Τρία χρόνια συνομιλεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με τους κατοχικούς ηγέτες. Δύο με τον Έρογλου και ένα με τον Ακιντζί. Αλλά ο Πρόεδρός μας δεν γνωρίζει ακόμη «πού στεκόμαστε»! Και ζητεί, λέει, από τον κ. Έιντε να ετοιμαστεί τρίπτυχο, κατά το τρίπτυχο Γιώργου Βασιλείου, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, είχε κατακεραυνώσει ο Δημοκρατικός Συναγερμός του Γλαύκου Κληρίδη, κατά την προεκλογική περίοδο των προεδρικών εκλογών του 1993, στο οποίο να καταγράφονται οι συγκλίσεις-αποκλίσεις των θέσεων των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Να υπενθυμίσουμε ότι η καταφυγή σε τρίπτυχα ήταν η συνεχής ενασχόληση όλων των Προέδρων της φιλοσοφίας της όποιας λύσης. Απλώς για να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Μετά το τρίπτυχο Βασιλείου, είχαμε το τρίπτυχο Χριστόφια (έγγραφο Ντάουνερ) και σήμερα βρίσκεται υπό εκκόλαψη το τρίπτυχο Αναστασιάδη.

Τρία χρόνια συνομιλεί, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ουδέν επέτυχε και σήμερα ζητεί να υπάρξει «κοινή ανάγνωση». Καλά, όταν μιλά για «κοινά οράματα» με τον Μουσταφά Ακιντζί, αυτό δεν ερμηνεύεται ότι κοινός είναι ο στόχος, κοινές οι μεθοδεύσεις, κοινές οι αναγνώσεις; Και πώς συμβαίνει να υπάρχουν κοινά οράματα, αλλά οι δύο πλευρές να αντιλαμβάνονται και να ερμηνεύουν διαφορετικά τη λύση και το περιεχόμενό της;

Πώς είναι δυνατόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να είναι βέβαιος, και να το διακηρύττει καθημερινά, ότι είναι δυνατή η λύση εντός του 2016, και όμως δεν έχει επιτύχει ούτε μία συμφωνία με τον Ακιντζί; Γιατί δεν μιλά για συμφωνία, αλλά αναφέρεται σε «συναντιλήψεις» και «συγκλίσεις»;

Πότε επιτέλους θα μας εξηγήσουν τι σημαίνει «συναντίληψη» και τι «σύγκλιση»; Και εάν σε τρία χρόνια συνομιλιών δεν έχουν επιτύχει οι ηγέτες να καταστήσουν τις «συναντιλήψεις», «συγκλίσεις», τότε πόσα άλλα χρόνια θα χρειαστούν για να φθάσουν από τις «συγκλίσεις» σε οριστική συμφωνία, την οποία να θέσουν ενώπιον του λαού προς έγκριση;

Εμπαίζεται αγρίως και βαναύσως η νοημοσύνη και η ωριμότητα του λαού. Και κατέστη αποδεδειγμένα, πλέον, επικίνδυνη για τα εθνικά θέματα αυτή η διακυβέρνηση. Το ένα μετά το άλλο τα ψευδεπίγραφα «μομέντουμ» τα οποία θέτει και τα χρονοδιαγράμματα στα οποία εγκλωβίζεται καταρρίπτονται ως χάρτινοι πύργοι.

Ιδού: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μάς έλεγε πως ίσως να μη χρειαζόταν να γίνουν βουλευτικές εκλογές, διότι ώς τότε θα ευρισκόμαστε σε ακτίνα συμφωνίας. Παρήλθαν οι εκλογές, και ακόμη αναζητούμε «συναντιλήψεις» για να καταστούν «συγκλίσεις». Μας διαβεβαίωναν ότι από τον περασμένο Νοέμβριο θα είχαμε ακριβή εικόνα πού οδεύουν οι συνομιλίες, και είμαστε στον Ιούνιο χωρίς να γνωρίζουμε «πού στεκόμαστε».

Μας υπόσχοντο, ότι μετά τις εκλογές στην Τουρκία, θα άνοιγε ο δρόμος της λύσης. Έγιναν οι τουρκικές εκλογές, κατέστη παντοδύναμος ο Ερντογάν, αλλά λύση δεν υπάρχει. Και ενώ καθημερινά η Τουρκία ανοίγει μπροστά στα μάτια μας τα χαρτιά της, και αποκαλύπτει την αδιαλλαξία και την εμμονή της στις αδιάλλακτες θέσεις της, η Κυβέρνηση περιμένει ακόμη έμπρακτα δείγματα διαφοροποίησης της πολιτικής της.

Ευρισκόμεθα ενώπιον ενός τραγικού και ολέθριου, για τις ελληνικές θέσεις, αδιεξόδου. Η Τουρκία, διά του οικονομικού πρωτοκόλλου, επιταχύνει την προσάρτηση των κατεχομένων. Και ενώ διά του διαλόγου λαμβάνει τα εύσημα της διεθνούς κοινότητας, την ίδια στιγμή τσιμεντώνει τα τετελεσμένα. Ο διάλογος Αναστασιάδη-Ακιντζί κατέστη η πιο ασφαλής κάλυψη της προσάρτησης των κατεχομένων από την Τουρκία. Και ενώ η Τουρκία προωθεί ήδη το σχέδιο Β, η Κυβέρνηση δεν έχει ούτε σχέδιο Α...

Πώς θα αντιμετωπίσει το διαφαινόμενο αδιέξοδο στις συνομιλίες και τα αποτελέσματά του; Βρήκε χρόνο να το σκεφθεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης;