«Η λύση του Κυπριακού είναι θέμα των προτάσεων που κατατίθενται... αν δεν κατατεθούν προτάσεις, οι οποίες θα ικανοποιούν τις προσδοκίες και τα οράματα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, δεν μπορούμε να φθάσουμε σε συμφωνία στο Κυπριακό», δήλωσε ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ.
Πρόκειται για λογική θεωρία, η οποία όμως στερείται ρεαλισμού και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στην πράξη. Είναι περίπου η ίδια, διατυπωμένη με άλλη ορολογία, από τον Υπουργό Εξωτερικών, Ιωάννη Κασουλίδη: Λύση win-win, είχε πει.
Κατ' αρχάς, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι έχουν κοινές προσδοκίες, ώστε να φθάσουν σε μία κοινή προσέγγιση; Ασφαλώς δεν έχουν. Οι Ελληνοκύπριοι θέλουν λύση πραγματικής επανένωσης, επιστροφής στα κατεχόμενα χωριά και τις πόλεις τους, κάτω από συνθήκες ασφαλείας, απόδοση των κατακτηθεισών περιουσιών τους, ως νόμιμων ιδιοκτητών, ελευθερία εγκατάστασης, διακίνησης, απόκτησης περιουσίας, άσκησης επαγγέλματος σε όποια περιοχή επιθυμούν, αποχώρηση κατοχικών στρατευμάτων, εγκατάλειψη επεμβατικών δικαιωμάτων, συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατοχύρωση του κοινοτικού κεκτημένου.
Οι Τουρκοκύπριοι ζητούν να διαβιούν σε χωριστό κράτος, να έχουν πληθυσμιακή πλειοψηφία, να συνεχίσουν να κατέχουν τις ελληνοκυπριακές περιουσίες, να συνεχίσουν να απολαμβάνουν την «ασφάλεια» της Τουρκίας, διά της συνέχισης των τουρκικών εγγυήσεων και της παραμονής τουρκικών στρατευμάτων, να μη συνεχίζει να υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, να υπάρχουν αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, να αποτελούν μέσα στη δική τους περιοχή μία μικρή Τουρκία.
Περιεκτικά και χονδρικά, αυτές είναι οι εκατέρωθεν «προσδοκίες». Εντελώς διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες. Λύση η οποία να ικανοποιεί τις προσδοκίες και των δύο κοινοτήτων αποτελεί ουτοπία. Για να μην αναφέρουμε και το άλλο, το οποίο ξέχασε ο Άντρος Κυπριανού. Την Τουρκία. Η οποία έχει και αυτή τις δικές της «προσδοκίες». Και οι οποίες είναι ακόμη πιο ακραίες, από τις «προσδοκίες» και αυτών των Τουρκοκυπρίων.
Συνεπώς, η ιδεατή λύση που περιγράφει ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι ανέφικτη. Η λύση που μπορεί να επιτευχθεί είναι λύση μέσω ενός θανατηφόρου, για τον κυπριακό Ελληνισμό, συμβιβασμού, ο οποίος δεν θα είναι καν συμβιβασμός. Αλλά θα έχει το όνομα παράδοση άνευ όρων.
Τα πράγματα έχουν ήδη πάρει την πορεία τους. Και εφόσον η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδεχθεί λύση στη βάση των «προσδοκιών» των Τουρκοκυπρίων, αυτό θα είναι το τέλος του κυπριακού Ελληνισμού. Αν, πάλιν, η ελληνοκυπριακή πλευρά απορρίψει λύση στη βάση των «προσδοκιών» των Τουρκοκυπρίων, τότε το αποτέλεσμα θα είναι το επικίνδυνο αδιέξοδο, με επίσης καταστροφικές συνέπειες για τον κυπριακό Ελληνισμό.
Στις θεωρίες το ΑΚΕΛ μπορεί να λέγει ό,τι θέλει, και να επιχειρεί απεγνωσμένα να δικαιώσει τις φιλοσοφίες του. Στην πράξη, όμως, ο Άντρος Κυπριανού θα κληθεί να αποφασίσει έναντι δύο επιλογών. Είτε να αποδεχθεί λύση στη βάση των προσδοκιών των Τουρκοκυπρίων, είτε να απορρίψει τέτοια λύση και να επιλέξει το αδιέξοδο.
Υπάρχει πάντως ελάχιστος χρόνος να ακολουθήσει τη σωστή πορεία. Να απαλλαγεί των κομματικών συνδρόμων και αγκυλώσεων, να διαγράψει τη σημερινή πολιτική, η οποία οδηγεί στα δύο σενάρια που προδιαγράψαμε, και να αναθεωρήσει την κομματική πολιτική. Εγκαινιάζοντας νέα, ελπιδοφόρα, στρατηγική για το μέλλον της Κύπρου.
