Mια αναφορά του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Γιώργου Βασιλείου, στη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο ΟΠΕΚ, φανερώνει πόσο άθλια και με πόση διάθεση αποδοχής ακόμη και των πλέον ακραίων τουρκικών θέσεων, διαπραγματεύθηκαν οι εκάστοτε ηγέτες μας το θέμα της ασφάλειας.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο Γιώργος Βασιλείου δήλωσε πως «ο ίδιος συναντούσε το θέμα των ανησυχιών των Τουρκοκυπρίων, συνεχώς στη θητεία του ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας» και πως «όλοι οι ερευνητές θα βρίσκουν πάντα το θέμα των εγγυήσεων μπροστά τους, λόγω των ανησυχιών των Τουρκοκυπρίων έναντι των Ελληνοκυπρίων». Παρόμοιες απαράδεκτες αναφορές, μιλώντας για την ανάγκη «ικανοποίησης των ανησυχιών των Τουρκοκυπρίων», έκαμαν τόσο ο Δημήτρης Χριστόφιας, όσο και ο Νίκος Αναστασιάδης.

Αυτοί οι ηγέτες, με την ενδοτική πολιτική τους, μετέτρεψαν ένα ξεκάθαρο θέμα ασφάλειας και επιβίωσης του κυπριακού Ελληνισμού σε αποδοχή της διαχρονικής θέσης της κατοχικής ηγεσίας ότι είναι οι Τουρκοκύπριοι και όχι οι Ελληνοκύπριοι, οι οποίοι έχουν ανάγκη προστασίας της ασφάλειάς τους. Και πότε; Όταν ο Ελληνισμός της Κύπρου κατέστη θύμα μιας εγκληματικής επιδρομής από μέρους της Τουρκίας των 80 εκατομμυρίων κατοίκων και ενός των ισχυρότερων στρατών της Ευρώπης. Όταν κατεκτήθη η μισή επικράτεια του κράτους του. Όταν εσφαγιάσθη, εβιάσθη, υπέστη εθνοκάθαρση, λεηλατήθηκαν οι περιουσίες του, κατακτήθηκε η γη των προγόνων του, προσφυγοποιήθηκε, η χώρα του εποικίσθη από την «εγγυήτρια» Τουρκία. Αλλά, όλα αυτά λησμονήθηκαν. Και κατά τους ηγέτες που διαχειρίστηκαν το εθνικό του θέμα, το πρόβλημα ασφάλειας είναι πρόβλημα τουρκοκυπριακό! Οι Τουρκοκύπριοι είναι που έχουν ανάγκη εγγυήσεων. Όχι οι σφαγιασθέντες Ελληνοκύπριοι.

Ντροπή και αίσχος! Αντί οι ηγέτες μας να σταθούν ενώπιον των κατοχικών ηγετών και των ξένων συνομιλητών τους και να τους πουν πως είναι οι Ελληνοκύπριοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ασφάλειας, να τους τονίσουν ότι η Τουρκία αποτελεί κίνδυνο για την ελληνοκυπριακή κοινότητα, πως έχει χρησιμοποιήσει βία, όχι μόνο μία φορά, αλλά περισσότερες για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ώς πρόσφατα, έχει διαπράξει νέα επιδρομή κατά των κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ, αποδέχονται την τουρκική προπαγάνδα ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν πρόβλημα ασφάλειας.

Πώς μπορούν αυτοί οι ηγέτες να διαπραγματεύονται κατά τρόπο διεκδικητικό τα δίκαια του κυπριακού Ελληνισμού, όταν στο τραπέζι των συνομιλιών «συναντούν το θέμα των ανησυχιών των Τουρκοκυπρίων» και αντί να το αντιστρέψουν, ως πρόβλημα των Ελληνοκυπρίων, το αποδέχονται και το προβάλλουν ως πρόβλημα τουρκικό; Ποια σωτηρία αναμένει ο κυπριακός Ελληνισμός από τέτοιους ηγέτες, οι οποίοι αντί να διεκδικούν τα δίκαια της κοινότητας που τους εξέλεξε, επιλέγουν να αποδέχονται παράλογες και απαράδεκτες αξιώσεις της τουρκικής πλευράς; Και να τις προβάλλουν, μάλιστα, ως δικαιολογημένες και δίκαιες;

Με ηγέτες που διακηρύσσουν πως «εκάμαμεν τζι εμείς πολλά στους Τουρκοκυπρίους», που βάζουν στη ζυγαριά τα μεμονωμένα εγκλήματα μερικών εξτρεμιστών Ελληνοκυπρίων και τα εγκλήματα τα οποία προσχεδιασμένα διέπραξε το τουρκικό κράτος, και φωναχτά διαλαλούν πως «πρέπει να ικανοποιήσουμε τις ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων», ούτε κατά διάνοια μπορεί να σκέφτεται οποιοσδήποτε Ελληνοκύπριος πως αυτοί οι ηγέτες είναι σε θέση να επιτύχουν βιώσιμη και λειτουργική λύση. Με πάσα βεβαιότητα θα μας οδηγήσουν σε λύση εθνικής καταστροφής, λύση που θα ικανοποιεί όλες τις «ανησυχίες» των Τουρκοκυπρίων, αλλά καμία ανησυχία των Ελληνοκυπρίων...