Κατά την τελευταία συνεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας, κατά την οποία εγκρίθηκε το ψήφισμα για το Κυπριακό, ο Ρώσος Αντιπρόσωπος επετέθη με δριμύτητα κατά των Βρετανών συντακτών του ψηφίσματος, τους οποίους επέκρινε ότι αγνόησαν παντελώς την τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, αγνόησαν τις συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας της Κύπρου, από τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα, και συνέταξαν ένα ψήφισμα στο οποίο παρουσιάζει ως μόνα εμπλεκόμενα μέρη στο πρόβλημα τις δύο κοινότητες, εξαφανίζοντας, παντελώς, τον παράγοντα Τουρκία.

Αντί, δηλαδή, να μιλήσει η κυπριακή αντιπροσωπία στα Ηνωμένα Έθνη, αντί να λάβει οδηγίες από το Υπουργείο Εξωτερικών και να απαιτήσει όσα η Ρωσία απαίτησε να συμπεριληφθούν στο ψήφισμα, μίλησε ως Κυπριακή Δημοκρατία η Ρωσία! Η κυπριακή πλευρά σιώπησε και ακολουθώντας την πολιτική του «ηπίου κλίματος», της μη ενόχλησης της Τουρκίας και της εξημέρωσης του θηρίου, αποδέχθηκε ένα νερόβραστο ψήφισμα, ευλογία για την κατοχική χώρα.

Προχθές, είχαμε νέα ρωσική παρέμβαση με δήλωση της εκπροσώπου του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, στην οποία στηλιτεύει τις δηλώσεις Ερντογάν για το Κυπριακό και τη θρασεία απαίτησή του, να συνεχιστεί ο εποικισμός της Κύπρου. Και πάλιν στην περίπτωση αυτή, η κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών σιώπησαν, ενώπιον των απειλών του Ερντογάν. Αρκέστηκαν να επαναλάβουν το τετριμμένο «εμείς δεν κρίνουμε στη βάση δηλώσεων, αλλά θα κρίνουμε στη βάση θέσεων που θα κατατεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων».

Τελικά, δημιουργείται η ακόλουθη τραγική εικόνα. Να έρχεται η Ρωσία να μιλά κυπριακά, να υπερασπίζεται στοιχειώδη πράγματα τα οποία όφειλε να υπερασπίζεται η κυπριακή κυβέρνηση και η Κυβέρνηση να σιωπά, και πολλές φορές να δείχνει και ενοχλημένη από τη ρωσική υποστήριξη. Και το φαρισαϊκότερο από όλα είναι να υποστηρίζεται ότι η Κυβέρνηση ακολουθεί πολυεπίπεδη και ευφάνταστη εξωτερική πολιτική, ίση προς κάθε χώρα, στη βάση εξυπηρέτησης των κυπριακών εθνικών συμφερόντων.

Αλλά, όταν η Ρωσία προσπαθεί σε κάθε περίπτωση να στηρίξει τα κυπριακά δίκαια, και η Κυβέρνηση απλώς παρακολουθεί και δεν δείχνει να συνταυτίζεται, διερωτόμαστε ποια συμφέροντα της Κύπρου εξυπηρετεί και ποια ισομερή εξωτερική πολιτική ασκεί. Η Κυβέρνηση δείχνει περισσότερο ενοχλημένη από αντιτουρκικές παρεμβάσεις ξένων δυνάμεων, παρά πρόθυμη να στηρίξει αυτές τις παρεμβάσεις και να τις αξιοποιήσει.

Η Τουρκία, επί 41 χρόνια, κατέχει στρατιωτικά την Κύπρο. Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει εντελώς παραφρονήσει. Καταρρίπτει ρωσικό αεροπλάνο, ενισχύει τον τζιχαντικό στρατό, έχει επιδοθεί σε γενοκτονία του κουρδικού πληθυσμού της χώρας της, βομβαρδίζει τους Κούρδους αγωνιστές στη Συρία, παραβιάζει καθημερινά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας, και η Κυβέρνηση αρνείται να εκδώσει ακόμη και μία
καταδικαστική ανακοίνωση κατά της Τουρκίας. Παρουσιάζεται ουδέτερη και αδιάφορη ενώπιον των τουρκικών επιδρομικών ενεργειών και των βάρβαρων μέτρων εξόντωσης του κουρδικού στοιχείου. Αρνείται να συνδράμει άλλα κράτη, στην αποκάλυψη των τουρκικών επιδρομικών ενεργειών. Αρνείται ακόμη να στηρίξει ρωσικές ενέργειες που αφορούν το δικό μας πρόβλημα.

Πώς μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτή η στάση, πέραν από του να αναδίδει έντονο φιλοτουρκισμό;