Μεταθέτουν συνεχώς τα λεγόμενα ορόσημα. Μας έλεγαν με πάσα σοβαρότητα, πως τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο θα εγνώριζαν πέραν πάσης αμφιβολίας πού οδεύουν οι συνομιλίες. Πέρασαν οι δύο μήνες, και τα «ορόσημα» μετατέθηκαν για μετά τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο. Θα μας βρει ο Αύγουστος και θα αναζητούν άλλα ορόσημα. Αρκούνται να δηλώνουν πως υπάρχει πρόοδος, αλλά και πολλές δυσκολίες. Ποτέ δεν μας διευκρίνισαν πού υπάρχει πρόοδος. Και όταν ο Νίκος Αναστασιάδης εξαγγέλλει «συναντιλήψεις», έρχεται την επομένη κάποιος Τούρκος ή Τουρκοκύπριος αξιωματούχος να διαψεύσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Παίζουν με τον χρόνο και τη νοημοσύνη μας. Και ο καθένας δίνει τη δική του εκδοχή και τις δικές του θέσεις. Αυτά που καταθέτει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα που καταθέτει ο Μουσταφά Ακιντζί. Πού βρίσκονται τελικά τα «κοινά οράματα»; Ο δικός μας ηγέτης βλέπει λύση, μέσα στην οποία ο κάθε πολίτης θα απολαμβάνει όλων των ευρωπαϊκών αρχών. Ο κατοχικός ηγέτης δηλώνει σεβασμό στις ευρωπαϊκές αρχές, αλλά την ίδια ώρα τις εξουδετερώνει. Δηλώνει πως η κάθε κοινότητα θα έχει πλειοψηφία πληθυσμού και γης στην περιοχή της, αλλά προσθέτει πως «φυσικά οι άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα διαμονής και θα είναι σε θέση να εγκατασταθούν οπουδήποτε, αλλά όχι σε μεγάλους αριθμούς». Όμως οι ευρωπαϊκές αρχές απαιτούν, όχι απλώς σεβασμό, αλλά και εφαρμογή. Ο Ακιντζί εκφράζει μόνο «σεβασμό», αλλά δεν δέχεται εφαρμογή.

Είναι βέβαιο πως οι συνομιλίες καρκινοβατούν. Ο Άντρος Κυπριανού, για πρώτη φορά, εκδηλώνει ανησυχίες για την έκβαση των συνομιλιών. Δηλώνει: «Δεν σας κρύβω ότι ανησυχούμε από τις εξελίξεις, με δύο έννοιες: η μία είναι ότι ακούγονται θέσεις και τοποθετήσεις που μας προβληματίζουν για το περιεχόμενό τους, αλλά ταυτόχρονα μάς προβληματίζει και η καθυστέρηση που παρατηρείται». Η καθυστέρηση, όμως, πηγάζει ακριβώς από τη δυστοκία που παρατηρείται και τις αμετακίνητες θέσεις της τουρκικής πλευράς. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, από την άλλη, και με αφορμή τη συνέντευξη Ακιντζί, προτιμά να βλέπει, λέγει, «το ποτήρι μισογεμάτο».

Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επαναλαμβάνει την τετριμμένη τοποθέτησης της Κυβέρνησης, πως δεν την ενδιαφέρουν οι δηλώσεις των Τούρκων, αλλά οι προτάσεις που καταθέτουν στο τραπέζι των συνομιλιών. Αλλά πόσο χρόνο θα χρειαστεί ακόμη η Κυβέρνηση για να κατανοήσει ότι οι δηλώσεις των Τούρκων είναι αυτές που κατατίθενται και ως προτάσεις στο τραπέζι των συνομιλιών; Αντελήφθη η Κυβέρνηση, άλλα να λέγει ο Ακιντζί δημόσια, και άλλα να καταθέτει ως προτάσεις στο τραπέζι των συνομιλιών; Εδώ και μήνες διεξάγονται συνομιλίες. Πόσο διαφορετικές είναι οι τουρκικές θέσεις, σε σύγκριση με αυτές που κατατίθενται δημόσια; Καθόλου.

Πρέπει, κάποτε, αυτό το επικοινωνιακό παιγνίδι, το οποίο καταντά και μία βλακώδης στερεότυπη επανάληψη χωρίς λογική, να τερματισθεί. Και αν η Κυβέρνηση κήδεται του χρόνου, να βγει και να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις στον λαό. Διότι πλέον, βασανίζουν απροκάλυπτα τη νοημοσύνη του λαού και Κυβέρνηση και Ακιντζί. Και απλώς παίζουν παιγνίδια, αντί να αναζητούν γρήγορες λύσεις...