Χαιρετίζει ο Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών. Επικροτεί η Κυβέρνηση. Χειροκροτεί ο Νίκος Τορναρίτης. Γιατί; Επειδή ο δολοφόνος υποδεικνύει τους χώρους όπου διέπραξε το έγκλημά του και αποδέχεται να γίνουν εκταφές, ώστε να συλλεγούν τα οστά των θυμάτων που εν ψυχρώ εκτέλεσε. Αυτή είναι η ουσία της ιστορίας που προέκυψε με την εξαγγελία Ακιντζί, ότι η Τουρκία δέχεται να διενεργηθούν εκταφές σε 30 περιοχές οι οποίες θεωρούνται «στρατιωτικές ζώνες», προκειμένου να διαπιστωθεί αν υπάρχουν αγνοούμενοι Ελληνοκύπριοι.

Τόσο ολιγαρκείς είναι και ο Γ.Γ. και η Κυβέρνηση, αλλά και ο λαός μας. Ακόμη και η επικοινωνιακή υποχώρηση της Τουρκίας χαιρετίζεται και απονέμονται εύσημα στην κατοχική χώρα, επειδή αποδέχθηκε το έλασσον:

Εκταφές στις λεγόμενες στρατιωτικές ζώνες της. Η απάντηση του Μπαν Κι Μουν και της Κυβέρνησης, ποια θα έπρεπε να ήταν; Μία. Να μας υποδείξουν και τους δολοφόνους. Έγκλημα δεν υπάρχει χωρίς δολοφόνο. Και εφόσον η κατοχική δύναμη εν τη «μεγαλοψυχία» της αποδέχθηκε τη διεξαγωγή ερευνών, να αποδεχθεί και το άνοιγμα των αρχείων του τουρκικού στρατού, για να πληροφορηθεί η διεθνής κοινή γνώμη κάτω από ποιες συνθήκες διεπράχθησαν τα εγκλήματα, και ποιοι τα εκτέλεσαν.

Ούτε ο Γ.Γ., ούτε η Κυβέρνηση, ούτε ο Νίκος Τορναρίτης απαιτούν από την Τουρκία να προχωρήσει σε πιο θαρραλέες πράξεις, να παραδεχθεί τα εγκλήματα που διέπραξε ο στρατός της και να ζητήσει συγγνώμη από τις οικογένειες των δολοφονηθέντων και γενικότερα τον κυπριακό Ελληνισμό.

Τελικά, ενώ η Τουρκία μας προσφέρει την ευκαιρία να την καταγγείλουμε για το έγκλημα που διέπραξε, λαμβάνει και εύσημα από την Κυβέρνηση, επειδή αποδέχεται να γίνουν έρευνες στις «στρατιωτικές ζώνες» της.

Από εγκληματίας πολέμου, διεκδικεί και βραβείο ειρήνης. Και της το προσφέρει, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ο ΟΗΕ και η Κυβέρνηση των θυμάτων. Κερδίζει η Τουρκία, γι' άλλη μία φορά, τους επαίνους και τα εύσημα της διεθνούς κοινότητας και της κυπριακής κυβέρνησης, επειδή έπραξε το ελάχιστον. Αύριο, μετά τον Μπαν Κι Μουν, θα ακολουθήσουν η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Φόρεϊν Όφις, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλοι. Πάντοτε η Τουρκία, με μία κίνησή της, αποβαίνει η νικήτρια του παιγνιδιού και απο-ενοχοποιείται από κάθε έγκλημά της.

Μ' ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Η Άγκυρα και ο Μουσταφά Ακιντζί έδωσαν μία καραμέλα στους εδώ ρομαντικούς, να χαιρετίζουν και να υποστηρίζουν πως η απόφαση του τουρκικού στρατού αποδεικνύει την καλή θέληση της Τουρκίας, και ταυτόχρονα εξασφαλίζει και τους επαίνους της διεθνούς κοινότητας.

Αλλά, την ίδια στιγμή, ο λεγόμενος υπουργός εσωτερικών εξαγγέλλει την παραχώρηση «ιθαγένειας» σε άλλους 40 χιλιάδες εποίκους. Ανεβάζει τον αριθμό του πληθυσμού στα κατεχόμενα στις 220 χιλιάδες, τους θεωρεί βέβαιους πολίτες του «νέου κράτους», και την ίδια στιγμή εξαγγέλλει πως το κατοχικό καθεστώς θα δώσει σε 40 χιλιάδες εποίκους τη «λευκή ταυτότητα». Δηλαδή θα παραμείνουν στα κατεχόμενα, για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα για να λάβουν την «ιθαγένεια», και στο τέλος «θα γίνουν πολίτες του νέου κράτους», όπως αναφέρει.

Αυτό όμως το τετελεσμένο έμεινε στη σκιά της ανακοίνωσης για τις εκταφές των αγνοουμένων. Εκείνο που προβλήθηκε μέσα και έξω από την Κύπρο δεν είναι η παραχώρηση «ιθαγένειας» σε 40 χιλιάδες εποίκους, αλλά η «μεγαλοψυχία» της Άγκυρας στο θέμα των αγνοουμένων. Ούτε καν πήρε είδηση η Κυβέρνηση, αλλά και αν πήρε, προτίμησε να μείνει στο «θετικό» της αποδοχής από την Άγκυρα των εκταφών και να κάνει πως δεν άκουσε για τον εποικισμό.

Οι Τούρκοι παίζουν στα πέντε δάκτυλά τους την ηγεσία μας...