Δεν κατανοούμε τους λόγους, για τους οποίους ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ επέλεξε να επιτεθεί εναντίον τής, ώς τώρα, υποστηριζόμενης από το κόμμα του πολιτικής του Προέδρου Αναστασιάδη. Ούτε αντιλαμβανόμαστε ποιες «ενέργειες του Προέδρου προκαλούν προβλήματα στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων», όπως κατά λέξη είπε ο κ. Άντρος Κυπριανού, χωρίς να κατονομάζει αυτές τις «ενέργειες».
Αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι ζούμε σε προεκλογική περίοδο και κανόνας σε όλες τις προεκλογικές περιόδους είναι οι μεταμορφώσεις και οι μεταλλάξεις. Προσφέρεται ό,τι ελκύει το εκλογικό σώμα και ο πολιτικός λόγος προσαρμόζεται σε ό,τι ηχεί ευχάριστα και ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις των εκλογέων. Εάν, λοιπόν, οι ενέργειες του Προέδρου Αναστασιάδη έχουν αναπροσαρμοστεί προς το σκληρότερο και προς την πολιτική μαγκιά, τότε ο Άντρος Κυπριανού δικαιολογείται να διαμαρτύρεται για τις «παρασπονδίες» του Προέδρου.
Είναι πιθανόν, όμως, η προς το απορριπτικότερον κλίση του Προέδρου της Δημοκρατίας να οφείλεται σε αναθεώρηση σκέψεων και προοπτικών, όσον αφορά το εθνικό θέμα. Πιθανόν να έχει αντιληφθεί οριστικά, ότι κοινά οράματα με τον Ακιντζί δεν υπάρχουν, μαλακότερη Τουρκία δεν πρόκειται να εμφανισθεί, οι συνομιλίες έχουν σταλώσει και πως δεν πρόκειται να υπάρξει λύση. Πήγαν στράφι οι επενδύσεις και εξανεμίστηκε η ευφορία του. Και προβάρει, πλέον, φουστανέλα.
Εάν ειλικρινά ο Πρόεδρος κατανόησε, έστω και αργά, το λανθασμένο της πολιτικής του, και ετοιμάζεται να μεταπηδήσει σε πιο ρεαλιστικές θέσεις, αυτό είναι θετικό και παρήγορο. Δημιουργεί ελπίδες για μία περισσότερο αποφασιστική και διεκδικητική πολιτική, την οποία πρέπει να προετοιμάσει από τώρα, εάν θέλει να λάβει μεγαλύτερη υποστήριξη από ψηφοφόρους, κυρίως, ενόψει των προεδρικών εκλογών. Η πολιτική ιστορία διδάσκει ότι κανένας υποψήφιος δεν έχει εκλεγεί Πρόεδρος υψώνοντας το λάβαρο της ενδοτικής πολιτικής...
Αυτά όσον αφορά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, γιατί στο ΑΚΕΛ δεν φαίνεται να πείθονται για την ανυπαρξία προοπτικών των συνομιλιών, κάτω από τη σημαία της σημερινής γραμμής. Ξενίζει, συνεπώς, η επίκριση του Προέδρου της Δημοκρατίας, όταν το ΑΚΕΛ έχει ενώπιόν του τα δείγματα γραφής του Μουσταφά Ακιντζί, τα οποία από «μετριοπαθή» κατέστησαν αδιάλλακτα. Και όταν, μάλιστα, αυτά τα δείγματα αποδεικνύουν πλήρη ταύτιση με τις διαχρονικά απαράδεκτες και σκληρές θέσεις της Άγκυρας.
Δεν είναι οι ενέργειες του Προέδρου Αναστασιάδη, οι οποίες «δημιουργούν δεδομένα που περιπλέκουν τις προσπάθειες προώθησης της επίλυσης του Κυπριακού». Ούτε, πολύ περισσότερο, η στάση του «απορριπτικού μετώπου». Από γεννήσεως του Κυπριακού, τη μη λύση την προωθούσε, αφενός, η αδιαλλαξία της Τουρκίας και των υποτελών ηγετών και, αφετέρου, η λανθασμένη πολιτική της ελληνοκυπριακής ηγεσίας.
Αυτό το απλούστατο δεδομένο όφειλε να αντιληφθεί εδώ και χρόνια η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Δεν το αντελήφθη ούτε χθες, ούτε προχθές, ούτε σήμερα. Διαπράττει μοιραίο πολιτικό και εθνικό σφάλμα. Η ακολουθούμενη πολιτική δύο σταθμούς θα έχει: Είτε τη μη λύση, είτε την τουρκική λύση. Εκτός, πάλιν, και εάν η ξαφνική επίθεση κατά του Προέδρου, αποτελεί προεκλογικό τέχνασμα, προκειμένου το ΑΚΕΛ να επαναφέρει στις τάξεις του όσους ετοιμάζονται να ρίξουν ψήφο αντίδρασης στη συμμαχία με τον ΔΗΣΥ, στο εθνικό θέμα...
