Το πολιτικό σύστημα καταρρέει από μόνο του. Δέχεται χαριστικές βολές από εκείνους που το εκπροσωπούν. Το εκθέτουν οι ίδιοι, και οι ίδιοι διασύρουν τα κόμματά τους και την αξιοπιστία τους. Καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο, ότι «τα έφαγαν», «τα πήραν», «τα συγκάλυψαν». Και μέσα από τις αλληλοκατηγορίες κατά των αντιπάλων ενοχοποιούν εαυτούς και τα κόμματά τους. Αλλά την ίδια στιγμή, εκεί όπου επιβάλλεται, αλληλοκαλύπτονται. Περισσεύουν οι συναλλαγές και απουσιάζει η εντιμότητα, το ήθος, η αναγνώριση της διαφθοράς, της διαπλοκής και των λαθών.

Κατηγορούνται οι μεν ότι τα «πήραν». Και αντί να σκύψουν το κεφάλι από ντροπή για την κατάντια τους, έχουν το θράσος και ανταπαντούν: «Μα κι εσείς τα πήρατε. Όλοι τα παίρνουν». Ωσάν και επειδή τα παίρνουν οι άλλοι, αποτελεί άλλοθι για εκείνους που επικαλούνται τους «άλλους». Βάλλεται ο ένας για απατεωνιές και σκάνδαλα και απαντά ο βαλλόμενος: «Μα κι εσείς τα ίδια κάνατε».

Ο πολίτης στέκει άναυδος μπροστά στις σοβαρές κατηγορίες που εκτοξεύει ο ένας προς τον άλλο ηγέτη και το κόμμα του. Και, βεβαίως, δεν αθωώνει κανένα. Και δεν κατατάσσει κανένα στη λίστα των εντίμων. Δεν υπάρχουν αναμάρτητοι. Και δεν απαλλάσσει κανένα.

Αυτό το κράτος ζει μέσα στη βρόμα και στη δυσωδία. Και ο πολίτης αισθάνεται να βρίσκεται στο έλεος αυτών που καθορίζουν την τύχη του. Οι οποίοι είναι αυτοί που κατηγορούνται για σήψη και διαφθορά. Ποιον να εμπιστευθεί και γιατί;

Το σαθρό και αμαρτωλό πολιτικό σύστημα κατεδαφίζεται από εκείνους που προβάλλονται ως εκπρόσωποι και αμύντορές του. Απαξιώνεται πλέον όχι μόνο από τους πολίτες, αλλά από τους ίδιους τους πολιτικούς ηγέτες. Με τις ίδιες τις ομολογίες τους. Κα από τις ίδιες τις αλληλοκατηγορίες τους. Και ως προσπάθεια δήθεν εκσυγχρονισμού του, εφευρίσκεται η καραμέλα της αύξησης του εκλογικού μέτρου. Γιατί; Για να εξαφανισθούν οι καθόλου και οι ολιγότεροι αμαρτωλοί. Αυτοί ίσως που δεν τα έφαγαν, που δεν τα πήραν, που δεν λαδώθηκαν. Για να απομείνουν μόνοι κυρίαρχοι, οι μεγάλοι αμαρτωλοί. Και για να τεθούν εμπόδια σε νέα πολιτικά κινήματα και σε νέους ανθρώπους να εμφανισθούν και να διεκδικήσουν λόγο στα μεγάλα προβλήματα, μέσα στα οποία είναι βυθισμένος ο τόπος.

Συνυπεύθυνος ο πολίτης και συλλογικά το εκλογικό σώμα. Το οποίο βλέπει, ακούει, συναισθάνεται, αντιλαμβάνεται, και όμως απλώς παρακολουθεί ως παρατηρητής. Δεν αποφασίζει να πάρει την τύχη στα χέρια του και να κατεδαφίσει ολοκληρωτικά το αμαρτωλό σύστημα. Στέλλοντας παλαιοκομματικούς σχηματισμούς στο μουσείο της Ιστορίας και παλαιοκομματικούς ηγέτες στο σπίτι τους. Γιατί δεν υπάρχει ελπίδα με τους σημερινούς. Δεν υπάρχει ελπίδα, ούτε για τη χώρα, ούτε για τον εκσυγχρονισμό του σαθρού πολιτικού συστήματος. Συνεχώς και περισσότερο θα πληρώνει ο τόπος, το εθνικό του πρόβλημα, η οικονομία και οι αρχές και οι αξίες, ενόσω συνεχίζει να λειτουργεί, όπως λειτουργεί, το πολιτικό σύστημα και οι δεινόσαυροι και τα δεινοσαυράκια που το συντηρούν...