Πώς συμβαίνει ένας νέος, μόλις 23 χρόνων, να θυσιάζει τα όνειρά του, τις ελπίδες και την ίδια τη ζωή του, στρατευόμενος σε παράνομες οργανώσεις της νύκτας, και να βρίσκει τραγικό θάνατο κάτω από τις σφαίρες ενός επαγγελματία δολοφόνου; Πώς ανετράφη, με ποιους έμπλεξε, πώς αφέθη στο έλεος μαφιόζων για να τον παρασύρουν στον θάνατο, πριν ακόμη καλά-καλά γευθεί τη χαρά της ζωής;
Αναπάντητα ερωτήματα, για ένα Κράτος το οποίο έχει εγκαταλείψει τους νέους ανθρώπους και τους εξαναγκάζει να πάρουν τον δρόμο προς την παρανομία, στα ναρκωτικά, στην ανεργία, στη μετανάστευση και στη δυστυχία. Αναπάντητα ερωτήματα και για μία εξαγριωμένη κοινωνία, η οποία εθίστηκε στον ατομικισμό, στην εγκατάλειψη των παιδιών της, στο κυνήγι του πλουτισμού.
Θα λεχθεί το στερεότυπο: Αλλού συμβαίνουν και χειρότερα. Εμείς καλά την έχουμε.
Πάντοτε, Κράτος και κοινωνία, εύρισκαν καταφύγιο και άλλοθι στις ευθύνες τους με την παραπομπή στα χειρότερα των άλλων. Πάντοτε αναζητούσαν ευθύνες σε τρίτους, για όλα τα προβλήματα και για όλα τα δεινά. Ελάχιστες φορές άγγιξε, κι αυτές επιδερμικά και ακροθιγώς, τις ευθύνες των πολιτικών της, των σχολείων, των γονιών, του Κράτους, τις βαρύτατες ευθύνες όλων μας για την κατάντια των νέων μας.
Ουδέποτε διερωτήθηκαν γιατί αφέθηκαν οι νέοι στη μοίρα τους και ουδέποτε ασχολήθηκαν με το καίριο ερώτημα, ποιοι και γιατί άφησαν τους νέους, χωρίς όραμα, να περιπλανώνται στους σκοτεινούς δρόμους του εγκλήματος και των ναρκωτικών ουσιών.
Πολιτικοί αφοσιωμένοι στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Γονείς επικεντρωμένοι στην αναζήτηση του κέρδους. Σχολεία που κατασκευάζουν μηχανές, αντί ανθρώπους. Ένα ολόκληρο σύστημα θεμελιωμένο στο «εγώ» και αδιάφορο για τα προβλήματα, τις έγνοιες και τις αγωνίες των νέων. Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα διαφθοράς, ατιμωρησίας και ενασχόλησης των μεγάλων με τα μίζερα και τα καθημερινά, οι νέοι αφέθησαν, χωρίς όραμα και χωρίς καθοδήγηση, απελπισμένοι, άνεργοι και χωρίς πνευματικά εφόδια και αποθέματα αυτοσυντήρησης, να αυτοσυντηρηθούν στην παρανομία και στο έγκλημα.
Δεν υπάρχουν επαρκή πρότυπα να ακολουθήσουν. Ούτε γονείς, ούτε δάσκαλοι, ούτε ηγεμόνες προσφέρονται ως παραδείγματα. Τις περισσότερες φορές προσφέρονται για το αντίθετο. Είτε προς αποφυγή, είτε προς κακή αντιγραφή. Περισσότερο προς το δεύτερο.
Το πολιτικό σύστημα έχει διαφθαρεί. Οι ηγεμόνες συγκεντρώνουν την απέχθεια και την απαξίωση. Η οικογένεια έχασε τις πατροπαράδοτες αξίες της. Το σχολείο έχασε τους φωτισμένους δασκάλους του. Δεν έχουν πρότυπα οι νέοι. Και καθώς κυριαρχεί η ατιμωρησία των υπευθύνων των μεγάλων εθνικών τραγωδιών και των οικονομικών καταστροφών -που προκαλεί την οργή και την αντίδραση των νέων- ο ευκολότερος δρόμος είναι η εξωτερίκευση της αγανάκτησης σε πράξεις έκνομες, θανατηφόρες για τους νέους.
Σε μία χώρα η οποία αντιμετωπίζει το φάσμα της βιολογικής και εθνικής εξαφάνισης, άλλος όφειλε να ήταν ο ρόλος των νέων ανθρώπων. Εντελώς διαφορετική η συμπεριφορά τους. Αλλά όταν αντικρίζουν ηγεμόνες με ελλιπή εθνική συνείδηση, όταν στρέφουν το βλέμμα και αντικρίζουν παντού ατομικισμό, φιλοτομαρισμό, διαφθορά και ατιμωρησία, η εφιαλτική καταφυγή είναι ο δρόμος της παρανομίας, του εγκλήματος, των ναρκωτικών.
Εχάθη προχθές πρόωρα μία ζωή νέου ανθρώπου, και πιθανώς να θεωρηθεί πως αποτελεί μεμονωμένο τραγικό συμβάν. Δεν είναι έτσι. Χάνεται σήμερα μία ολόκληρη γενιά, από απουσία οραμάτων, εγκαταλειμμένη στην ανεργία, στο κοινωνικό παντοπωλείο, στην απουσία πνευματικών αξιών.
Τεράστιο το έγκλημα όσων ευθύνονται...
