Η Τουρκία, από τη δεκαετία του 1950, σχεδιάζει μεθοδικά την κατάκτηση όλης της Κύπρου. Οι γνωστές εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ (για όσους ακόμα επιμένουν να μελετούν τον Τούρκο εχθρό μας), είναι η ωμή αποτύπωση των τουρκικών στοχεύσεων εναντίον του κυπριακού Ελληνισμού. Οι ηγέτες μας, που φλυαρούν και ανοητολογούν, όταν αναφέρονται στην κατοχική Τουρκία, καλό θα ήταν να μελετούσαν, επιτέλους, τι έγραψε πριν από 70 σχεδόν χρόνια ο Ερίμ. Όπως και μερικά άλλα βιβλία που τεκμηριώνουν εναργώς τους τουρκικούς στόχους κατά της Κύπρου. Τότε, ίσως, κατανοήσουν πως ο Τούρκος δεν… καλοπιάνεται ούτε ανέχεται να τον γλείφουν, αλλά αντιμετωπίζεται με συγκροτημένη, μακράς πνοής πολιτική, που να ανακόπτει και να στομώνει τους στόχους του κατά των Ελλήνων. Γράφουμε αυτά με αφορμή ένα δημοσίευμα τουρκικής εφημερίδας, που αναφέρεται στα αστρονομικά χρέη της υποτελούς τ/κυπριακής διοίκησης προς την Τουρκία.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος επισημαίνει πως το κατοχικό καθεστώς το 2015 είχε χρέη 16 δισεκατομμυρίων τουρκικών λιρών. Και παρατηρεί: «Ξέρετε ποια είναι η πικρή πτυχή αυτού του ζητήματος; Ο προϋπολογισμός της ‘ΤΔΒΚ’ δεν μπορεί να αποπληρώσει ούτε και τις δόσεις του χρέους». Και ποιος πληρώνει; Μα, φυσικά, η κατοχική Τουρκία, με αποτέλεσμα να ελέγχει οικονομικά, διοικητικά, πολιτικά και στρατιωτικά τους Τ/κυπρίους. Στον τ/κ Τύπο γράφτηκε κατ’ επανάληψιν πως η Τουρκία αιμοδοτεί κάθε χρόνο το κατοχικό έκτρωμα με πέραν των 800 εκ. δολαρίων. Κι όταν πρόσφατα Τ/κύπριοι πολιτικοί και οργανώσεις διαμαρτυρήθηκαν για τον ασφυκτικό έλεγχο που η Τουρκία ασκεί στα κατεχόμενα, ιδιαίτερα με την υπόθεση της διαχείρισης του νερού του παράνομου αγωγού από την Τουρκία, ένας μαινόμενος Ερντογάν τους πέταξε κατάμουτρα πως εκείνος πληρώνει, άρα εκείνος αποφασίζει. Τα πιο πάνω φέρνουν ξανά στο προσκήνιο την κρίσιμη οικονομική πτυχή μιας πιθανής λύσης του Κυπριακού.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και άλλοι πολιτικοί αρχηγοί κατά καιρούς υποστήριξαν πως αν η λύση δεν είναι και οικονομικά βιώσιμη, δεν θα αντέξει και θα καταρρεύσει. Ιδού, όμως, πώς οι Τ/κύπριοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Ο Σερντάρ Ντενκτάς, ψευτοϋπουργός οικονομικών του εγκάθετου Ακιντζί, με ξεδιάντροπο και προκλητικό τρόπο, απαίτησε με θράσος αβυθομέτρητο όπως οι Έλληνες πληρώσουν το χρέος των Τ/κυπρίων. Και γιατί; Διότι, ισχυρίστηκε με αλαζονεία και έπαρση, εμείς φταίμε για την κατ’ ισχυρισμόν απομόνωσή τους. Να μην εκπλαγεί κανείς, αν ακούσουμε προσεχώς κάποιον αφελή δικό μας πολιτικό να αιτιολογεί την θρασύτατη αξίωση των Τ/κ. Να μη λησμονούνται όσα επιπόλαια, ανόητα και βλακώδη αναμέλπει το ΑΚΕΛ, που η μόνιμη επωδός της ολέθριας πολιτικής του εστιάζεται στη γελοιότητα: «Μα, εκάμαμεν τζι’ εμείς πολλά». Άρα, κατά την άθλια αυτή «λογική», οφείλουμε να πληρώσουμε.

Είναι εμφανές από τα πιο πάνω πως, ακόμα και αν όλες οι άλλες κρίσιμες πτυχές του Κυπριακού επιλυθούν, η οικονομική είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Θα συμφωνήσουμε με τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ, που δήλωσε προ καιρού πως, αν με τη λύση θα πάμε ξανά σε χειρότερο μνημόνιο, τότε καλύτερα να μην έχουμε λύση. Οι στήλες αυτές κατ’ επανάληψιν έχουν θέσει επί τάπητος το μέγα τούτο ζήτημα. Δηλ. της οικονομικής βιωσιμότητας της λύσης. Οι ελεύθερες περιοχές ακόμα να εξέλθουν πραγματικά από τη μέγγενη του μνημονίου, αλλά προσπαθούν και αισιοδοξούν ότι θα τα καταφέρουμε. Τα κατεχόμενα ουσιαστικά δεν έχουν οικονομία. Σε περίπτωση λύσης, ποιος θα πληρώσει το μέγα κόστος της ανόρθωσης της οικονομίας τους στα επίπεδα των ελεύθερων περιοχών και δη, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα; Ο Πρόεδρος και οι ηγέτες μας ας εντρυφήσουν, επιτέλους, στο παράδειγμα της ενοποίησης της Γερμανίας. Εκεί έχουμε μόνο Γερμανούς, με τη γνωστή μεθοδικότητα και εργατικότητα. Εδώ έχουμε Έλληνες και Τούρκους, που τους χωρίζουν η ιστορία, η πολιτική, η οικονομία και ποταμοί αιμάτων. Τότε όλοι θα συνειδητοποιήσουν το τρομακτικό και εφιαλτικό μέγεθος του προβλήματος, πέραν ανέξοδων και φλύαρων ανοησιών.