Ο ένας μετά τον άλλο, οι Ειδικοί Σύμβουλοι, ή απεσταλμένοι, ή μεσολαβητές των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι χειρίστηκαν το Κυπριακό τα τελευταία χρόνια, υπήρξαν, κατά πλειοψηφία, διπλωμάτες που προωθούσαν τις τουρκικές θέσεις. Ο ντε Σότο υπήρξε εκ των εμπνευστών και συγγραφέων του σχεδίου Ανάν.

Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ οδήγησε τον Μπα Κι-Μουν στο «προεδρικό» του Ταλάτ και εξόργισε την πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων, αλλά και την κοινωνία, με τις φιλοτουρκικές θέσεις του. Και ο Έσπεν Μπαρθ Έιντε υπερέβη τους προηγούμενους, όχι μόνο σε φιλοτουρκικές δηλώσεις και διατύπωση απόψεων που ταυτίζονται με τις τουρκικές θέσεις, αλλά και σε ενέργειες οι οποίες, φανερά ή εντέχνως, οδηγούν στην αναβάθμιση του ψευδοκράτους.

Αυτή η κοινή φιλοτουρκική προσέγγιση, των ανθρώπων που μας στέλλει η Γενική Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών, έπρεπε προ πολλού να προβληματίσει τις εκάστοτε κυβερνήσεις μας. Όλα αυτά δεν συνιστούν θέμα προσωπικών απόψεων του κάθε διπλωμάτη που μας στέλλει η Γραμματεία του ΟΗΕ, και μάλιστα με δική μας συγκατάθεση, για να χειριστεί το εθνικό μας πρόβλημα.

Δεν γεννήθηκαν και δεν έγιναν φιλότουρκοι ο ντε Σότο, ο Ντάουνερ, ο Έιντε. Όλοι τους εξυπηρετούν εντολές και οδηγίες των πολιτικών προϊσταμένων τους. Υπηρετούν πολιτικές των Ηνωμένων Εθνών. Και στον βαθμό που τους επιτρέπει και τους διευκολύνει η πολιτική των δικών μας ηγετών, αλωνίζουν. Και επιφέρουν καίρια πλήγματα στην εθνική υπόθεση.

Ουδέποτε απασχόλησε τις κυβερνήσεις, τα Υπουργεία Εξωτερικών, τις πρεσβείες και τις διπλωματικές αντιπροσωπίες στα Ηνωμένα Έθνη και σε ξένες πρωτεύουσες ποιο είναι, τέλος πάντων, το ποιόν των διπλωματών που μας στέλλει η Γενική Γραμματεία, αλλά περισσότερο ποιοι είναι αυτοί που στελεχώνουν τη Γενική Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών, από ποιες χώρες προέρχονται και ποια φιλοσοφία έχουν για το εθνικό μας πρόβλημα και τη λύση του.

Ουδέποτε, ακόμη, απασχόλησε την ηγεσία μας ποια είναι η πραγματική πολιτική των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό, και αν η αποστολή και οι καλές υπηρεσίες τους έχουν πραγματικά στόχο μία δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, σύμφωνη με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο. Ή στην πραγματικότητα, η πολιτική των Ηνωμένων Εθνών έχει σαν στόχο να σπρώξει το Κυπριακό σε μία λύση, η οποία θα έχει ως επικάλυμμα την ομοσπονδία και ως περιεχόμενο τη διχοτόμηση.

Η ιστορία διδάσκει ότι μετά τον Ου Θαντ, οι περισσότεροι Γενικοί Γραμματείς και τα σχέδια λύσης που υπέβαλαν είχαν το πρότυπο που περιγράψαμε. Λύση κατ' όνομα ομοσπονδίας, αλλά στην ουσία, στην πραγματικότητα και στο περιεχόμενο, λύση διχοτόμησης.

Όμως, τη διαχρονική φιλοτουρκική φιλοσοφία των Ηνωμένων Εθνών τη διευκόλυνε η εξίσου διαχρονική πολιτική κυπριακών ηγεσιών και κυβερνήσεων. Πίσω και μέσα από την «πρωτοφανούσιμη», παγκοσμίως, λύση της διζωνικής ομοσπονδίας, ο καθένας μπορεί να την ερμηνεύει, να τη σχηματίζει στο χαρτί, ή να ζητεί εφαρμογή της, όπως τον βολεύει. Αυτό πράττουν τα Ηνωμένα Έθνη, η Γενική Γραμματεία τους, οι απεσταλμένοι. Προωθούν διζωνική στα μέτρα που τους πρόσφερε η ελληνοκυπριακή πλευρά, και στο περιεχόμενο που της αποδίδει η Τουρκία.

Ας μην αδικούμε συνεπώς τον κ. Έιντε. Και να τον διώξουμε, άλλο Έιντε θα μας στείλουν, χειρότερο του... Έσπεν. Οι εντολές που έχουν είναι να προωθήσουν συγκεκριμένη λύση, με συγκεκριμένο τρόπο. Όπως την εννοεί η Τουρκία και όπως την αποδέχεται η ελληνοκυπριακή ηγεσία...