Το να διαφοροποιεί ένας ηγέτης την πολιτική και τους στόχους του, όταν συνειδητοποιεί ότι η πολιτική που ακολουθεί είναι επικίνδυνη και οι στόχοι ανέφικτοι, δεν είναι ούτε δείγμα ασυνέπειας, ούτε καταστροφικό. Αντίθετα. Είναι απαραίτητο, ωφέλιμο και εθνικώς επιβεβλημένο.

Η εμμονή σε πεισματικές πολιτικές, είτε για λόγους εξυπηρέτησης προσωπικών και κομματικών επιλογών είτε εξαιτίας πολιτικής ανικανότητας να διαγνωσθούν τα καταστροφικά αποτελέσματα ακολουθούμενων απολιθωμένων πολιτικών, συνιστά ό,τι χειρότερο μπορεί να προκύψει για ένα λαό.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, σε στιγμές αλαζονείας, υπερτίμησης δυνατοτήτων και αδυναμίας διάγνωσης των συνεπειών, αποφάσισε να καταρρίψει ρωσικό αεροπλάνο. Ελάχιστος χρόνος ήταν υπεραρκετός, να αντιληφθεί τις πολιτικές, οικονομικές και άλλες επιπτώσεις στα εθνικά συμφέροντα της χώρας του και να προχωρήσει σε νέα ανάγνωση της ακολουθούμενης πολιτικής του, αντιλαμβανόμενος τις οδυνηρές και βαρύτατες συνέπειες.

Δεν έμεινε καθηλωμένος στην πολιτική αλαζονείας και αυτοδικαίωσης και, χωρίς δισταγμούς, προχώρησε στην ανατροπή τής ώς χθες πολιτικής του, μεθοδεύοντας και επιτυγχάνοντας, μέσω νέας πολιτικής, την αποκατάσταση των σχέσεων με τη Ρωσία και την επιστροφή διαφυγόντων εθνικών κερδών.

Κατά τον ίδιο τρόπο, αντιμετώπισε την κατάσταση και ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Η πρώτη οργή αντικαταστάθηκε με νηφάλια και ρεαλιστική αντιμετώπιση της κατάστασης. Συνέλαβε τις αρνητικές επιπτώσεις στα εθνικά συμφέροντα, από μία πλήρη διάρρηξη των σχέσεων με την Τουρκία.

Και, προκειμένου να αποφύγει περαιτέρω ζημίες, αποδέχθηκε να ξεπεράσει τον θυμό, την ταπείνωση από την κατάρριψη του αεροπλάνου και τη δολοφονία τριών συμπατριωτών του, και να αντικαταστήσει την πολιτική οργής, με την πολιτική της επαναπροσέγγισης με την Τουρκία. Αυτό έκρινε ότι επέβαλλε η εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων της χώρας του.

Εδώ στην Κύπρο, οι αδυνατούντες να συλλάβουν το καταστροφικό μίας χρεοκοπημένης πολιτικής 42 χρόνων, ηγέτες, επιμένουν να παραμένουν καθηλωμένοι στην ίδια στρατηγική, παρά το ότι τα γεγονότα, οι εξελίξεις και η πορεία της εθνικής υπόθεσης καταδεικνύουν την αναγκαιότητα αλλαγής της πολιτικής που ακολουθείται.

Σαράντα δύο χρόνια ακολουθούμενης πολιτικής, δεν έφεραν λύση. Ούτε προοπτικές να φέρουν βιώσιμη λύση, προβάλλουν. Δεν έκαμψαν την τουρκική αδιαλλαξία. Δεν είχαν ως αποτέλεσμα να φύγει ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης και να επιστραφεί έστω σπιθαμή κατεχόμενου εδάφους.

Δεν οδήγησαν σε κανένα κέρδος την ελληνοκυπριακή πλευρά. Αντίθετα, την οδήγησαν με τις συνεχείς υποχωρήσεις της πολύ κοντά σε τουρκική λύση και σε διάλυση του κυπριακού κράτους. Δεν εξαφάνισαν το ψευδοκράτος. Το θεμελίωσαν και το ισχυροποίησαν. Δεν εξασφάλισαν κανέναν στρατηγικό σύμμαχο στην Κυπριακή Δημοκρατία. Και δεν ενίσχυσαν τα όπλα της. Τα αχρήστευσαν.

Οι συνομιλίες δεν απέτρεψαν τα τετελεσμένα. Αντίθετα. Υπό την κάλυψη των συνομιλιών, η τουρκική πλευρά μεθόδευσε τα πλέον επικίνδυνα τετελεσμένα. Δεν κατέστησαν την Τουρκία, περισσότερο εκτεθειμένη στη διεθνή κοινότητα. Την αποενοχοποίησαν.

Και ενώ καταστροφικά ήταν τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, ουδείς ηγέτης ετόλμησε να τη διαφοροποιήσει. Ουδείς ηγέτης είχε τη στοιχειώδη προνοητικότητα να αντιληφθεί τα απτά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Και ουδείς ηγέτης διαθέτει τη στοιχειώδη διορατικότητα να διαγνώσει πόσο καταστροφικό θα είναι, στο τέλος, το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής.

Ο κόσμος αλλάζει, οι διεθνείς σχέσεις διαφοροποιούνται, τα δεδομένα ανατρέπονται, οι συγκυρίες εκλείπουν ή αφήνονται να περάσουν αναξιοποίητες, αλλά τίποτε δεν αλλάζει στην πολιτική, στα μυαλά των ηγετών και στις καταστροφικές νοοτροπίες τους. Δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν προβληματίζονται. Ένα μονοπάτι γνωρίζουν και αυτό ακολουθούν, επί 42 χρόνια. Το μονοπάτι της καταστροφής...