Κάτι γνώριζε ο Νίκος Τορναρίτης, όταν χαρακτήρισε απλώς «ατόπημα» τη συνέργεια Ερντογάν-Έιντε για πρόσκληση του Ακιντζί στην Κωνσταντινούπολη και τη συνάντησή του με τον Μπαν Κι-Μουν. Κάτι γνώριζε και ο αρθρογράφος του «Πολίτη», όταν χαρακτήριζε «καμώματα» τις αντιδράσεις του Προέδρου Αναστασιάδη. Κάτι επίσης γνωρίζει καλύτερα η κυβερνητική «Αλήθεια», όταν χαρακτηρίζει όσα έγιναν «άτυχο συμβάν».

Προτού αλέκτωρα φωνήσαι τρις, και αφού παρήλθε η οργή του, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέκρουσε πρύμναν. Αισθάνθηκε ευγνώμων, είπε, επειδή του τηλεφώνησε ο Γ.Γ. του ΟΗΕ και του έδωσε «εξηγήσεις». Και ποιες εξηγήσεις τού έδωσε; Ότι ο ίδιος, το Συμβούλιο Ασφαλείας και η διεθνής κοινότητα στηρίζουν τον κ. Έσπεν Μπαρθ Έιντε!

Δεν γνωρίζουμε. Άραγε στις εξηγήσεις που απαίτησε να του δοθούν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν και η επαναβεβαίωση της στήριξης στο έργο του κ. Έιντε; Του ανθρώπου, δηλαδή, εναντίον του οποίου έπνεαν μένεα ο Πρόεδρος, ο Υπουργός Εξωτερικών και όλη η Κυβέρνηση ότι τους εξαπάτησε;

Σχιζοφρενικά πράγματα. Αφού, λοιπόν, ο Μπαν Κι-Μουν «γοήτευσε» τον Προέδρο της Δημοκρατίας με το τηλεφώνημά του και τα εγκώμια που έπλεξε για τον κ. Έιντε (πάντοτε οι δικοί μας ηγέτες γοητεύονται και πιστεύουν πως μετεξελίχθησαν σε πλανητάρχες, μόλις τους απευθύνει μία φιλοφρόνηση κάποιος ξένος ηγέτης), αποφάσισε να δώσει τόπο στην οργή και να επιστρέψει στις συνομιλίες.

Και την Πέμπτη θα συναντηθεί, συν γυναιξί και τέκνοις, με τον Μουσταφά Ακιντζί, στην εκδήλωση της λεγόμενης δικοινοτικής Τεχνικής Επιτροπής για την εκπαίδευση, η οποία θα θέσει τις βάσεις της μετεξέλιξης της ελληνοκεντρικής Παιδείας σε επαναπροσεγγιστική Παιδεία.

Τελικά, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν γνωρίζει ούτε τι πράττει, ούτε τι λέγει, ούτε τι θέλει. Πότε σιωπά ενώπιον μεγάλων τουρκικών προκλήσεων, και πότε οργίζεται ενώπιον δευτερευουσών προκλήσεων. Πότε θαυμάζει τον Έιντε και πότε οργίζεται μαζί του.

Πότε κουβαλά τον Ακιντζί στο Νταβός και πότε αποχωρεί από τις συνομιλίες, επειδή τον κουβάλησαν στην Πόλη ο Ερντογάν και ο Έιντε. Πότε μας λέγει πως πρέπει να αποδεκτούμε τα «εφικτά» διότι ο χρόνος τσιμέντωσε την κατοχή, και πότε περιγράφει ως λύση τα ευκταία. Πότε φεύγει οργισμένος από τις συνομιλίες, και πότε επιστρέφει νηφάλιος, ως να μην έχει συμβεί τίποτε το επιλήψιμο.

Παίζει επικίνδυνα παιγνίδια με το εθνικό θέμα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Και στο τέλος δεν θα πληρώσει ο ίδιος το κόστος. Θα το καταβάλει ολόκληρο ο κυπριακός Ελληνισμός.

Οι Τούρκοι και οι ξένοι γνωρίζουν πολύ καλά, και από κάθε πλευρά, τον Πρόεδρό μας. Παίζουν παιγνίδια εις βάρος του και τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Και αυτός παίζει παιγνίδια με την εθνική υπόθεση και διαλύει εντελώς την αξιοπιστία και τα όσα διαθέτει διαπραγματευτικά πλεονεκτήματά της.

Είναι πρωτοφανές αυτό που παρακολουθούμε. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να αποφασίζει υπό το κράτος οργής. Και να ξε-αποφασίζει όταν επανέρχεται στη νηφαλιότητα. Κάτω από αυτές τις ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις, να υποθέσουμε ότι υπό το κράτος οργής θα αποφασίσει αποδοχή της λύσης ή, αντίθετα, θα κρίνει απορριπτέα τη λύση;