Η τρομοκρατική επίθεση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους στη Γαλλία, την πόλη του πνεύματος, του πολιτισμού και της δημοκρατίας, έχει καταφέρει καίριο πλήγμα όχι μόνο σε απώλειες αθώων ψυχών, αλλά και κατά του πνεύματος, του πολιτισμού και της δημοκρατίας. Ένα τρομοκρατικό κίνημα, με βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις στην κατίσχυση της πιο βίαιης μορφής του Ισλάμ, πέτυχε να τρομοκρατήσει ολόκληρο τον κόσμο, να σκορπίσει αισθήματα φόβου σε όλο τον πλανήτη και να καταδείξει πως όλες οι κοινωνίες κατέστησαν ανοχύρωτες προ των τρομοκρατικών κινημάτων. Πόνος, θλίψη, αλλά και ασυγκράτητη οργή είναι τα αισθήματα που κυριαρχούν, για το πλήγμα που δέχθηκε ο φίλος γαλλικός λαός από τους τρομοκράτες.

Είναι έκδηλη, ταυτόχρονα, η αδυναμία και η αναποφασιστικότητα της διεθνούς κοινότητας, να αντιμετωπίσει καίρια και ολοκληρωτικά αυτήν την τεράστια απειλή, που εκδηλώνεται κατά του πολιτισμένου κόσμου και των αρχών που διέπουν τη διεθνή τάξη. Κράτη με σύγχρονους εξοπλισμούς και ετοιμοπόλεμους στρατούς αποτυγχάνουν όχι μόνο να αντιμετωπίσουν προληπτικά τέτοια βάρβαρα κτυπήματα, αλλά και να αντεπιτεθούν με στόχο την ολοκληρωτική πάταξη της απειλής που αντιμετωπίζουν.

Είναι όμως και η στιγμή που τα μεγάλα κράτη οφείλουν να κάνουν τους απολογισμούς των δικών τους λανθασμένων ενεργειών, των δικών τους πολιτικών και της δικής τους ανοχής, προκειμένου να αντιληφθούν και τη δική τους συνεισφορά στην ισχύ που απέκτησε η τρομοκρατία, και στο γεγονός ότι ανδρώνεται και επιχειρεί, μέσα στην καρδιά ευρωπαϊκών κρατών, αφήνοντας πίσω της εκατόμβες νεκρών. Δεν είναι χωρίς ευθύνη του πολιτισμένου κόσμου, που η τρομοκρατία κατέστη Λερναία Ύδρα και μπορεί να ελέγχει, να τρομοκρατεί και να ενσπείρει όλεθρο στις πολιτισμένες κοινωνίες. Ποιος και τι εξέθρεψαν αυτά τα αιμοσταγή κινήματα; Ποιος τα εξοπλίζει και ποιος είναι ο τελικός στόχος τους; Ποιοι τα δημιούργησαν και ποιες ήταν οι γενεσιουργές αιτίες, οι οποίες τα κατέστησαν απειλή για τον πολιτισμό;

Δεν είναι δυνατόν ολόκληρος ο κόσμος να στέκεται περιδεής, αναποφάσιστος και φοβισμένος, και δεν δικαιολογείται καμία κυβέρνηση, κανένα κράτος να θέτει υπεράνω της υπέρτατης ανάγκης πάταξης αυτών των τρομοκρατικών οργανώσεων τα δικά του συμφέροντα. Δεν αρκούν οι συγκλονισμοί, οι καταδίκες και η έκφραση θλίψης προς τους λαούς που πληρώνουν το τίμημα του φανατισμού και της βίας. Επιβάλλεται η καθολική συνεργασία, η παγκόσμια συμμαχία, ο παραμερισμός των εθνικών διαφορών και η υπέρβαση των εθνικών σκοπιμοτήτων, προκειμένου να εξοστρακισθεί η απειλή και να ξεριζωθεί η βία και ο φανατισμός.

Επιβάλλεται, πέραν τούτων, και η ανάγκη τα κράτη και οι κοινωνίες να στραφούν προς ανθρωπιστικότερες φιλοσοφίες, προς τις αρχές και τις αξίες. Διότι πολύ εστοίχισαν η εγκατάλειψη των νέων, οι καταπιεστικές οικονομικές πολιτικές, η απεμπόληση των ηθικών αρχών και η ενασχόληση με την επικράτηση εθνικών συμφερόντων και οικονομικών πολιτικών.

Απέναντι στην επίθεση κατά του πνεύματος, του πολιτισμού και της δημοκρατίας, τα κράτη πρέπει να αντιτάξουν, πέραν της αποφασιστικότητας για πάταξη της τρομοκρατίας, την περισσότερη δημοκρατία, τον περισσότερο πολιτισμό, την περισσότερη στοργή προς τον άνθρωπο και κυρίως τον νέο. Δεν είναι μόνο με τα όπλα που θα αντιμετωπισθεί η τρομοκρατία και η επίθεση κατά του πολιτισμού. Είναι και με πνευματικά όπλα, τα οποία, δυστυχώς, στις σημερινές κοινωνίες εγκαταλείφθηκαν και αχρηστεύθηκαν.