Eίναι πρόωρο να εκτιμήσει κανείς, πώς και πού θα καταλήξει το πολύκροτο και πολύπλευρο θέμα της κατάργησης της βίζας για τους Τούρκους πολίτες. Όπως ορθά εκτίμησε ο Γιάννος Χαραλαμπίδης, στην ανάλυσή του στις «Τομές στα Γεγονότα», πρόκειται για θέμα το οποίο θα διέλθει από δαιδαλώδη διαδικασία, θα εξαρτηθεί από συμφέροντα κρατών και θα απαιτήσει προαπαιτούμενα, όχι μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την Κύπρο.

Και στη μακρά διαδικασία που θα απαιτηθεί, θα υπάρξουν παζαρέματα, παγίδες και κίνδυνοι για την Κυπριακή Δημοκρατία, όσον αφορά την πτυχή που ενδιαφέρει την Κύπρο. Για τούτο, θα απαιτηθούν σοβαροί και ορθοί χειρισμοί από την κυπριακή κυβέρνηση και συμμαχίες με άλλα κράτη-μέλη, σε περίπτωση που η διαδικασία λοξοδρομήσει προς κατευθύνσεις επιζήμιες και ίσως βλαβερότατες για το κυπριακό κράτος.

Πολλά απομένουν ακόμη να γνωσθούν, γύρω από τις νομικές και πολιτικές πτυχές της όλης υπόθεσης, και πολλά απομένουν να ξεκαθαρίσουν μέχρι να αποκρυσταλλώσουν γνώμη και θέσεις τα ευρωπαϊκά όργανα. Συνεπώς, θα πρέπει να περιμένουμε, αλλά η κυπριακή πλευρά οφείλει να ξεκινήσει, από χθες, σοβαρή προετοιμασία για την αντιμετώπιση παντός ενδεχομένου.

Αυτό το οποίο μπορεί να λεχθεί τώρα, είναι ότι η Τουρκία ακολούθησε, και στη συγκεκριμένη περίπτωση, τη διαχρονική τακτική της πέντε βήματα μπροστά, ένα πίσω. Αποδέχθηκε μεν να μην χρειάζονται πλέον βίζα οι Ελληνοκύπριοι για να επισκέπτονται την Τουρκία, αλλά παραμένει αμετακίνητη στη θέση της ότι αυτό δεν σημαίνει αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εικοτολογώντας, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η κατάργηση της βίζας για τους Ελληνοκυπρίους επελέγη ως ένα μέτρο το οποίο θα εκληφθεί ως υποχώρηση και ως ενέργεια καλής θέλησης προς την Ε.Ε., αλλά το κυρίως ζητούμενο, η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραμένει στα... ζητούμενα. Η Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει να παραμένει «εκλιπούσα».

Ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης του θέματος, η αναγνώριση του κυπριακού κράτους παραμένει το κλειδί, το οποίο η Τουρκία οφείλει να χρησιμοποιήσει για να ανοίξει η πόρτα εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ή να διευκολύνει περαιτέρω την προώθηση της ενταξιακής της προσπάθειας. Αλλά την ίδια στιγμή, η διαγραφή της «εκλιπούσας» και η αναγνώριση παραμένουν το πιο ισχυρό χαρτί της κυπριακής πλευράς, το οποίο θα πρέπει να αποτελέσει κόκκινη γραμμή, μη συζητήσιμη και μη ανταλλάξιμη. Οποιαδήποτε υπαναχώρηση, ή ανταλλαγή αυτού του ισχυρού διαπραγματευτικού στοιχείου θα συνιστά τη χαριστική βολή στην κυπριακή υπόθεση.

Όλα θα περάσουν και όλα θα καταλήξουν, και φυσικά και η λύση, από αυτό το κομβικό σημείο. Και ενόσω η Τουρκία συνεχίσει να θεωρεί ανύπαρκτο το κυπριακό κράτος, και ενόσω εμείς δεν παζαρεύουμε αυτό το σημείο, τότε η πόρτα της Ευρώπης είναι κλειστή. Ταυτόχρονα, η συνεχιζόμενη αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας, να μη θεωρεί ότι υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος, είναι φυσικό να έχει συνέχεια και συνάφεια με την άρνηση της τουρκικής πλευράς να δεχθεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει να υπάρχει ως κράτος και μετά τη λύση.

Στο σημείο αυτό θα μετρηθεί η αποφασιστικότητα της κυπριακής ηγεσίας. Και πριν από τη λύση και κατά τη συζήτηση της λύσης. Ούτε πριν, ούτε μετά τη λύση είναι δυνατό να γίνουν αποδεκτά παζαρέματα, αμφισημίες, υπαναχωρήσεις και ευνουχισμός των καθολικά διακηρυγμένων θέσεων ολόκληρης της κυπριακής ηγεσίας...