Ο Montaigne, Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, είχε κάποτε διασαλπίσει: «Τι πιο μεγάλη νίκη περιμένετε από το να πληροφορήσετε τον εχθρό σας ότι δεν μπορεί να σας πολεμήσει;». Αυτήν τη ρήση ο Πρόεδρος Αναστασιάδης καλείται να την εμπεδώσει, ιδιαίτερα μετά και την τελευταία τριμερή συνάντηση μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας. Σε δηλώσεις του μετά τη συνάντηση με τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και του Ισραήλ, τους Τσίπρα και Νετανιάχου, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ορθά τη χαρακτήρισε ως «ιστορική». Την ίδια επισήμανση έκανε και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ. Πέρα από τις συμφωνίες που υπογράφτηκαν μεταξύ των τριών χωρών και είναι αυτόχρημα σημαντικές για τους λαούς τους, είναι και η άλλη τριμερής μεταξύ Κύπρου, Αιγύπτου και Ελλάδος. Σύντομα μπορεί να γίνει τετραμερής, με τη συμμετοχή και της Ιορδανίας.

Από την εποχή της προεδρίας του μ. Τάσσου και ακολούθως του Δ. Χριστόφια και σήμερα του Ν. Αναστασιάδη, οι συμφωνίες που η Κυπριακή Δημοκρατία συνάπτει, ιδιαίτερα στους τομείς της ασφάλειας, της άμυνας και της ενέργειας στηρίζουν και θωρακίζουν την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και πότε; Σε μια εποχή δραματικών και καταιγιστικών εξελίξεων στην περιοχή μας, που ενδέχεται να οδηγήσουν σε επανασχεδιασμό του χάρτη της Μέσης Ανατολής και την ανάδυση ίσως νέων κρατών. Από το 1956, όταν διά των εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ κωδικοποιήθηκε η τουρκική εθνική πολιτική στο Κυπριακό και μετά την τουρκική εισβολή του 1974, δύο είναι οι μέγιστοι στόχοι της κατοχικής Τουρκίας. Πρώτον, η επανάκτηση της νήσου, επειδή θεωρείται στρατηγικής σημασίας και αξίας για την Τουρκία, «ανεξάρτητα από τον ανθρώπινο παράγοντα», όπως κυνικά ομολογεί ο Νταβούτογλου, στο γνωστό βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος». Δεύτερον, η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που θα διευκολύνει και θα υλοποιήσει τα τουρκικά σχέδια για έλεγχο της Κύπρου.

Η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως κράτους-μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ και όλων των διεθνών οργανισμών, η διεθνής αναγνώρισή της, ως υποκείμενο του διεθνούς δικαίου, είναι κάρφος στους τουρκικούς οφθαλμούς. Η σύναψη συμφωνιών με γειτονικές και τρίτες χώρες είναι η πιστοποιημένη διεθνής αναγνώριση και νομιμότητά της. Η Τουρκία διά των Τσαβούσογλου-Νταβούτογλου, στις 23/6/2014, με ένα 105σέλιδο επίσημο έγγραφο, που κατατέθηκε στις Βρυξέλλες, αμφισβήτησε την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τη χαρακτήρισε ως… «εκλιπούσα». Δυστυχώς, ούτε η τότε προεδρεύουσα της ΕΕ Ελλάδα, ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία αντέδρασαν ή απαίτησαν την απόσυρση εκείνου του πρωτοφανούς εγγράφου. Λίγο καιρό αργότερα, οι Τούρκοι επανέλαβαν την ύβριν κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας που μηρύκασε και ο φίλος του Ν. Αναστασιάδη, εγκάθετος της κατοχής, Ακιντζί.

Εξοργιστική σιωπή τήρησαν και τα λαϊκομετωπικά ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Ιδού, όμως, που τα γεγονότα έχουν πείσμα και η πανταχόθεν βαλλόμενη και υπονομευόμενη, κυρίως εκ των ένδον, Κυπριακή Δημοκρατία επιβεβαιώνει ότι υπάρχει, δεν είναι… «εκλιπούσα» και γίνεται σεβαστή. Οι συμφωνίες και οι στενές συνεργασίες με την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, με την Ιορδανία καθώς και οι αγαστές και πολυδιάστατες σχέσεις με τη Ρωσία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Κίνα είναι αποδείξεις ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αντέχει, ανθίσταται και διαμηνύει στους Τούρκους εχθρούς της και σε όσους μηχανεύονται την κατάλυσή της ότι υπάρχει, και όντως είναι πυλώνας ασφάλειας και σταθερότητας. Αυτήν την εκτίμηση ο Πρόεδρος Αναστασιάδης εκφράζει όπως και ο υπουργός Άμυνας. Άρα, είναι εύλογο το ερώτημα κάθε πατριώτη Κυπρίου: Μπροστά στον κυκεώνα τραγικών εξελίξεων και αστάθειας στην περιοχή μας και γνωστής της ανακολουθίας, στρεψοδικίας και αρπακτικότητας της Τουρκίας, θα διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, για κάτι που όλοι γνωρίζουν ότι δεν θα λειτουργήσει, αλλά θα συνιστά τη μεγαλύτερη νίκη για τον τζιχαντιστή Ερντογάν;