Πέρσι, στην αντικατοχική εκδήλωση της Αμμοχώστου, ο δήμαρχος Αλέξης Γαλανός δήλωνε, με πάσα βεβαιότητα: «Η επιστροφή είναι κοντά».

Φέτος, στην ίδια αντικατοχική εκδήλωση, πλήρως απογοητευμένος, εκδήλωνε, ενώπιον του Υπουργού Εξωτερικών Ιωάννη Κασουλίδη, τη διαφωνία του για την εγκατάλειψη της προτεραιότητας της Αμμοχώστου, η οποία διασφαλίζετο τόσο από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, όσο και από τη Συμφωνία Κυπριανού - Ντενκτάς.

Αν δεν ήθελε να διαψεύσει τον περσινό Αλέξη Γαλανό, ο δήμαρχος της κατεχόμενης πόλης θα διακήρυσσε: «Η επιστροφή της Αμμοχώστου είναι, σήμερα, τόσο μακριά, όσο ποτέ».

Η αλήθεια αυτή είναι. Σήμερα η επιστροφή της Αμμοχώστου, λόγω της πολιτικής κακοδιαχείρισης όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, είναι τόσο μακριά, όσο ποτέ προηγουμένως. Από αίτημα άμεσης επιστροφής, πριν από τη λύση, το οποίο έπρεπε να υποστηριχθεί με σειρά πολιτικών μέτρων, υποβιβάστηκε αρχικά σε ΜΟΕ, και σήμερα, επί κυβερνήσεως Αναστασιάδη, τοποθετήθηκε στο πλαίσιο συζήτησης του εδαφικού.

Δηλαδή, η άμεση επιστροφή μετατίθεται, κατόπιν διαπραγμάτευσης, στο τέλος και μετά τη λύση. Το αναγνώρισε και ο κ. Κασουλίδης στην ομιλία του. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης -είπε- απαίτησε όπως η περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου επιστραφεί από την πρώτη ημέρα της λύσης. Η περίκλειστη πόλη μόνο. Ολόκληρη η Αμμόχωστος;

Σε πρόσφατο άρθρο, από τη θέση αυτή, θέσαμε ως τίτλο «Ξέγραψαν την Αμμόχωστο». Και επιχειρηματολογούσαμε γιατί. Η Αμμόχωστος χρησιμοποιήθηκε περισσότερο ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα, παρά ως εθνική απαίτηση.

Ακόμη και ως ΜΟΕ, αποδέχθηκε η ηγεσία να εισέλθει σε λαβύρινθο πάρε-δώσε με ανταλλάγματα τη νομιμοποίηση του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, παρά ως μονομερές μέτρο καλής βούλησης της τουρκικής πλευράς.

Ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και διεθνών οργανισμών, τα οποία ζητούσαν από την Τουρκία να επιστρέψει την πόλη, καταταπατήθηκαν και ρίχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων από τις ηγεσίες μας.

Αντί να ζητηθεί από τον -διαφημισθέντα ως μεγάλο φίλο μας- Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν να μεταβεί στην Τουρκία και να ζητήσει από τον Ερντογάν την επιστροφή της πόλης, τον καλέσαμε στην Κύπρο να έλθει και να ζητήσει από τον... Έρογλου την επιστροφή της πόλης.

Τι ήταν ο Έρογλου για να αποφασίσει για μία πόλη που κατέχει ο τουρκικός στρατός; Μοιραία, το αίτημα απερρίφθη. Και ενώ διατυμπανίζετο ότι ο Μπάιντεν ερχόταν με σχέδιο εισόδου, ως πρώτο βήμα, εμπειρογνωμόνων στην Αμμόχωστο, τελικά ούτε αυτό το μικρό βήμα δεν έγινε.

Αλλά, αφού ο Έρογλου ήταν αδιάλλακτος και δεν είχε κανένα κοινό όραμα με τον Νίκο Αναστασιάδη, γιατί η επιστροφή δεν ετέθη στον «κοινό οραματιστή» Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος ήταν και «διαλλακτικός» και «μετριοπαθής»;

Αλλά ούτε ο Ακιντζί αποδέχθηκε, απλώς επειδή και αυτός υποτακτικός και υποτελής είναι στην Άγκυρα. Και από λανθασμένους σε λανθασμένους χειρισμούς, από υποχώρηση σε υποχώρηση, κι από ψευδαίσθηση σε ψευδαίσθηση οδηγηθήκαμε σήμερα στο έσχατο σημείο, να αποδεχόμαστε συζήτηση επιστροφής της περίκλειστης (μόνο) περιοχής της Αμμοχώστου, στο πλαίσιο συμφωνίας για την εδαφική πτυχή. Και αν, τελικά, δεν φθάσουμε σε λύση; Η Αμμόχωστος δεν θα επιστραφεί ποτέ...

Το Σάββατο, ο Νίκος Τορναρίτης έγραψε, στην προσωπική του σελίδα στο facebook, για την Αμμόχωστο: «Φέτος θα είναι το τελευταίο καλοκαίρι που είσαι μόνη, η επιστροφή είναι κοντά». Είναι περίπου το ίδιο που αναφώνησε ο Αλέξης Γαλανός στην περσινή αντικατοχική πορεία.

Πόση κοροϊδία να υποστεί ο προσφυγικός κόσμος της Αμμοχώστου;