Μια σοβαρή αποκάλυψη έκαμε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, στην ομιλία του στην εκδήλωση για τα 85χρονα του προσφυγικού σωματείου «Διγενής Ακρίτας» Μόρφου. Είπε: «Οι κίνδυνοι να χάσουμε πατρίδες είναι στους σχεδιασμούς κάποιων -όχι Ελληνοκυπρίων προς Θεού- αλλά ξένων κέντρων».

Αυτή η δήλωση του Προέδρου είναι φυσικό να προκαλεί έκπληξη και ανησυχία. Έκπληξη, διότι μέχρι τώρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωναν με κάθε βεβαιότητα ότι όλα τα ξένα κέντρα, όλες οι ξένες κυβερνήσεις, πείθονται για τις θέσεις μας, και στηρίζουν τα δίκαιά μας. Πώς, ξαφνικά, προέκυψαν σήμερα «ξένα κέντρα», τα οποία προετοιμάζουν την απώλεια της πατρίδας μας;

Μήπως πάλιν τα «ξένα κέντρα» είναι τουρκικά; Αλλά ο Πρόεδρος και το κόμμα του, μέχρι σήμερα, δεν κατονόμασαν την Τουρκία ως σχεδιάζουσα την καταστροφή της πατρίδας μας. Αντίθετα, μας διαβεβαιώνουν πως οι συγκυρίες επιβάλλουν στην Τουρκία την επιλογή να λύσει το Κυπριακό και περιμένουν από την Άγκυρα να δώσει έμπρακτα δείγματα ειλικρινούς βούλησης να λύσει το πρόβλημα.

Εξάλλου, με όλα τα «ξένα κέντρα» η Κυβέρνηση διατηρεί, όπως μας λέγει, άριστες σχέσεις. Και με τις Ηνωμένες Πολιτείες, και με τη Βρετανία και με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μάς διαβεβαιώνει πως η Κυβέρνηση προσπαθεί να αξιοποιήσει τον διεθνή παράγοντα, και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να αποτραπούν οι κίνδυνοι. Πού τελικά βρίσκονται τα επικίνδυνα «ξένα κέντρα»; Στον Καύκασο ή στον Αραβικό Κόλπο;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει χρέος να πει στον λαό και να κατονομάσει αυτά τα κέντρα, που σχεδιάζουν την απώλεια της πατρίδας μας. Ώστε να πληροφορηθεί ο λαός και να γνωρίζει από πού να φυλάγεται.

Συμφωνούμε, πάντως, με τον Προέδρο Αναστασιάδη για την ανάγκη να ενώσουμε δυνάμεις, «να εμπιστευθούμε ο ένας τον άλλο και να δούμε τα όσα έχουν κατά καιρούς συμφωνηθεί από τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις», προκειμένου να αποτρέψουμε τους κινδύνους τους οποίους δημιουργούν τα «ξένα κέντρα».

Αλλά, το κύριο καθήκον, αυτό, δηλαδή, της ένωσης δυνάμεων, πέφτει στους ώμους και στις ενέργειες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ίδιο και για την επανεκτίμηση όσων έχουν «κατά καιρούς συμφωνηθεί από τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις». Ουδείς, και πολύ περισσότερο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, νομιμοποιείται να ακολουθεί πολιτικές προσωπικές και στη βάση των ιδεολογικών και πολιτικών του αγκυλώσεων.

Είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί την πολιτική που επαγγέλθηκε, προεκλογικά. Είναι υποχρεωμένος να κάμει πράξη αυτό που εξήγγειλε προεκλογικά. Είχε πει πως κανενός ο ώμος δεν μπορεί να βαστάξει το βάρος χειρισμού και διαχείρισης του εθνικού προβλήματος. Ότι η σοφία των πολλών υπερτερεί της σοφίας του ενός. Όφειλε, αντί να προχωρήσει σε πολιτική προσωπικής επιλογής και σε συνομολόγηση του κοινού ανακοινωθέντος με τον Έρογλου, να πράξει εκείνο που υποσχέθηκε στο πρόγραμμά του με το ΔΗΚΟ: Τη συλλογική διαβούλευση και την ετοιμασία, από το Εθνικό Συμβούλιο, πλαισίου λύσης, το οποίο να κατατεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η ενότητα δεν επιτυγχάνεται με εκκλήσεις και κενές περιεχομένου διακηρύξεις. Εμπεδώνεται με πράξεις από τον ανώτατο άρχοντα. Και ο ανώτατος άρχοντας δεν ένωσε δυνάμεις. Τις διέσπασε...