Ύστερα από ενημέρωση της Καγκελαρίου Μέρκελ, του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και του Προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, και οι τρεις αναφώνησαν με μία φωνή: «Θα στηρίξουμε έμπρακτα τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού».

Έμπρακτη υποστήριξη μάς υπόσχονται οι ταγοί της Ε.Ε. εδώ και χρόνια. Ούτε την ψηλαφήσαμε, ούτε την αισθανθήκαμε ποτέ, εμπράκτως. Αντίθετα, είδαμε τη Μέρκελ να υπόσχεται στον Ερντογάν ξεπάγωμα των ενταξιακών κεφαλαίων της Τουρκίας, ακούσαμε τον Τουσκ να εξυμνεί την Τουρκία στο προσφυγικό, και πληροφορηθήκαμε ότι η Κομισιόν θα χορηγήσει τρία δισ. στην Τουρκία, για να σταματήσει να στέλλει στον υγρό τάφο του Αιγαίου παιδιά.

Και όσον αφορά το Κυπριακό, δεν ακούσαμε από ευρωπαϊκά χείλη καμία καταγγελία της Τουρκίας, για τις διχοτομικές θέσεις που διατυπώνει, ούτε είδαμε οποιαδήποτε κύρωση κατά της Άγκυρας για την κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους, ούτε φυσικά για την εισβολή της στην κυπριακή ΑΟΖ.

Πέραν όμως τούτων, διερωτάται κανείς, εάν αυτήν τη στιγμή, κατά την οποία ο θρασύς Ερντογάν, σε κάθε λόγο του, απειλεί και προσβάλλει την Ε.Ε, είδαμε οποιαδήποτε έμπρακτη απάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τον σουλτάνο, τον οποίο ειρήσθω εν παρόδω θέλει να εντάξει στην πολιτισμένη κοινωνία της Ευρώπης.

Από λόγια, συνεπώς, χορτάσαμε. Έργα και μέτρα δεν είδαμε.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι σε θέση, σήμερα, να πιέσει την Τουρκία. Είναι η Τουρκία η οποία κρατά τα χαρτιά που της επιτρέπουν να πιέζει την Ευρώπη. Και την πιέζει. Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας δηλώνει πως η Τουρκία θα γίνει μέλος της Ε.Ε. το 3000. Άρα η Ευρώπη δεν διαθέτει μοχλό πίεσης. Το γνωρίζει και η Τουρκία. Και εφόσον δεν άγχεται αν θα μπει ή όχι, δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται και να κάνει παραχωρήσεις εις βάρος των, όπως τα αντιλαμβάνεται, «εθνικών της συμφερόντων».

Μέχρι το 3000, λοιπόν, μπορεί το Κυπριακό να περιμένει «έμπρακτη βοήθεια» της Ε.Ε. για λύση. Εάν υπάρχει ώς τότε Κύπρος. Και εφόσον ευαρεστηθεί Κύπριος ηγέτης να απαιτήσει από την Ε.Ε. αυτό που όφειλε να πράξει, έναντι ενός σκλαβωμένου κράτους-μέλους της. Διότι, κακά τα ψέματα, δεν μπορούμε να επικρίνουμε την Ευρώπη, ότι δεν πράττει τίποτε υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν ως κυπριακή ηγεσία δεν απαιτούμε να πράξει οτιδήποτε.

Όταν, επί 42 χρόνια, η Τουρκία κατέχει στρατιωτικά ευρωπαϊκό έδαφος και έχει παραβιάσει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός λαού της Ευρώπης, απαιτήσαμε ποτέ, ως Κυπριακή Δημοκρατία, να διακόψει η Ε.Ε. την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας; Ποιες κυρώσεις απαιτήσαμε να επιβάλει η Ε.Ε. στην Τουρκία που δεν εφαρμόζει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, που θεωρεί εκλιπόν ένα κράτος το οποίο είναι κράτος-μέλος της, και που εισέβαλε σε ευρωπαϊκή ΑΟΖ;

Ουδέποτε απαιτήσαμε. Απλώς ικετεύουμε την Ευρώπη, όταν η η Ευρώπη είναι βυθισμένη σε ένα πέλαγος προβλημάτων, πολύ κρισιμοτέρων από το Κυπριακό, τα οποία αδυνατεί να αντιμετωπίσει και να λύσει. Και απαντά στις ικεσίες μας, με φραστικές ανέξοδες δηλώσεις παρηγοριάς. Τις οποίες η ηγεσία μας επιδεικνύει ως επιτυχία της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής της.

Κάμνει ευρωπαϊκή πολιτική χάριν της λαϊκής κατανάλωσης...