Τελικά, όσοι υποφέρουν από εγκληματικές διαχειρίσεις κρίσεων των ανωτάτων αρχόντων του τόπου, πρέπει να αποστέλλουν επιστολές στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή να δημοσιοποιούν τις τραγωδίες τους, για να δεήσουν οι ανώτατοι άρχοντες να κινηθούν και να αποδώσουν δικαιοσύνη;

Πού είναι το κράτος ανθρωπιάς, κοινωνικής πρόνοιας και άμεσης δράσης, για να επιλαμβάνονται των φοβερών αδικιών που διαπράττονται εις βάρος της κοινωνίας;

Ο Ανδρέας Κρόκος έχασε τον μονάκριβο γιο του, τον Βασίλη Κρόκο, στην τραγωδία του Μαρί. Και η Νομική Υπηρεσία, κρυβόμενη πίσω από «νομικά σημεία» και κινούμενη σε μία λογική... Υπουργείου Οικονομικών, υπέβαλε έφεση στη δικαστική απόφαση, με σκοπό να μειώσει τις αποζημιώσεις τις οποίες δικαιούται ο χαροκαμένος πατέρας.

Καμία ανθρωπιά, καμία αναγνώριση και σεβασμός του πόνου. Οι νομικές θεωρίες, υπεράνω της ανθρώπινης διάστασης. Εδώ, υπεύθυνοι της οικονομικής τραγωδίας, που έφαγαν εκατομμύρια, κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι, και το κράτος αγωνιά, μάχεται και επιχειρεί να φάει μερικές πενταροδεκάρες από ένα χαροκαμένο πατέρα.

Στην άλλη υπόθεση, ο Ανδρέας Ευριπίδου, μοναδικός επιζών της πενταμελούς οικογένειάς του από το αεροπορικό δυστύχημα της «Ήλιος», σήμερα 30 χρονών, αφέθη μόνος και απροστάτευτος από το κράτος, σε ηλικία 19 χρονών, να βιώνει έναν πραγματικό Γολγοθά.

«Ξύπνησα μετά από έντεκα χρόνια αγανάκτησης και σήμερα ζητώ ευκαιρία να ζήσω, να δημιουργήσω οικογένεια», γράφει σε επιστολή του στον Πρόεδρο Αναστασιάδη. «Για τρία χρόνια, εργαζόμουν βράδυ σε μπαράκια. Ήταν η μοναδική δουλειά που βρήκα. Για τρία χρόνια δεν είδα το φως του ήλιου, γιατί έπρεπε να επιβιώσω...

Μου έχετε πάρει όλα τα λεφτά, ό,τι είχα και δεν είχα, και όταν εννοώ όλα, όλα ανεξαιρέτως. Έχω καταντήσει τα τελευταία χρόνια, κ. Πρόεδρε, κατά καιρούς να είμαι χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, και να κινδυνεύω με νευρική ανορεξία...».

Πατέρες ηρώων, αντί να τιμώνται ηθικά και υλικά, υποχρεώνονται να αντιμετωπίσουν τον κρατικό εξευτελισμό μείωσης των αποζημιώσεών τους. Συγγενείς θυμάτων της αεροπορικής τραγωδίας ληστεύονται από το κούρεμα καταθέσεων και υποχρεώνονται να βιώνουν, για πολλά χρόνια, τον απόλυτο Γολγοθά.

Και μόλις δημοσιοποιήσουν το δράμα και την τραγωδία τους, εξαγγέλλεται άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για εξέταση των προβλημάτων.

Αλλά τι πράττουν οι υπηρεσίες, τα υπουργεία, οι αξιωματούχοι του κράτους και των θεσμών; Δεν έχουν επίγνωση των προβλημάτων, ή μάλλον της δυστυχίας, μέσα στην οποία ζουν άνθρωποι-θύματα της εγκληματικότητας του κράτους, αλλά και ευρύτερα ευπαθείς ομάδες;

Κινούνται μόνο αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση του δράματος μέσα στο οποίο ζουν χιλιάδες πολίτες; Είναι η Κύπρος κράτος προνοίας, η κράτος αναλγησίας; Κράτος στερούμενο υπηρεσιών, το οποίο λειτουργεί με αυτόματο πιλότο, και μόνο όταν οι πολίτες υποχρεωθούν να οδηγηθούν στην απόλυτη απόγνωση και στον απόλυτο εξευτελισμό, αποφασίζει να ανταποκριθεί.

Η Κυβέρνηση, τα Υπουργεία, οι κρατικές υπηρεσίες, είναι απόντα. Ανύπαρκτα. Η οικονομική κρίση δημιούργησε χιλιάδες πεινασμένους ανθρώπους. Έτρεξαν να βοηθήσουν οι εθελοντές. Το κράτος δεν διέθεσε ούτε μία κονσέρβα για τους πεινασμένους. Πρόσφατα, το δάσος Σολιάς παραδόθηκε στις φλόγες. Έτρεξαν να σώσουν ό,τι περισώζεται οι εθελοντές. Το κράτος δεν διέθεσε ούτε μία μπουκάλα νερό.

Μέχρι πότε οι ανώτατοι άρχοντες θα καταστρέφουν το κράτος και θα το σώζουν οι εθελοντές και οι πολίτες του;