Εκλείπει ακόμη ένα ψευδο-ορόσημο. Τις εκλογές στην Τουρκία είχαν θέσει ως ορόσημο για προώθηση του Κυπριακού η Κυβέρνηση και τα δύο μεγάλα κόμματα. Τι ήλπιζαν; Πως θα έχανε τις εκλογές και την αυτοδυναμία το κόμμα Ερντογάν και ο Σουλτάνος θα υπεβιβάζετο σε βεζύρη; Και υποβιβαζομένου του Ερντογάν, θα επιφοιτούσε το πνεύμα του Αλλάχ επί της κεφαλής του και θα υποχωρούσε από τις ακραίες θέσεις του; Ή ο Ερντογάν θα παρέμενε σουλτάνος, αλλά με διαφορετικά μυαλά και θα οδηγείτο σε κοινά οράματα με τον Νίκο Αναστασιάδη;

Διαχρονικά, και κυβέρνηση και ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ παραμένουν ιστορικά αμελέτητοι. Μια ματιά να έριχναν στην ιστορία, ήταν αρκετή για να διδαχθούν ότι έγιναν δεκάδες εκλογές στην Τουρκία, εξελέγησαν δεκάδες νέοι Πρωθυπουργοί, αλλά η τουρκική πολιτική δεν διαφοροποιήθηκε. Από τον Ετζεβίτ, μέχρι τον «εκσυγχρονιστή, προοδευτικό ηγέτη» Ερντογάν (έτσι τον αποκάλεσε ο Νίκος Αναστασιάδης), όλοι σε μία λύση κατέληγαν: Λύση δύο κρατών, δύο λαών, δύο θρησκειών και δύο γλωσσών (ορολογία που χρησιμοποίησε ο τέως Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ).

Εμπαίζουν τον λαό, κατ' εξακολούθησιν, Κυβέρνηση και τα δύο μεγάλα κόμματα. Τον εμπαίζουν αναδεικνύοντας ένα σουλτάνο σε «εκσυγχρονιστή ηγέτη», την ώρα που διαλύει κάθε δημοκρατική αρχή στη χώρα του και επιδίδεται σε διώξεις των Κούρδων. Περιβάλλουν με φωτοστέφανο τον Μουσταφά Ακιντζί, την ώρα που εμφορείται με τις ίδιες αντιλήψεις και επαναλαμβάνει ως παπαγάλος τις θέσεις Ερντογάν. Μεταπηδούν από το ένα ορόσημο στο άλλο, απλώς για να εκτρέφουν τις ψευδαισθήσεις τους και να καλλιεργούν στον λαό ψεύτικες προσδοκίες. Όλοι οι μήνες του έτους κατέστησαν ορόσημα. Όλα τα γεγονότα κατέστησαν μομέντουμ. Και οι μήνες των οροσήμων φεύγουν και μαζί τους διαλύονται και τα ορόσημα. Προβάλλουν ψεύτικα κοινά οράματα, αλλά ο Ακιντζί τα διαψεύδει ένα προς ένα. Ούτε στο χαλλούμι δεν επετεύχθη κοινό όραμα.

Τώρα διαλύεται και το ορόσημο των εκλογών στην Τουρκία. Ο Ερντογάν παραμένει σουλτάνος και οι θέσεις του δεν μεταβάλλονται. Ο λύκος δεν γίνεται αρνάκι. Και όμως συνεχίζουν να διοχετεύουν ψεύδη. Διατυμπάνιζε χθες ο «Πολίτης»: «Σάρωσε το ΑΚΡ, ελπίζει η Κύπρος».
Να παίξουν οι καμπάνες, για να γιορτάσει ο κυπριακός Ελληνισμός τη μεγάλη νίκη του σουλτάνου. Τώρα έχουμε ελπίδα...

Η αυτοαποκαλούμενη «ρεαλιστική σχολή» αποδεικνύεται άκρατα ρομαντική. Εκπέμπει επικίνδυνες εμμονές, απολιθωμένες αγκυλώσεις, και λειτουργεί στο εθνικό θέμα με οδηγό και μόνο την αυτοδικαίωσή της από τη βροντερή καταδίκη της πολιτικής της το 2004. Βιάστηκε πολύ να αυτοδικαιωθεί, σε μία περίοδο κατά την οποία ούτε ο χρόνος, ούτε τα γεγονότα δικαιολογούσαν κινήσεις αυτοδικαίωσης.

Και μέσα στο πέλαγος των εμμονών, των αγκυλώσεων και των αγωνιωδών προσπαθειών αυτοδικαίωσης, παραπέμπει τη λύση του Κυπριακού σε βάθος χρόνου. Η παγίωση των τετελεσμένων, η αναβάθμιση του ψευδοκράτους, η επιχείρηση προσάρτησής του στην τουρκική επικράτεια, συντελείται επί των ημερών τους. Επί των ημερών διεξαγωγής διαλόγου, επί ημερών «κοινών οραμάτων», επί ημερών του «μετριοπαθέστερου των μετριοπαθέστερων» Τουρκοκυπρίων ηγετών.

Πώς θα δικαιολογήσουν αύριο το βατερλώ τους, κάτω από τις «ιδεωδέστερες συνθήκες» και το «καλύτερο μομέντουμ», όπως οι ίδιοι διατυμπανίζουν;