Ο κατοχικός ηγέτης γίνεται δεκτός από τον Υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας και αμέσως μετά θα γίνει δεκτός από τον αρχηγό της βρετανικής διπλωματίας. Αλωνίζει, μέσα και έξω από την Κύπρο, μεταφέροντας τις τουρκικές θέσεις στους συνομιλητές του και εμπεδώνοντας σε αυτούς, όπως ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο κ. Έιντε και οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων, την πεποίθηση, ότι σημειώνεται πρόοδος στις συνομιλίες και πως η λύση είναι δυνατή εντός του έτους. Συμμέτοχος και συνοδοιπόρος αυτής της συντονισμένης εκστρατείας νόμιμου και παράνομου κράτους και Ηνωμένων Εθνών κατέστη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία ανακοίνωσε τη δημιουργία «ομάδας στήριξης της λύσης», την οποία βλέπει να πραγματοποιείται εντός του έτους.

Πέραν του γεγονότος ότι η διεθνής δραστηριότητα του κατοχικού ηγέτη, η οποία πραγματοποιείται είτε με την ενθάρρυνση, είτε με την ανοχή της κυπριακής Κυβέρνησης, ενισχύει την πολιτική οντότητα του ψευδοκράτους και του ηγέτη του, εάν τελικώς δεν επαληθευθούν οι μαντείες και οι χρησμοί των τριών συμπλεόντων πόλων (Κυβέρνησης-ψευδοκράτους-Έιντε), θα προκληθεί τεράστια έως επικίνδυνη ζημιά στην εθνική υπόθεση και στη διαπραγματευτική θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Ήδη ο Πρόεδρος Αναστασιάδης κατέστη όμηρος των υπεραισιόδοξων εκτιμήσεών του, των «κοινών οραμάτων» του με τον κατοχικό ηγέτη και των αισιόδοξων εκτιμήσεων στις οποίες προβαίνει καθημερινά και εντός Κύπρου και στις συνομιλίες που έχει κατ' ιδίαν με ξένους ηγέτες.

Ποιο ή ποια ξένα κέντρα αποφάσεων επέβαλαν και στις δύο πλευρές στην Κύπρο, να μιλούν συνεχώς για πρόοδο και επερχόμενη λύση; Και με ποια σκοπιμότητα; Διότι δεν είναι τυχαίο, ότι η κυπριακή ηγεσία, η κατοχική ηγεσία, η τουρκική ηγεσία στην Άγκυρα, τα Ηνωμένα Έθνη, όλοι συντονισμένοι και με μία φωνή, αναφέρονται σε λύση εντός του έτους. Πρώτη φορά ευθυγραμμίζονται όλα τα εμπλεκόμενα μέρη στη βάση της ίδιας αντίληψης. Πρώτη φορά η Άγκυρα δεν κατηγορεί την «ελληνοκυπριακή διοίκηση του νότου» ότι δεν κωλυσιεργεί, δεν είναι αδιάλλακτη και ότι ειλικρινά αναζητεί λύση.

Πρώτη φορά, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας προβαίνει σε τέτοιες γενναιόδωρες φιλοφρονήσεις με τον εγκάθετο των κατεχομένων. Και πρώτη φορά μιλά για κοινά οράματα με τον ηγέτη του ψευδοκράτους. Πρώτη φορά δηλώνει δυστυχής όποτε υποχρεώνεται να έλθει σε «αντιπαράθεση» με την Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, πρώτη φορά κατοχικός ηγέτης πλέκει το εγκώμιο του Ελληνοκυπρίου ηγέτη και δεν τον κατηγορεί για αδιαλλαξία και άρνηση αποδοχής συνεταιρικής λύσης.

Αυτός ο συντονισμός δεν μπορεί να ήρθε ουρανοκατέβατος. Σχεδιάστηκε από «αγνώστους τρίτους» και αποτελεί παγίδευση της ελληνοκυπριακής πλευράς, σε ένα παιγνίδι το οποίο, αφενός, απο-ενοχοποιεί την Τουρκία και της προσφέρει το πιστοποιητικό βούλησης για λύση, πιστοποιητικό το οποίο μάλιστα υπογράφεται και από μαρτυρίες της ελληνοκυπριακής ηγεσίας. Και αφετέρου -και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο-, αφήνει την ελληνοκυπριακή πλευρά γυμνή από επιχειρήματα, σε περίπτωση κατά την οποία οι συνομιλίες καταλήξουν σε αδιέξοδο.

Διότι τι θα επικαλεσθεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, σε τέτοια περίπτωση; Θα αναμασήσει το στερεότυπο, «ευθύνεται η αδιαλλαξία της Τουρκίας»; Αλλά ραίνει με ροδοπέταλα αυτή τη στιγμή την ειλικρινή βούληση της Τουρκίας να διαπραγματευθεί βιώσιμη λύση. Θα κατηγορήσει τον Ακιντζί; Αλλά θα καταστεί γελοίος και αναξιόπιστος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εάν επιχειρήσει κατόπιν εορτής την αποδόμηση του κατοχικού ηγέτη. Οι ξένοι θα του παρουσιάσουν όσα εγκώμια έπλεξε για τον Ακιντζί επί χρόνια, εγκώμια τα οποία τσιμέντωσαν με ελληνοκυπριακό μπετόν αρμέ την αξιοπιστία και την ειλικρίνεια του Ακιντζί.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει εισέλθει σε μία παγίδα, από την οποία δεν θα μπορέσει να απεγκλωβιστεί, ούτε να απεγκλωβίσει την εθνική υπόθεση. Κατέστη εύκολο θύμα ενός καλά οργανωμένου σχεδίου. Και στο βάθος καιροφυλακτεί ο τουρκικός Μινώταυρος...