Είναι εν πολλοίς φυσιολογικό, οι διπλωμάτες να επιμένουν στη δημιουργία ή στην ύπαρξη «καλού κλίματος» σε διαπραγματεύσεις. Ελπίζουν έτσι να δώσουν ώθηση σε αυτές και να προκαλέσουν τις ανάλογες προσδοκίες στους πολίτες. Αυτό επιχειρεί εδώ και μήνες ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ, Έιντε. Αλλ’ αυτός φαίνεται ότι ξεπέρασε τα όρια και των διπλωματικών θεσμίων και της πολιτικής πρακτικής. Κατάντησε ένα γυρολόγος… αστρολόγος, που μας μιλά για τα άστρα που συναντήθηκαν, για τους πλανήτες που ευθυγραμμίστηκαν και άλλες ηχηρές ανοησίες. Νομίζει ότι απευθύνεται σε ανθρώπους της Γης του Πυρός.

Επανειλημμένα ισχυρίστηκε πως και η Τουρκία θέλει τώρα λύση, αλλά δεν φαίνεται ούτε και αυτός να ακούει ή να διαβάζει τι συγκεκριμένα οι Τούρκοι εννοούν ως λύση του Κυπριακού. Τώρα έχουμε και τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Κέρι. Μετά τις επισκέψεις του στη Λευκωσία και στην Αθήνα, και αυτός εκτιμά πως η Άγκυρα επιθυμεί λύση και μάλιστα «υπάρχει γνήσια βούληση για λύση του προβλήματος».

Ισχύει εδώ το γνωστό: Μπορεί να περιπαίζεις ένα λαό για λίγο αλλά δεν μπορείς να τον περιπαίζεις για πάντα. Επειδή οι Έλληνες της Κύπρου δεν ανέχονται άλλο τον οποιονδήποτε ξένο να τους περιπαίζει, διερωτώμεθα: Αφού η Τουρκία θέλει λύση και έχει γνήσιες προθέσεις, γιατί το Κυπριακό παραμένει άλυτο εδώ και 41 χρόνια; Αν θέλει λύση, γιατί εποικίζει τα κατεχόμενα; Γιατί επιμένει σε εγγυήσεις στο διηνεκές; Γιατί θεωρεί την Κύπρο ως στρατηγικής σημασίας και αξίας για τα νεο-οθωμανικά σχέδιά της, όπως ξεκάθαρα ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου το αναλύει στο γνωστό βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος»; Αν η Τουρκία θέλει τώρα λύση, μήπως όλοι αυτοί οι προπαγανδιστές του «καλού κλίματος» μελέτησαν έστω και μια φορά τις αταλάντευτες τουρκικές θέσεις για το πώς η Άγκυρα την εννοεί;

Από το 1956 και ιδιαίτερα μετά το τ/κυπριακό πραξικόπημα κατά της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1963-64, η Τουρκία έχει θέσει δύο μέγιστους στόχους. Πρώτον, την επανάκτηση της Κύπρου επειδή, όπως υπογραμμίζει ο Νταβούτογλου είναι στρατηγικής σημασίας και αξίας, ανεξάρτητα από τον ανθρώπινο παράγοντα. Και, δεύτερον, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φαίνεται πως βρίσκεται κοντά στην επίτευξή τους, αν τους το επιτρέψει με την υπογραφή του ο κυπριακός Ελληνισμός. Αν η Τουρκία θέλει λύση, γιατί δεν εφαρμόζει τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της; Δηλαδή να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας. Γιατί εδώ και 11 χρόνια δεν το εφαρμόζει; Προχθές ο πρόεδρος Αναστασιάδης και τα εξαπτέρυγά του πανηγύρισαν επειδή οι εταίροι μας, που έγλειψαν κυριολεκτικά και χρύσωσαν την ένοχη Τουρκία, της υπέδειξαν ότι πρέπει να σεβαστεί τις υποχρεώσεις της έναντι της ΕΕ και των κρατών-μελών της.

Πώς απάντησε η χώρα του Αττίλα; Εις μεν το Αιγαίο εισέβαλαν μαζικά τουρκικά πολεμικά και παραβίασαν για εκατομμυριοστή φορά τον εναέριο χώρο της Ελλάδας. Εις δε την Κύπρο, ο Νταβούτογλου εισέβαλε ξανά στα κατεχόμενα για να μας προειδοποιήσει ότι η Τουρκία με κάθε μέσο θα υπερασπίσει το κατοχικό μόρφωμα και τους Τ/κ. Και ότι η «ΤΔΒΚ» θα είναι συνιδρυτικό κράτος της πιθανής ομοσπονδίας. Αν ο Κέρι και ο πλέων σε πελάγη ευτυχίας, Κασουλίδης, πιστεύουν ότι ήρθε η στιγμή της Κύπρου και ότι, τάχα, θα έχουμε μια λύση «κυπριακής παραγωγής» (!!), γιατί η Τουρκία παραμένει αμετακίνητη στις θέσεις της; Γιατί μέχρι σήμερα δεν έδωσε κανένα δείγμα της «γνήσιας βούλησής της» για λύση; Διότι γνωρίζει ότι κανείς δεν πρόκειται να την πιέσει ή να της υποδείξει τα αυτονόητα, επειδή όλοι την έχουν ανάγκη. Λοιπόν, φτάνει άλλο δούλεμα είτε από τους δικούς μας ξελιγωμένους είτε από ξένους.