Η ευρωπαϊκή αδιστακτικότητα, όπως εκδηλώνεται σήμερα, με την απαίτηση από την Κυπριακή Δημοκρατία να συναινέσει σε ξεπάγωμα των τουρκικών ενταξιακών κεφαλαίων, πηγάζει από την αναποφασιστικότητα, τις συνεχείς υποχωρήσεις και τα συνεχή «ναι», υποταγή της κυπριακής ηγεσίας, στα κελεύσματα των ξένων. Κατέστη η κυπριακή ηγεσία ο «καλύτερος πελάτης» αποδοχής των ξένων απαιτήσεων και όρων και θεωρείται πλέον ως δεδομένη στην ικανοποίηση των αντικυπριακών μεθοδεύσεων.

Εάν η κυπριακή ηγεσία έπραττε όπως αυτή η εφημερίδα την προέτρεπε και τη συμβούλευε, εάν ενώπιον των Ευρωπαϊκών Συμβουλίων και των ευρωπαϊκών συνάξεων πρόβαλλε διεκδικητική πολιτική και άρθρωνε διεκδικητική φωνή, θα σκεφτόταν δύο και τρεις φορές η ευρωπαϊκή ηγεσία να υποβάλλει τέτοιους επαίσχυντους όρους στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Είχαμε πει στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, όταν επιβάλλοντο οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, να σταθεί ενώπιον των Ευρωπαίων ηγετών και να απαιτήσει, όπως οι ίδιες και σκληρότερες κυρώσεις επιβληθούν κατά της Τουρκίας για την επιδρομή που επιχειρούσε στην κυπριακή ΑΟΖ. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απέφυγε να το πράξει και έστειλε μηνύματα υποταγής και συμμόρφωσης προς τους εταίρους του.

Ουδέποτε η Κυπριακή Δημοκρατία είχε απαιτήσει διακοπή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, ως αποτέλεσμα της μη εφαρμογής του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας, από την Τουρκία. Εδώ και δεκαετία και πλέον, εκκρεμεί αυτή η ιστορία. Και αντί η κυπριακή ηγεσία να απαιτεί κυρώσεις, διακοπή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας, απλώς παρακολουθεί, και εν πολλοίς συναινεί, στην ατιμωρησία. Αντί η κυπριακή ηγεσία να προστατεύει τα κυπριακά συμφέροντα και να αποστασιοποιείται από αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες πλήττουν τα συμφέροντά μας, συμμετέχει στη λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων. Σε μία εποχή, μάλιστα, κατά την οποία κράτη-μέλη ενεργούν για την προάσπιση των εθνικών τους συμφερόντων, η κυπριακή ηγεσία παραμένει αγκυλωμένη σε ρομαντισμούς και σε ανύπαρκτες ευρωπαϊκές αρχές.

Αυτή η ψοφοδεής πολιτική έχει επιφέρει τεράστιο πολιτικό και οικονομικό κόστος για τον λαό της Κύπρου. Έχει προκαλέσει ανατροπή των λόγων, για τους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία επέλεξε να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και έχει μετατρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση από καταλύτη στην εξεύρεση δίκαιης λύσης του κυπριακού προβλήματος, σε μοχλό άσκησης πίεσης επί της Κυπριακής Δημοκρατίας για να ικανοποιηθούν απαράδεκτοι όροι της Ε.Ε. και της Τουρκίας, εις βάρος του κυπριακού λαού.

Η τελευταία προσπάθεια να πεισθεί η κυπριακή Κυβέρνηση να αποδεχθεί ξεπάγωμα των τουρκικών κεφαλαίων αποτελεί το έσχατο κατάντημα της Ε.Ε., αλλά και το άμεσο αποτέλεσμα άσκησης ψοφοδεούς και αναξιοπρεπούς πολιτικής από την κυπριακή Κυβέρνηση. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης καλείται να θέσει φραγμό σε αυτή την πολιτική αναξιοπρέπειας και κατολίσθησης. Να τολμήσει επιτέλους να πει έστω και μία φορά «όχι» στους ευρω-τουρκικούς εκβιασμούς και να θέσει ενώπιον του Τουσκ, χωρίς φόβο, την απάντηση της κυπριακής πλευράς: Σε περίπτωση κατά την οποία οι Ευρωπαίοι εταίροι επιμένουν σε ξεπάγωμα των τουρκικών κεφαλαίων, να είναι έτοιμοι να ακούσουν το κυπριακό βέτο.

Το θέμα δεν προσφέρεται για παζάρεμα. Διότι εάν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιλέξει να εισέλθει σε παζάρεμα, με την ελπίδα ότι θα εξασφαλίσει κάποια αμφιβόλου αξίας ανταλλάγματα από την Τουρκία, τότε θα έχει χάσει το παιγνίδι. Και μαζί θα έχει χάσει η εθνική υπόθεση, ένα σοβαρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Πριν από κάθε συζήτηση, η Τουρκία θα πρέπει να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να ανοίξει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της στα κυπριακά πλοία και αεροπλάνα. Τίποτε λιγότερο...