Όχι απλώς σε φιάσκο, αλλά σε επικίνδυνο φιάσκο εξελίσσεται, για την κυπριακή υπόθεση, ο ψευδοδιάλογος-τράβηγμα στον χρόνο, ο οποίος διεξάγεται στη βάση του ολέθριου κοινού ανακοινωθέντος Αναστασιάδη-Έρογλου. Στην προχθεσινή συνάντηση του Προέδρου Αναστασιάδη με τον κατοχικό ηγέτη, διαπιστώθηκε ότι ακόμη και οι συναντιλήψεις που είχαν επιτευχθεί δεν ισχύουν. Προφανώς, είτε λόγω υπαναχώρησης της τουρκικής πλευράς, είτε λόγω διαφορετικών αντιλήψεων... τι συνιστά συναντίληψη. Η δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη είναι σαφής: «Διαπιστώθηκε ότι και εκεί που υπάρχουν συναντιλήψεις, συναντώνται ακόμα προβλήματα», αποκάλυψε.

Εν ολίγοις, εδώ και τρία χρόνια συνομιλιών, ούτε σε συναντιλήψεις κατέληξαν οι δύο ηγέτες. Έχουν αποτύχει οικτρά να φθάσουν έστω και σε προσεγγίσεις σε απλά εσωτερικά θέματα. Απέτυχαν να καταστήσουν συγκλίσεις τις «συναντιλήψεις». Πόσα χρόνια, άραγε, θα χρειαστούν ώστε να καταστήσουν τις συγκλίσεις συμφωνία και λύση;

Η κατάσταση είναι τραγική. Και είναι η αψευδέστερη απόδειξη της απόλυτης χρεοκοπίας του διαλόγου, του τρόπου με τον οποίο τον διεξάγουν οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες, αλλά και της ακολουθουμένης πολιτικής. Το δεδομένο είναι απλούστατο: Εάν στα 42 σχεδόν χρόνια, που ακολουθείται αυτή η πολιτική και διεξάγεται η ίδια διαδικασία, δεν επετεύχθησαν ούτε συναντιλήψεις ούτε συγκλίσεις, πότε θα υπάρξει συμφωνία; Σε άλλα εκατόν χρόνια; Και το αμέσως επόμενο ερώτημα που προκύπτει είναι: Ποιοι σπαταλούν τον χρόνο; Ποιοι τσιμεντώνουν τα τετελεσμένα; Ποια πολιτική συμβάλλει στην άκαρπη παρέλευση του χρόνου; Ασφαλώς η απάντηση είναι απλή. Ο χρόνος διαρρέει άκαρπος εξαιτίας της πολιτικής που ακολουθούν όσοι αποτελούν τη «ρεαλιστική σχολή». Και τα τετελεσμένα τσιμεντώνονται, λόγω της απολιθωμένης πολιτικής, η οποία έχει επιλεγεί πριν από 42 χρόνια, από τους πατριάρχες και τους πνευματικούς πατέρες των σημερινών πολιτικών.

Ερωτούμε: Πόσα ακόμη χρόνια θα χρειαστεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων να αντιληφθούν ότι η πολιτική που ακολουθούν δεν θα λύσει ποτέ το Κυπριακό; Πότε θα αντιληφθούν ότι οφείλουν να την εγκαταλείψουν και να αναζητήσουν τη σωστή στρατηγική που θα επιφέρει κόστος στην Τουρκία, όπως ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης δεσμευόταν στον λαό, προκειμένου να λάβει την ψήφο του; Πότε επιτέλους θα δικαιωθούν στα μομέντουμ που θέτουν και στα χρονοδιαγράμματα λύσης, που επίσης οι ίδιοι θέτουν; Πότε αυτές οι περιβόητες «διεθνείς συγκυρίες», τις οποίες επικαλούνται, θα ενεργήσουν ώστε να δοθεί δίκαιη λύση του Κυπριακού; Πότε θα αποδειχθεί η «μετριοπάθεια» του Μουσταφά Ακιντζί; Και πότε θα πεισθούν ότι η Τουρκία δεν έχει κάμει βήμα πίσω από τις διαχρονικές διχοτομικές θέσεις της και τα πάγια επεκτατικά της σχέδια;

Τι σκέπτεται να κάμει ο Πρόεδρος; Θα εξακολουθήσει να παίζει με το εθνικό θέμα και να συνεχίζει τον διάλογο-κοροϊδία, για να έλθει το 2018 και να διεκδικήσει επανεκλογή, υποσχόμενος τι; Ότι θα λύσει το Κυπριακό μετά το 2018; Τι θα πράξει με τα ενεργειακά; Θα συνεχίσει να προσφέρει στον λαό συμφωνίες για αδειοδοτήσεις, την ώρα που γνωρίζει ότι οι Τούρκοι δεν θα του επιτρέψουν να προβεί σε τέτοια ενέργεια; Θα το αποτολμήσει, τελικά, ή θα συνεχίσει να κρατά στα βάθη της θάλασσας τον φυσικό πλούτο της Κύπρου, φοβούμενος πως η εξόρυξη θα χαλάσει το «ήπιο κλίμα» των συνομιλιών και την ψυχολογία του κόσμου;
Ευρίσκεται σε αδιέξοδο. Και διερωτόμαστε αν γνωρίζει και ο ίδιος πώς πρέπει να προχωρήσει...