εκλιπούσα για την Τουρκία. Όχι απλώς δεν αναγνωρίζεται. Αλλά ούτε καν θεωρείται ότι υπάρχει. «Δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος», έχει δηλώσει κατ' επανάληψιν ο Ταγίπ Ερντογάν. Και οι εκάστοτε ηγεσίες μας κάμνουν ό,τι μπορούν για να τον υποβοηθήσουν.
Αποτελεί πολιτικό έγκλημα, το γεγονός ότι ουδείς Πρόεδρος Δημοκρατίας απαίτησε, μέχρι σήμερα, από τους εκάστοτε κατοχικούς ηγέτες να συμπεριλάβουν στις συμφωνίες που συνομολογούν μαζί τους ρητή αναφορά, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει τη λειτουργία της και μετά τη λύση. Και δεν το πράττουν μόνο από κεκτημένη φοβία, ότι η υποβολή τέτοιου όρου θα έχει ως αποτέλεσμα την άρνηση της τουρκικής πλευράς να συνεχίσει να συνομιλεί και, ως εκ τούτου, θα χάσουν οι ίδιοι οι ηγέτες μας μία άσκοπη ενασχόληση. Αλλά και γιατί συνειδητοποιούν πως, πράγματι, η Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι νεκρή, από το πρώτο δευτερόλεπτο αμέσως μετά την υπογραφή της συμφωνίας.
Ουδείς Ελληνοκύπριος πρέπει να έχει την ελάχιστη αμφιβολία. Η Κυπριακή Δημοκρατία τελειώνει, κηδεύεται και θάβεται σε κοινό ελληνο-τουρκικό κοιμητήριο, αμέσως μόλις πέσουν οι υπογραφές, Αναστασιάδη-Ακιντζί. Και ο κυπριακός Ελληνισμός από κράτος μετατρέπεται σε κοινότητα εν δυνάμει μελλοθανάτων...
