Η οικονομία της Κύπρου στηρίζεται ακόμη επί του τουρισμού και των υπηρεσιών και δη επί των εταιρειών. Στην Ε.Ε. και ειδικότερα στα μεγάλα κράτη υπάρχει συγκεκριμένη πολιτική, που υποστηρίζει την εφαρμογή ενιαίου αυξημένου φορολογικού συντελεστή υπό το πρόσχημα, εκτός των άλλων, της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής.

Ας υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει το στοιχείο του δόλου και ότι είναι ορθή, που είναι, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των εταιρειών και δη των υπεράκτιων. Το ζητούμενο είναι η αύξηση του ενιαίου φορολογικού συντελεστή ή η εφαρμογή των νομοθεσιών και η λήψη μέτρων από τα κράτη μέλη; Φυσικά το δεύτερο, το οποίο μας αφορά άμεσα.

Διότι, εάν εφαρμοστεί ενιαίος και αυξημένος φορολογικός εταιρικός συντελεστής, θα είναι το κύκνειο άσμα της κυπριακής οικονομίας, όπως και της Μάλτας και του Λουξεμβούργου. Γι’ αυτό, λοιπόν, πρώτοι εμείς, προτού ξανάρθουν οι Γερμανοί και άλλοι, θα πρέπει να καθαρίσουμε τη φωλιά μας εκεί όπου ενδέχεται να είναι λερωμένη.

Αληθές δε, είναι ότι επί τη βάσει διαφόρων στοιχείων και της Ε.Ε. και των ΗΠΑ πολλοί εκ των κατηγόρων μας είναι πρωταθλητές στο άθλημα, και δη οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί, οι οποίο μάλιστα μετά το Brexit μείωσαν τον εταιρικό φορολογικό συντελεστή από το 20% στο 15%. Καθόλου τυχαία κίνηση. Αφενός για να προσελκύσουν νέες εταιρείες και αφετέρου για να σταματήσουν τη φυγή άλλων προς Παρίσι και Φρανκφούρτη.

Συναφώς, υπάρχει, ακόμη ένα λόγος: Για να περιορίσουν τις ζημιές, στην περίπτωση κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αφαιρέσει από το Λονδίνο τη δυνατότητα έκδοσης ομολόγων σε ευρώ, μια εξέλιξη που θα επηρεάσει αρνητικά και τράπεζας που εδρεύουν στο Λονδίνο και τις εταιρείες και θα οδηγήσει σε μετακινήσεις.

Η λογική του ενιαίου αυξημένου φορολογικού συντελεστή είναι, συνεπώς, μια από τις πολλές λανθασμένες επιλογές των ηγετικών κρατών της Ε.Ε., που μειώνει την ανταγωνιστικότητα και της ίδιας της Ευρωζώνης, κυρίως με το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη καθώς και με άλλα μεγάλα εμπορικά κέντρα, ενώ ταυτοχρόνως συρρικνώνει τα δικά της έσοδα σε περίοδο κρίσης, πλήττει τους κανόνες της εσωτερικής ελεύθερης αγοράς και στραγγαλίζει δικά τη μικρά κράτη που δεν έχουν άλλους τρόπους επιβίωσης, όπως η Κύπρος.

Ευτυχώς, το θέμα της φορολογίας ανήκει στα αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών, που σημαίνει ότι έχουμε δικαίωμα βέτο, παρότι, εάν χοντρύνει το παιχνίδι, θα ασκηθούν πιέσεις. Οπότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι.

Εκείνο δε, που πρέπει να κατανοήσουμε και εμείς και φαίνεται ότι αρχίζει να γίνεται αντιληπτό και από μεγάλη μερίδα των εταίρων μας είναι ότι υπό τις υφιστάμενες συνθήκες, η συνοχή της Ε.Ε. δεν θα διατηρηθεί μετά το Brexit, εάν και όταν εφαρμοστεί, μέσω της περισσότερης Ευρώπης, αλλά και μέσα από τη χαλάρωση και τον σεβασμό των εξουσιών και των συμφερόντων των εθνών κρατών, μια και η λεγόμενη ομοσπονδοποίηση της Ε.Ε. ήταν, όπως πολλάκις το γράφαμε από το 1993, όνειρο θερινής νυκτός!