Η Κομισιόν, ο Πρόεδρός της Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο Λουξεμβουργιανός Υπουργός Εξωτερικών και ο Βρετανός Υπουργός Ευρώπης, μαζί με όλους τους διεθνείς παράγοντες και κρατικούς αξιωματούχους, έχουν παραδοθεί στην προπαγάνδα της κυπριακής Κυβέρνησης, του Μουσταφά Ακιντζί και της Τουρκίας και έχουν μετατραπεί σε αξιοθρήνητα παπαγαλάκια τους.

Προαναγγέλλουν, όπως τους ψιθυρίζουν στο αφτί ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Μουσταφά Ακιντζί, πως βρισκόμαστε στο τέλος της τραγωδίας του κυπριακού λαού και πως η λύση θα έλθει μέσα στην άνοιξη του 2016.

Στην Τουρκία και στον Ακιντζί συμφέρει η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων. Κερδίζουν χρόνο στην παγίωση των τετελεσμένων και όχι απλώς απο-ενοχοποιούν την Τουρκία, αλλά και την προβάλλουν ως γνήσια και ειλικρινή στην αναζήτηση λύσης.

Στη δική μας πλευρά, όμως, αυτή η εσωτερική και διεθνής προπαγανδιστική εκστρατεία, πως τάχατες βρισκόμαστε πλησίον λύσης, θα αποδειχθεί μπούμερανγκ, όπως μπούμερανγκ αποδεικνύεται και η ωραιοποίηση του Ακιντζί. Αύριο, στο βέβαιο ενδεχόμενο που δεν προκύψει λύση (εκτός εάν οι ηγέτες μας είναι πανέτοιμοι να υπογράψουν τουρκική λύση), σε ποιο θα ρίξουν την ευθύνη;

Στο κωμικό επιχείρημα, στο οποίο έβρισκαν άλλοθι οι προηγούμενοι Πρόεδροι; Οι οποίοι, αφού τα θαλάσσωναν, κατέφευγαν στο γνωστό «φταίει η τουρκική αδιαλλαξία»; Ποιος θα τους πιστέψει ότι ευθύνονται η Τουρκία και ο Ακιντζί, όταν σήμερα δηλώνουν πως η Τουρκία θέλει λύση και πως ο Ακιντζί είναι ο μετριοπαθέστερος Τουρκοκύπριος ηγέτης, ο οποίος επιθυμεί διακαώς λύση προς όφελος, όχι της Τουρκίας, αλλά ολόκληρου του κυπριακού λαού;

Οι κυβερνώντες έχουν καταστεί ήδη όμηροι της πολιτικής και των δηλώσεών τους. Αυτή η ομηρεία τούς σπρώχνει στην αποδοχή τουρκικής λύσης, προκειμένου να μη αποδειχθούν ψευδόμενοι ενώπιον του λαού, αλλά και του διεθνούς παράγοντα. Η ομηρεία τους είναι ήδη πασιφανέστατη και ο μειλίχιος Ακιντζί, προσχεδιασμένα και αριστοτεχνικά στημένα, τους ωθεί σε ένα παιγνίδι ψευδαισθήσεων και άκρατης αισιοδοξίας, πως τάχατες όλα βαίνουν προς αίσιο τέλος.

Και ενώ τους ωθεί σε αυτό το καταστροφικό παιγνίδι, αυτός επιμένει στις πάγιες, αδιάλλακτες, διχοτομικές θέσεις της Τουρκίας. Διατήρηση εγγυήσεων, παραμονή εποίκων, καμία νύξη για αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων, πληθυσμιακές πλειοψηφίες, ιδιοκτησία γης, παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, τρεις βασικές ελευθερίες προσαρμοσμένες στη διζωνικότητα, όχι επιστροφή της Μόρφου και της Αμμοχώστου, διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ίσος λόγος σε σφετεριστή και χρήστη.

Αυτή τη λύση θα κληθεί να υπογράψει ο Νίκος Αναστασιάδης. Να μην έχει καμία αμφιβολία περί τούτου. Αν αρνηθεί θα καταστεί ο ίδιος περίγελως της διεθνούς κοινότητας, υπεύθυνος για το αδιέξοδο, υπεύθυνος για την αναγνώριση του ψευδοκράτους.

Δύο θα είναι οι επιλογές του, η μία καταστροφικότερη της άλλης. Ή θα αποδεχθεί τουρκική λύση, ή θα οδηγήσει σε αναγνώριση του ψευδοκράτους. Η ομηρεία του στις ψευδαισθήσεις και στην άκρατη υμνολογία του Ακιντζί, η προσήλωσή του στη γνωστή φιλοσοφία «να σώσουμε ό,τι περισώζεται» θα τον οδηγήσουν στο να χάσει ο κυπριακός λαός το κράτος του και αυτά που έχει σήμερα. Δεν θα περισώσει τίποτε. Θα τα χάσει όλα...