Ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, με τετράγωνη λογική, υπέδειξε στην Κυβέρνηση, ότι πρέπει να αξιοποιήσει τις κακές σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας και Ισραήλ-Τουρκίας, «σαν όπλα στη δική μας φαρέτρα», «ώστε να δημιουργηθεί νέα δυναμική στην επίλυση του εθνικού μας προβλήματος». Προσυπογράφουμε τις θέσεις του, οι οποίες είναι και δικές μας και έχουν επανειλημμένα εκτεθεί στην αρθρογραφία της εφημερίδας μας. «Πρέπει να το κατανοήσουμε», είπε, «οι συγκυρίες απλώς δημιουργούνται, δεν τις δημιουργούμε, και πρέπει να τις εκμεταλλευθούμε για να έχουμε σωστή λύση του κυπριακού προβλήματος». Και την ίδια στιγμή, διερωτήθηκε, «αν το Ισραήλ ή η Ρωσία θέλουν η Τουρκία να παραμείνει εγγυήτρια με μονομερή δικαιώματα επέμβασης στην Κύπρο».

Αν και ουδείς γνωρίζει πώς θα εξελιχθούν στο άμεσο μέλλον οι σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας και Ισραήλ-Τουρκίας, εντούτοις τη δεδομένη στιγμή αυτές οι σχέσεις είναι κακές, και η Κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει και να αξιοποιήσει τις συγκυρίες που δημιουργούνται. Είναι, όμως, τούτο εφικτό με την ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική και τις μη αποκρυπτόμενες διαθέσεις της Κυβέρνησης, να συνεχίσει να τοποθετεί όλα τα αβγά της στο δυτικό καλάθι;

Πέραν όμως του ορθού προβληματισμού του Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού, εάν η Ρωσία και το Ισραήλ θα ήθελαν να δουν την Τουρκία εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου και συνέχιση της ισχύος των επεμβατικών της δικαιωμάτων, καλό θα ήταν εάν ο προβληματισμός επεκτείνετο και σε τούτο: Η Ρωσία και το Ισραήλ θα επιθυμούσαν να δουν ένα νέο κυπριακό κράτος, υπό την πλήρη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική επιρροή της Τουρκίας; Θα ήθελαν να δουν κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία νέους κράτους, το ένα τμήμα του οποίου θα αποτελεί τουρκικό προτεκτοράτο; Θα ήθελαν να δουν το παράνομο ψευδοκράτος να μετεξελίσσεται σε «τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος» και να αποτελεί το δόρυ της Τουρκίας για «προάσπιση των συμφερόντων της στην περιοχή», όπως το περιέγραψε μόλις πρόσφατα ο Αχμέτ Νταβούτογλου;

Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, πως ούτε η Ρωσία, ούτε το Ισραήλ, ούτε ασφαλώς η Ελλάδα και οι άλλες χώρες της περιοχής θα ήθελαν να δούν αυτήν την εφιαλτική πραγματικότητα στην εύφλεκτη περιοχή. Τέτοια εξέλιξη θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο την επιρροή της Τουρκίας και θα αποτελούσε απειλή για τις χώρες που προαναφέραμε. Η Τουρκία θα αποκτούσε ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο, κίνδυνο-θάνατο για τους λαούς της περιοχής.

Ούτε, όμως, η Ρωσία, ούτε το Ισραήλ κυβερνώνται από ηλιθίους, ώστε να μην αντιλαμβάνονται από τώρα, έγκαιρα και χωρίς καμία αμφισβήτηση, πού οδεύουν τα πράγματα, στις συνομιλίες στο Κυπριακό. Σε ποια λανθασμένα κανάλια, τα οποία δημιουργούν θανάσιμους κινδύνους για τις χώρες τους και την περιοχή, οδηγεί τα πράγματα η πολιτική της κυπριακής Κυβέρνησης. Οδηγεί κατευθείαν σε μία λύση του Κυπριακού, η οποία θα καθιστά την Τουρκία κυρίαρχη στην περιοχή και θα θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των χωρών τους. Το Ισραήλ, ιδιαίτερα, θα βρεθεί αντιμέτωπο με ένα ακόμη ισλαμικό κράτος, ελάχιστα μακριά από το κράτος του, και μάλιστα απόλυτα ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Συνεπώς, η λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να αντικρίζεται όπως αντιμετωπίζεται σήμερα, ως μία αποκλειστική υπόθεση μόνο του κυπριακού λαού. Ενδιαφέρει και θα κρίνει αποφασιστικά και την ασφάλεια των άλλων χωρών της περιοχής, και πέραν αυτών. Η νεο-οθωμανική Τουρκία δεν αποκρύβει τις ευρύτερες επιδιώξεις της. Όχι μόνο στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και πέραν αυτής. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ως Υπουργός Εξωτερικών, σε ομιλία του σε σύσκεψη Τούρκων Πρεσβευτών, τους είχε καλέσει να προετοιμαστούν για τον νέο παγκόσμιο ρόλο της Τουρκίας. «Τίποτε δεν θα γίνεται στον κόσμο, χωρίς να το γνωρίζει και να το εγκρίνει η Τουρκία» είχε πει.

Αντιλαμβάνονται οι δικοί μας ηγέτες το εφιαλτικό των προφητειών του;