Τώρα που έχει περάσει ο πρώτος ενθουσιασμός για την έξοδο της Κύπρου από το μνημόνιο, θα πρέπει να γίνει ορθή της κατάστασης αξιολόγηση, για να μην καταστεί το πρόβλημα της οικονομίας κυκλικό. Και για να επιλυθεί σταδιακά μεν, ριζικά δε.
Η έξοδος από το μνημόνιο ουδόλως μπορεί να εμφανιστεί ως το μαγικό ραβδί που θα επιλύσει τα προβλήματα της οικονομίας και της πραγματικής αγοράς. Αντιθέτως, η μερική απουσία των ελέγχων της Τρόικας και η επανάκτηση του ελέγχου της οικονομίας γεννούν μεγαλύτερες ευθύνες στην Κυβέρνηση, καθώς και στην αντιπολίτευση, η οποία θα πρέπει να είναι εποικοδομητική. Ανάλογες ευθύνες βαραίνουν και τις συντεχνίες, οι οποίες ελπίζουμε ότι έχουν απαλλαγεί από τον κακομαθημένο χαρακτήρα των προηγούμενων ετών και έχουν διδαχθεί μέσα από τη δυστυχία της κρίσης την αμετροέπεια.
Χρειάζεται συντονισμός και συγκροτημένη πολιτική. Άρα επιβάλλεται: 1. Η σύγκληση σύσκεψης μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων φορέων για την αξιολόγηση της οικονομικής κατάστασης, την κατάθεση προτάσεων και καταρτισμό νέου πλάνου δράσης.
2. Η εκπόνηση μοντέλου ανάπτυξης, το οποίο να ξεκινά από τον τουρισμό, την παροχή υπηρεσιών και την ανάκαμψη του τραπεζικού τομέα, ώς εκείνους των ξένων εταιρειών, της ανώτατης εκπαίδευσης, της έρευνας και του ιατρικού τουρισμού. Όλ' αυτά, όπως και άλλα, επί μακρόν ακούγονται, αλλά από πλευράς συντονισμού και έναρξης εργασιών υλοποίησης ουδέν ουσιαστικό και αποτελεσματικό γίνεται.
3. Ο περιορισμός των δημόσιων δαπανών και η εκμετάλλευση τεχνολογίας και η αναπροσαρμογή της μισθοδοσίας στο δημόσιο με την πραγματικότητα και όχι με υπέρμετρες ή ακόμη και με βασιλικές αποδοχές. Όσοι δε, εκ των δημοσίων υπαλλήλων, αισθάνονται ότι αδικούνται και θέλουν να έχουν μεγαλύτερες απολαβές, μπορούν να υποβάλουν τις παραιτήσεις τους και να επιτύχουν τις φιλοδοξίες τους στην κονίστρα του ιδιωτικού τομέα.
4. Οι μεταρρυθμίσεις και ο εκσυγχρονισμός θα πρέπει να συνεχιστούν.
5. Η λήψη μέτρων για τη στήριξη της πραγματικής αγοράς, που σημαίνει τις διευκολύνσεις αποπληρωμής οφειλών από εταιρείες που έχουν κτυπηθεί από την κρίση, άντεξαν και μπορούν να επιβιώσουν και να καρποφορήσουν.
6. Η σύνδεση των πανεπιστημίων και των προγραμμάτων τους με την πραγματική αγορά για να καταπολεμηθεί η ανεργία και ταυτοχρόνως να αποτραπεί το κύμα φυγής νέων, που αποτελούν κεφάλαιο για τον τόπο, στο εξωτερικό.
7. Η δημιουργία υποδομών, δηλαδή οικονομικών και νομοθετικών συνθηκών ασφάλειας και παροχής κινήτρων για την προσέλκυση επενδυτών, διότι το 1,5% επί του ΑΕΠ ρυθμού ανάπτυξης δεν είναι μακράν της ύφεσης και δεν μπορεί να προσφέρει εκείνη την ώθηση σε μια τραυματισμένη οικονομία όπως η κυπριακή, για να σταθεί στα πόδια της με αυτοπεποίθηση. Επί τούτου δε, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι αλχημείες περί την οικονομική πτυχή μιας ομοσπονδιακής λύσης, καθώς και οι δυσκολίες που εγείρονται, σταδιακά, στην επιφάνεια, με πρόδηλο τον δαπανηρό της χαρακτήρα και πιθανότατα την ανάγκη ενός νέου μνημονίου.
Το ζητούμενο είναι να ορθοποδήσουμε και να λειτουργήσει η πραγματική οικονομία. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να συμβεί εκτός και αν εμείς οι ίδιοι αλλάξουμε οικονομική και πολιτική κουλτούρα και η κοινωνία καταφέρει να αποδράσει από τη διεφθαρμένη συνδικαλιστική και κομματική ελίτ, που είναι υπεύθυνες για ό,τι συνέβη, και οι οποίες επιμένουν να χώνουν τη μύτη και τα πλοκάμια τους παντού. Και να παραδίδουν μαθήματα ανάκαμψης της οικονομίας και να υπόσχονται κερδοφόρες λύσεις στο Κυπριακό που μοιάζουν όπως τον θησαυρό, που τελικά, είναι άνθρακας.
Η απαλλαγή από το μνημόνιο δεν αρκεί. Για να αυξηθούν οι πιθανότητες επιτυχίας επιβάλλεται να απελευθερωθούμε και από τα αμαρτωλά κατεστημένα. Επί τούτου, δεν θα λέγαμε ότι οι οιωνοί είναι θετικοί…
