Το πρόβλημα της λύσης του Κυπριακού βρίσκεται στην Τουρκία. Για χίλιους δυο λόγους. Από την άλλη, προβάλλεται ο ισχυρισμός από την Κυβέρνηση ότι ενισχύεται η θέση όλων μας, ότι δεν θα πρέπει να παραμείνει ούτε ένας Τούρκος στρατιώτης, καθώς και ότι ούτε ξένες εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα μπορούν να ισχύσουν.
Υπάρχει, όμως, ένα σημαντικό πρόβλημα: Ακόμη και αν ο Ερντογάν πει ότι δεν θέλει εγγυήσεις και στρατό, το πρόβλημα της βιωσιμότητας της λύσης και της ασφάλειας δεν επιλύονται. Είναι ξεκάθαροι οι Τούρκοι. Το είπαν πολλάκις: Εάν δεν υπήρχε τουρκικό στοιχείο στην Κύπρο, θα έπρεπε να το δημιουργήσουμε, αναφέρει ο Αχμέτ Νταβούτογλου στο «Στρατηγικό Βάθος».
Και προσφάτως Τούρκοι αξιωματούχοι, υιοθετώντας την ίδια γραμμή, είπαν κατά τις επισκέψεις τους στα κατεχόμενα ότι οι Τουρκοκύπριοι και οι έποικοι θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Άγκυρας στο πλαίσιο της ομοσπονδίας, τόσο σε επίπεδο του ισότιμου τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους όσο και σε εκείνο της Κεντρικής Κυβέρνησης.
Το ζήτημα της βιωσιμότητας, που είναι συναφές με την ασφάλεια, έγκειται αφενός στα δημοκρατικά ελλείμματα μιας ομοσπονδιακής πολιτειακής λύσης από τη μια και στην τουρκική ισχύ από την άλλη. Σήμερα δε, η κατάσταση είναι πιο επικίνδυνη με τον απρόβλεπτο και αδίστακτο Ερντογάν.
Ρεαλιστικά ομιλούντες, τίθενται τα εξής ερωτήματα: Πιστεύει κάποιος ότι με μια ομοσπονδία και έλεγχο των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων στον Βορρά με συγκυριαρχία στην Κεντρική Κυβέρνηση, θα υπάρχει απεξάρτηση από την Άγκυρα, όταν η Τουρκία θα ελέγχει το νερό, τον ηλεκτρισμό και όταν έχει ήδη κλείσει συμφωνίες με το ψευδοκράτος για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου;
Ή μήπως υπάρχει κανείς που έχει την ψευδαίσθηση ότι μετά την ομοσπονδιακή λύση, εάν ο Ερντογάν συνεχίσει να έχει εσωτερικά προβλήματα, δεν θα τα εξαγάγει στην Κύπρο για να συσπειρώσει, εκτός των άλλων, το τουρκικό έθνος;
Εφόσον η βιωσιμότητα της λύσης και η ασφάλεια δεν είναι μόνο η αποχώρηση του τουρκικού στρατού, αλλά και η δημοκρατικά ελλειμματική δομή της ομοσπονδίας, η οποία, σύμφωνα με την αδιάλλακτη στρατηγική του νέου Σουλτάνου της Άγκυρας, συνιστά το προηγούμενο στάδιο της πλήρους τουρκοκοποίησης μέσω νέων κυμάτων τουρκικού πληθυσμού στο τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το εξής:
Η επιμονή του Ερντογάν στην παραμονή στρατού, στις εγγυήσεις και στα επεμβατικά δικαιώματα μπορεί να θεωρηθεί ως βλακεία και ως αποτέλεσμα της αλαζονείας του, όταν η απόσταση από την Κύπρο είναι μια ανάσα. Και όταν μπορεί να προκαλεί προβλήματα μέσω των πολιτικών δομών της ομοσπονδίας και να μας καταστήσει προτεκτοράτο διά της σκιά της ισχύος του.
Αλλά, και αν επέμβει εκ νέου στρατιωτικά υπό το πρόσχημα της προστασίας του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους ή κάποιας άλλης λογικοφανούς προβοκατόρικης πρόφασης, ποιος θα τον εμποδίσει; Αυτοί που τον τιμωρούν όταν επεμβαίνει στο Ιράκ ή στη Συρία, ή εκείνοι που τον τιμώρησαν όταν εισέβαλε στην Κύπρο ή αυτοί που τον τιμωρούν επειδή συνεχίζει την κατοχή;
Εάν η λεγόμενη ομοσπονδιακή «λύση» επέλθει τώρα, η Κύπρος θα γίνει μέρος του εσωτερικού τουρκικού προβλήματος και ο Ερντογάν θα οικοδομήσει διεθνώς το άλλοθι του απολυταρχικού καθεστώτος του επί της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της αντικατάστασής της από δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, ως δημιουργήματα της εισβολής του ΄74.
Δεν είναι στραβός ο γιαλός. Στραβά αρμενίζουμε! Προς την τουρκική λύση της ομοσπονδίας. Υπάρχει μπόλικο περί τούτου υλικό, ακόμη και για τους άπιστους Θωμάδες. Την εναλλακτική πρόταση την καταγράψαμε πολλάκις. Την ανέλυσε ο Θουκυδίδης πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, ο Σου Ντζου και άλλοι σύγχρονοι στρατηγιστές της ρεαλιστικής σχολής σκέψης.
Ισοζύγια δυνάμεων και ισχύς. Όλοι αυτοί είναι αφελείς και μόνο μια χούφτα Κύπριων πολιτικών ξέρουν τα πάντα! Τα γνωρίζουν τόσο καλά, που μας εμφανίζουν την τουρκική λύση της ομοσπονδίας ως απελευθέρωση. Και μη χειρότερα…
