Από την «ιστορική» εκείνη μέρα, κατά την οποία ο Αμερικανός απεσταλμένος για το Κυπριακό Νέλσον Λέτσκι ανέβηκε τα σκαλιά των γραφείων του ΑΚΕΛ και συναντήθηκε με την ηγεσία του, η Αριστερά της Κύπρου διέγραψε από το λεξιλόγιό της την ορολογία της «ιμπεριαλιστικής χώρας». Και από τον αναθεματισμό της κάθε παρέμβασης των ΗΠΑ στο Κυπριακό, μεταπήδησε στην «καλοδεχούμενη κάθε διεθνή παρέμβαση για λύση του Κυπριακού».

Η εποχή του αφορισμού κάθε σχεδίου αμερικανικής έμπνευσης (παράδειγμα το αγγλο-αμερικανο-καναδικό σχέδιο), το οποίο απέρριψε εν μιά νυκτί ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, κατόπιν υποδείξεως της Σοβιετικής Ένωσης, παρήλθε ανεπιστρεπτί. Κηρύχθηκε απόλυτη εκεχειρία, ή μάλλον εφαρμόστηκε στην πράξη, πλήρης αποδοχή της αμερικανικής παρέμβασης, με τελευταίο παράδειγμα την αποδοχή από την ηγεσία του ΑΚΕΛ του αγγλο-αμερικανικής έμπνευσης σχεδίου Ανάν, ανεξάρτητα εάν αργότερα, η αντίδραση των ψηφοφόρων του κόμματος υποχρέωσε την ηγεσία σε απόρριψή του. Όχι λόγω του περιεχομένου, αλλά εξαιτίας της άρνησης των εμπνευστών του σχεδίου να αναβάλουν τα δημοψηφίσματα.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι ο τότε Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ επέλεξε να επικοινωνήσει με τον Δημήτρη Χριστόφια, Πρόεδρο της Βουλής τότε, για να του ζητήσει όπως το ΑΚΕΛ ταχθεί υπέρ της ψήφισης του σχεδίου Ανάν. Πρωτόγνωρη και πρωτοφανής ενέργεια από μέρους των ΗΠΑ να επικοινωνούν με ένα κομμουνιστή ηγέτη, και να του ζητούν να στηρίξει σχέδιο το οποίο συνετάχθη και διά αμερικανικής χειρός.

Οι σχέσεις ΑΚΕΛ-Ηνωμένων Πολιτειών παραμένουν έκτοτε άριστες σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εθορυβήθησαν, ούτε ενοχλήθησαν από το γεγονός ότι επί μία πενταετία κυβερνούσε την Κύπρο το ΑΚΕΛ. Και το ΑΚΕΛ ουδέποτε ενόχλησε την αμερικανική και νατοϊκή πολιτική στο Κυπριακό. Αντίθετα, και το σύνθημα «έξω οι βάσεις από την Κύπρο» κατέβηκε από τα πανό, και οι πορείες της ΕΔΟΝ κατά των βρετανικών βάσεων τερματίστηκαν και ο Δημήτρης Χριστόφιας φόρτωσε στα δισέγγονά μας την ευθύνη της εκδίωξης των βρετανικών βάσεων. Οι ηγέτες του ΑΚΕΛ δεν έχουν πλέον κανένα περιορισμό στο να επισκέπτονται την Ουάσινγκτον και να γίνονται δεκτοί στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Μόλις πρόσφατα, ο Άντρος Κυπριανού επεσκέφθη την Ουάσινγκτον και είχε συναντήσεις με Αμερικανούς επισήμους.

Υπάρχει γενικά μία ειδυλλιακή σχέση μεταξύ του κομμουνιστικού κόμματος της Κύπρου και της Ουάσινγκτον. Και μέσα στην ειδυλλιακή αυτή ατμόσφαιρα, το ΑΚΕΛ καλωσόρισε την Αμερικανίδα Υφυπουργό για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις Βικτόρια Νούλαντ, αλλά δεν περιορίστηκε ώς εδώ. Προχώρησε και επέκρινε την «επικράτηση φοβικών συνδρόμων και ενός στείρου αρνητισμού σε σχέση με το όποιο διεθνές ενδιαφέρον, από όσους δεν θέλουν λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας».

Είναι φυσικό πλέον, μετά την ειδυλλιακή κατάσταση στις σχέσεις ΑΚΕΛ- ΗΠΑ, να καλωσορίζουν εδώ κάθε άφιξη Αμερικανού, πρώην ιμπεριαλιστή αξιωματούχου, και πολύ περισσότερο της κ. Νούλαντ, η οποία υπήρξε η αρχιτέκτονας στη σύνταξη του κοινού ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-Έρογλου.

Το ΑΚΕΛ μπορεί να αισθάνεται ακόμη πιο περήφανο και ενθουσιώδες για την επίσκεψη Νούλαντ, αφού μία ημέρα πριν από την κάθοδο της Αμερικανίδας Υφυπουργού, η εδώ Αμερικανική Πρεσβεία εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία τονίζει μεταξύ άλλων: «Ως μία διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, η Κύπρος θα παραμείνει ένας φάρος σταθερότητας και ένα μοντέλο συμφιλίωσης σε αυτήν την ασταθή περιοχή».
Είναι δυνατόν, να μην αισθάνεται ενθουσιασμένο το ΑΚΕΛ για την αμερικανική πολιτική στο Κυπριακό;