Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος μιλούν για την ανάγκη συστράτευσης λαού και ηγεσίας, ώστε να απαλλαγούμε από το άγος της κατοχής, κατανοούν την έννοια της λέξης συστράτευση και τις προϋποθέσεις επίτευξής της; Ή την εκστομίζουν μηχανικά και με την αφορμή των επετείων των δύο τραγικών καταστροφών της Κύπρου;

Συστράτευση σημαίνει ένωση δυνάμεων, σκοπών και στόχων, για την επίτευξη ενός αγωνιστικού ή ιδεολογικού στόχου. Και η συστράτευση απαιτεί αποδοχή πολιτικών και στρατηγικών, από όλους, λαό, ηγεσία και πολιτικές δυνάμεις.

Σήμερα κάτω από ποιους ηγέτες και υπό ποια πολιτική είναι δυνατόν να επιτευχθεί συστράτευση;

Συστράτευση κάτω από το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου;

Συστράτευση κάτω από την πολιτική απο-ενοχοποίησης της Τουρκίας;

Συστράτευση κάτω από τη στρατηγική επίτευξης λύσης διζωνικής ομοσπονδίας, την οποία ο λαός απέρριψε διά συντριπτικής πλειοψηφίας το 2004; Και διζωνικής ποιου περιεχομένου;

Συστράτευση κάτω από τη σκέπη κοινών οραμάτων με τον κατοχικό ηγέτη;

Συστράτευση κάτω από πολιτικές που οδηγούν σε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Συστράτευση κάτω από διαλόγους οι οποίοι, με βούλα Κασουλίδη, δεν ανατρέπουν το στάτους κβο που ισχύει στα κατεχόμενα, αλλά σε νομιμοποίηση των πλειοψηφιών πληθυσμού και γης;

Συστράτευση κάτω από προσωπικές και κομματικές επιλογές αυτοδικαίωσης του Προέδρου και της ηγεσίας του κόμματος;

Αλλά όλα αυτά δεν μπορούν να αποτελέσουν πόλο συστράτευσης λαού και ηγεσίας. Αντίθετα, αποτελούν μοναχικούς δρόμους της ηγεσίας, δρόμους που στην ουσία αποτελούν «απο-στράτευση» από κοινές πολιτικές και οδηγούν, με βεβαιότητα, στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής και απευθείας στη βιολογική και εθνική εξαφάνιση του κυπριακού Ελληνισμού.

Εάν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επιθυμεί συστράτευση, μπορεί να την επιτύχει, μέσα από απλά πράγματα:

1. Να καλέσει το Εθνικό Συμβούλιο και συλλογικά να ετοιμασθεί από τις πολιτικές δυνάμεις κοινώς αποδεκτό πλαίσιο λύσης, το οποίο να κατατεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

2. Να χαραχθεί κοινή στρατηγική, με στόχο την κάμψη της αδιαλλαξίας της Τουρκίας, την πρόκληση κόστους στην Τουρκία και τη συμπερίληψη, στην όποια συμφωνία, πρόνοιας για συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετά τη λύση, την παραγραφή των εγγυήσεων, την άμεση και χωρίς χρονοδιαγράμματα αποχώρηση του τουρκικού κατοχικού στρατού, την επιστροφή του μεγαλύτερου μέρους των κατεχομένων εδαφών στην ελληνοκυπριακή πλευρά και την πλήρη εφαρμογή των βασικών ελευθεριών, εγκατάστασης, διακίνησης και κατοχής περιουσίας.

3. Να καθιερωθεί η συνδιαβούλευση, η συναπόφαση και η εκ των προτέρων ενημέρωση και λήψη αποφάσεων, και όχι η αδιαφάνεια, η εκ των υστέρων μισή ενημέρωση και οι προσωπικοί χειρισμοί του Προέδρου, ωσάν το εθνικό πρόβλημα να αποτελεί προσωπικό θέμα του εκάστοτε Προέδρου, ο οποίος να το χειρίζεται στη βάση των προσωπικών επιλογών του και των κομματικών αγκυλώσεών του.

Αυτά όλα περιέχονται στην προεκλογική συμφωνία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ, διά της οποίας ο λαός εξέλεξε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Πρόεδρο Αναστασιάδη.

Γιατί σήμερα ο Πρόεδρος «αποστρατεύθηκε» από όσα δεσμεύθηκε στον λαό, επέλεξε ως πολιτική τα αντίθετα με όσα εξελέγη και απαιτεί συστράτευση σε μία πολιτική, την οποία ούτε ο λαός εγκρίνει, ούτε η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων; Σε μία πολιτική, η οποία οδηγεί κατευθείαν στον εθνικό αυτοχειριασμό...