Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκβίασε τον Δημοκρατικό Συναγερμό να ψηφίσει Δημήτρη Συλλούρη. Και ο Δημήτρης Συλλούρης εκβίασε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να μην ψηφίσει Αβέρωφ Νεοφύτου. Αυτό είναι το πραγματικό άθλιο παιγνίδι και το περιεχόμενο τών όσων διαδραματίστηκαν προχθές, μέσα και έξω από τη Βουλή, για την εκλογή Προέδρου του σώματος.

Με πρωτοφανή πολιτική αήθεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επενέβη στα της εκλογής Προέδρου του Νομοθετικού Σώματος, εξευτελίζοντας και πολιτικά ήθη και πολιτικό πολιτισμό. Και μη έχοντας κανένα φραγμό, εξευτέλισε το ίδιο το κόμμα του, τον ηγέτη του και την ιστορία της παράταξης. Θυσίασε 18 βουλευτές, επιβραβεύοντας τρεις. Και αμνήμων ακόμη και για τη στήριξη την οποία οι ψηφοφόροι και το κόμμα τού προσέφεραν για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προτίμησε, χάριν πρόσκαιρων εποχικών συμφερόντων, να παραδώσει την προεδρία της Βουλής σε κόμμα το οποίο αυτήν τη στιγμή είναι ακέφαλο και ουσιαστικά ανύπαρκτο. Επεδίωκε την εκλογή Προέδρου της Βουλής ο οποίος να έχει την ίδια αντίληψη με τη δική του στο εθνικό θέμα. Και εξέλεξε τον Δημήτρη Συλλούρη, ο οποίος διαφώνησε μαζί του στην αντίληψη ότι το σχέδιο Ανάν είναι «σωτήριο». Δεν επιθυμούσε Πρόεδρο αντιδιζωνικό. Και εξέλεξε, ακριβώς, Πρόεδρο αντιδιζωνικό! Ο Δημήτρης Συλλούρης προηγήθηκε του Μαρίνου Σιζόπουλου στην απόρριψη της διζωνικής.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εκινήθη στο πλαίσιο των παλαιοκομματικών μεθοδεύσεων και μηχανορραφιών. Αλλά τότε, ίσως, να υπήρχαν και κάποιοι φραγμοί. Ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έχει φραγμούς. Δεν έχει φραγμό ακόμη και να εξευτελίζει τον Πρόεδρο του κόμματός του, ο οποίος διαφωνούσε με τη στήριξη Συλλούρη. Να τον «μαντρίζει» με άλλα στελέχη του κόμματος στο Προεδρικό, και να του επιβάλλει να πράξει όχι όσα επιβάλλουν η πολιτική αρχών και η πολιτική εντιμότητα, αλλά όσα επιβάλλουν το μικροπολιτικό συμφέρον και η προσωπική σκοπιμότητα. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ενεργεί, λειτουργεί, αποφασίζει, δέσμιος πλέον της επιθυμίας του να επανεκλεγεί Πρόεδρος. Και ενώπιον αυτής της έμμονης αντίληψης, δεν έχει δισταγμό να υπερβεί κάθε όριο.

Δεν γνωρίζουμε πώς αισθάνεται σήμερα ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Πρέπει να αισθάνεται δυστυχής και οργισμένος, για την ταπείνωση την οποία υπέστη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Διερωτώμεθα εάν πιστεύει πλέον ότι διαθέτει την ηγετική προσωπικότητα και την αυτόφωτη και αυτοδύναμη οντότητα, να λειτουργεί ως Πρόεδρος του μεγαλύτερου κομματικού σχηματισμού. Οι αποφάσεις δεν βρίσκονται στα χέρια του και δεν εξαρτώνται από τις δικές του βουλήσεις και επιλογές. Έχει τις δυνατότητες και την αυτοδυναμία να αποφασίζει, ως ηγέτης κόμματος, στη λογική των δικών του αποφάσεων και επιλογών; Ή αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο και εκτελεστή εντολών του ανωτάτου άρχοντα;

Όλα όσα διαδραματίστηκαν μέσα και έξω από τη Βουλή, οι συναλλαγές και τα παζάρια, οι εξευτελισμοί και οι εκβιασμοί, συνιστούν άλλο ένα μελανό στίγμα στην ιστορία του πολιτικού συστήματος και των ηγεσιών του. Δικαίως μιλούμε για Μπανανία και όχι κράτος αρχών και πολιτικής ηθικής. Προσφέρεται η προεδρία της Νομοθετικής Εξουσίας σε ένα κόμμα ακέφαλο και χωρίς στίγμα. Η Πρόεδρός του στις Βρυξέλλες, ο συναρχηγός του στη Λευκωσία, απέχων όμως από τα κομματικά αξιώματα. Ποίος θα καθοδηγεί και θα λαμβάνει αποφάσεις; Και με κριτήριο τι; Την αντιπολιτευτική φιλοσοφία όπως τη διακηρύσσσει η Ελένη Θεοχάρους, ή το αντάλλαγμα που είναι υποχρεωμένος τώρα να προσφέρει ο συναρχηγός της στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για την προσφορά της προεδρίας;

Η συνεδρία της Βουλής απέδειξε τη χρεοκοπία όλων. Και της προεδρίας και των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών ηγεσιών. Και είναι αξιοσημείωτο πως την πολιτική αξιοπρέπεια του συστήματος διέσωσε το κόμμα, το οποίο χαρακτηρίζετο ως στίγμα για τη δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα. Το ΕΛΑΜ, διά της αποχής του από τις παρασυναγωγές, τα παζαρέματα, τους εκβιασμούς, και τις ανήθικες πολιτικές μεθοδεύσεις, διέσωσε ό,τι έχει απομείνει από το καταρρακωθέν κύρος του συστήματος.