Ο κυπριακός Ελληνισμός έχει σοβαρότατο διαχρονικό πρόβλημα με την ηγεσία του. Ο λαός, όποτε κλήθηκε από την ηγεσία του, έδωσε το αίμα του, άφησε τα κόκκαλά του και έγινε λίπασμα ελευθερίας και αξιοπρέπειας για τον τόπο. Η ηγεσία του, όμως, αποδείχθηκε κατώτατη των θυσιών, των αιμάτων και των προσδοκιών του λαού. Για να αιτιολογήσει την ανεπάρκεια, την έλλειψη μεθοδικότητας και σχεδιασμού αντιμετώπισης του τουρκισμού, βάφτισε την ανικανότητά της ως «αδήριτη ανάγκη» και την αδυναμία της να διεκδικεί, ως «πιστόλι στον κρόταφο». Για την αυτοδιάθεση-Ένωση αγωνίστηκε ο κυπριακός Ελληνισμός το 1955-59 και η ηγεσία του τον οδήγησε σε μια κολοβή ανεξαρτησία με τρεις εγγυητές. Το 1974, προδόθηκε από δικούς μας και κατακτήθηκε από τον Τούρκο. Η ηγεσία μας τι όφειλε να πράξει από την πρώτη στιγμή και αφού μάζεψε τις στάχτες και τους νεκρούς της; Να σχεδιάσει την απελευθέρωση του τόπου διά της οικονομικής, πολιτικής, διπλωματικής και στρατιωτικής ισχύος.

Αυτό ήταν και είναι το υπέρτατο καθήκον της ηγεσίας: Η υπεράσπιση και διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι το ισχυρότερο έρεισμά μας έναντι του Αττίλα. Αντ’ αυτού, η ηγεσία μας εδώ και 42 χρόνια διολισθαίνει συνεχώς προς τις τουρκικές θέσεις, που αποβλέπουν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην τουρκοποίηση και στην ισλαμοποίηση της νήσου. Αυτό βροντοφωνάζουν καθημερινά οι Τούρκοι, αλλ’ οι ηγέτες μας περί άλλα τυρβάζουν. Άλλοι πορεύονται ως θλιβεροί ικέτες και παράκλητοι στα τουρκικά Σούσα. Άλλοι συναγελάζονται με ξένες πρεσβείες και γελοιωδώς εξευτελίζονται έναντι των ξένων. Και άλλοι μίαν έγνοια έχουν, την καρέκλα της εξουσίας. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς πως, χωρίς πατρίδα δεν θα υπάρχουμε ούτε ως λαός ούτε ως άτομα ούτε ως ελεύθεροι άνθρωποι.

Σήμερα, ο κυπριακός Ελληνισμός θυμάται την 24η Απριλίου 2004. Είναι ιστορική μέρα! Διότι ο λαός, με το αλάνθαστο αισθητήριο της εθνικής και βιολογικής του επιβίωσης, κατά συντριπτική πλειοψηφία απέρριψε το τερατούργημα Ανάν, που θα παρέδιδε την Κυπριακή Δημοκρατία αύτανδρη σε μια νέα τουρκοκρατία. Η εφημερίδα αυτή και οι συντάκτες, αναλυτές και συνεργάτες της, με την πλειοψηφία των πολιτών, έδωσε πολύ σκληρές δημοσιογραφικές μάχες για να ανακόψει την επέλαση του τουρκισμού διά των εδώ σεσημασμένων Αναν-ιστών και όσων ξένων επιδίωκαν να τελειώνουν με το Κυπριακό. Θυμόμαστε τους αδίστακτους εκβιασμούς, τους βάναυσους εκφοβισμούς και τις ωμές απειλές από δικούς μας ηγέτες και ξένους, τι θα παθαίναμε αν δεν αποδεχόμασταν να αυτοκτονήσουμε πολιτειακά, κρατικά, εθνικά και βιολογικά, επειδή κάποτε θα πεθαίναμε. Αντισταθήκαμε, επιβιώσαμε ως κυπριακός Ελληνισμός, αλλ’ η ηγεσία μας δεν θέλησε να πάρει ένα βροντερό μήνυμα που αναδύθηκε από το ΟΧΙ της 24ης Απριλίου 2004. Ότι, δηλαδή, ο λαός απέρριψε όχι μόνο το σχέδιο, αλλά και όλες τις υποχωρήσεις και παραχωρήσεις της πλευράς μας. Η ηγεσία μας σήμερα είναι όλοι εκείνοι που μας απειλούσαν και μας εκβίαζαν το 2004.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είναι αμετανόητος Αναν-ιστής, όπως και οι περισσότεροι που τον περιστοιχίζουν σε υπουργικές, κρατικές και πολιτειακές θέσεις. Παρά τις απορρίψεις των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ, που δήθεν αναθεμάτιζε και παρά τις δεσμεύσεις του ότι δεν θα επαναφέρει ένα σχέδιο παρόμοιο με το Ανάν, εντούτοις οι συνομιλίες διεξάγονται στις παραμέτρους και στη βάση προνοιών εκείνου του εκτρώματος. Αντί της διαφάνειας και της ενημέρωσης του λαού και των κομμάτων, ο Ν. Αναστασιάδης επιμένει στη συσκότιση και στην εξαπάτηση των πολιτών. Από τους Τούρκους και πάλι μαθαίνουμε τι διαμείβεται στις συνομιλίες. Ο Πρόεδρος δεν πρέπει να ξεχνά το ΟΧΙ της 24ης Απριλίου 2004, επειδή και σήμερα θα ακούσει ξανά ένα νέο βροντερό ΟΧΙ σε μια τουρκοφόρα διζωνική διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ν. Αναστασιάδης ορκίστηκε να υπερασπίζεται την Κυπριακή Δημοκρατία και όχι να τη μετεξελίξει σε τουρκική επαρχία! Αυτό είναι το ηχηρό μήνυμα της σημερινής σωτήριας επετείου.