Αποτελεί έσχατο κατάντημα, να στέκεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενώπιον του Ολοκαυτώματος του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου, ο οποίος αγωνίστηκε και εθελούσια επέλεξε να καεί ζωντανός χάριν του οράματος της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, και να τον παρουσιάζει, περίπου, ως... οπαδό της πολιτικής του και θιασώτη της διζωνικής. Αποτελεί κατάντημα, να εκφωνεί λόγο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενώπιον ενός ήρωα και στην πραγματικότητα να κάνει κήρυγμα αποδοχής μίας καταστροφικής λύσης, την οποία ο Αυξεντίου, εάν ζούσε, θα ανέβαινε ξανά στα βουνά για να την πολεμήσει.

Εκφώνησε ομιλία ο Νίκος Αναστασιάδης προσαρμοσμένη στις ολέθριες επιλογές του. Εκήρυξε την υποταγή και τη μοιρολατρία ενώπιον ενός ήρωα, ο οποίος ενσυνείδητα επέλεξε τον ηρωικό θάνατο, παρά την υποταγή και την ατίμωση. «Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε», είπε, «πως πέραν και μακριά από τις όποιες σκοπιμότητες, εκείνο που προέχει είναι αυτό που έθεσε υπεράνω όλων, ακόμη και της ζωής του, ο Γρηγόρης Αυξεντίου». Αλλά ενώ επαινούσε τον ηρωισμό και την αντίσταση του Αυξεντίου, ψέλλιζε: «Πιστεύει κανείς ότι έχουμε τη δύναμη ή τις συμμαχίες εκείνες που μπορεί να ανατρέψουν τα δεδομένα της κατοχής;».

Οποίο κατάντημα. Αν ο Αυξεντίου σκεφτόταν κατά τον ίδιο τρόπο, αν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ είχαν τις ίδιες αντιλήψεις με αυτές του Προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε καν θα ανέβαιναν στα βουνά για να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της πατρίδας. Θα έκαναν ακριβώς τους ίδιους συλλογισμούς: «Έχουμε τη δύναμη ή τις συμμαχίες να διώξουμε τους Εγγλέζους και να απελευθερώσουμε την πατρίδα;». Και ασφαλώς θα κατέθεταν τα όπλα και ώς σήμερα ο κυπριακός Ελληνισμός θα παρέμενε σκλάβος.

Αλλά, αντί να κηρύσσει την παράδοση, ο Νίκος Αναστασιάδης, όφειλε να αναλογισθεί το χρέος του και να διερωτηθεί: «Τι έπραξα εγώ, ως ηγέτης του κυπριακού Ελληνισμού, για να αποκτήσουν δύναμη οι Έλληνες της Κύπρου και να δημιουργηθούν οι συμμαχίες που θα ανέτρεπαν τα δεδομένα της κατοχής»;

Αυτό είναι το πιο καταδικαστικό ερώτημα που έθεσε ο Νίκος Αναστασιάδης, για τον εαυτό του. Ερώτημα το οποίο τον αυτοκαταδικάζει και του αφαιρεί το δικαίωμα να ηγείται. Διότι, αντί να αναλώνεται και να σχεδιάζει πώς ο λαός του θα αποκτήσει δύναμη και συμμαχίες για να απελευθερώσει την πατρίδα του, αναλώνεται σε κλαυθμυρισμούς για τον χρόνο που παγιώνει τα τετελεσμένα. Αναλώνεται στο να περιγράφει στον κυπριακό Ελληνισμό πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα να απαλλαγεί από την κατοχή. Αναλώνεται πώς θα ημερέψει το θηρίο και πώς θα προετοιμάσει τον λαό, με ενδοτικές παροτρύνσεις, να παραδοθεί.

Αν ο Αυξεντίου σκεφτόταν με τον ίδιο τρόπο, αν οι ηγέτες και ο λαός της Ελλάδας είχαν την ίδια αντίληψη, ούτε η Κύπρος θα αποκτούσε ανεξαρτησία, ούτε Ιστορία θα είχε ο Ελληνισμός, ούτε ελεύθερη χώρα θα ήταν η Ελλάδα.

Διερωτάται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ποία είναι η εναλλακτική εισήγηση, στην καταστροφική πολιτική παράδοσης που ακολουθεί. Αλλά την εναλλακτική πολιτική την προσδιόρισε ο ίδιος στο ερώτημα που υπέβαλε. Να σχεδιάσει, να κοπιάσει, να αγωνιστεί, ώστε ο κυπριακός Ελληνισμός να αποκτήσει δύναμη και συμμαχίες. Δεν απαιτούμε να γίνει ολοκαύτωμα, ούτε να αποκτήσει τον ηρωισμό του Αυξεντίου. Να σχεδιάσει σωστά ως ηγέτης. Και όχι να αυτοσχεδιάζει πώς θα λύσει το εθνικό πρόβλημα, ώστε να ικανοποιούνται και τα συμφέροντα της κατοχικής χώρας.

Να σχεδιάζει πώς θα κρατήσει άτρωτη την ασπίδα του κυπριακού Ελληνισμού, την Κυπριακή Δημοκρατία. Και όχι να αυτοσχεδιάζει πώς θα την οδηγήσει στη διάλυση. Να σχεδιάζει πώς θα απελευθερώσει πραγματικά την Κύπρο. Και όχι να αυτοσχεδιάζει πώς θα την επανασκλαβώσει με τη λύση της διζωνικής ομοσπονδίας...