Αν και οι πράξεις των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής αποδεικνύουν ότι η πολιτική τους, στο θέμα των αγνοουμένων, σταματά μέχρι τη συλλογή οστών των αγρίως δολοφονηθέντων παιδιών, γυναικών και ανδρών συμπατριωτών μας, εντούτοις θα σημειώσουμε τη δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη, ότι «η παράδοση μεμονωμένων οστών, ή ακόμα και ολοκληρωμένων λειψάνων, δεν αποτελεί για εμάς σωστή και πλήρη διευκρίνιση της τύχης των αγνοουμένων».

Ακόμη, όμως, και αυτό, δεν σηματοδοτεί το τέλος της τραγικότερης ίσως πτυχής της κυπριακής τραγωδίας. Η δικαίωση των αδικοχαμένων θυμάτων τελειώνει εκεί, όπου οι τραγικοί συγγενείς των αγνοουμένων, πέραν της παραλαβής των οστών και των λειψάνων τους, πληροφορηθούν την πλήρη αλήθεια. Πού και πώς δολοφονήθηκαν, ποιοι τους δολοφόνησαν και, τέλος, με την καταγγελία της Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο για το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο διέπραξε στην Κύπρο.

Οι ψυχές των σφαγιασθέντων αγνοουμένων μας δεν θα αναπαυθούν και δεν θα έχουν δικαίωση, εφόσον η Τουρκία δεν καταβάλει το κόστος του εγκλήματος που διέπραξε.

Εδώ και 40 χρόνια, οι εκάστοτε κυβερνήσεις εμπαίζουν τους τραγικούς συγγενείς με ωραία λόγια, τύπου «το θέμα των αγνοουμένων είναι πρώτο στις σκέψεις μας» και «δεν θα αποδεχθούμε λύση που δεν θα δίνει τέλος στο δράμα των αγνοουμένων». Και ενώ υπόσχονται ότι το θέμα των αγνοουμένων είναι πρώτο στις σκέψεις τους, αποδεικνύεται τελευταίο στις πράξεις τους. Πρώτο στις σκέψεις τους είναι το ήπιο κλίμα, ο διακοινοτικός διάλογος, το κλείσιμο του Κυπριακού, η μη ενόχληση της Τουρκίας. Οι αγνοούμενοι είναι το τελευταίο θέμα για το οποίο εργάζονται και προωθούν λύση.

Κατάντησαν, οι ηγέτες μας, να εκφράζουν ικανοποίηση επειδή οι κατοχικές «αρχές» τους στέλλουν διαλυμένα λείψανα και βασανισμένα πτώματα. Αλλά για τα φρικώδη εγκλήματα που διέπραξε η Τουρκία, ουδέποτε ζήτησαν απαντήσεις. Ουδέποτε την κατήγγειλαν. Ουδέποτε απαίτησαν από τη διεθνή κοινότητα να παραπέμψει την Τουρκία και τον στρατό της στο Διεθνές Δικαστήριο. Και, τελικά, υποβάθμισαν το θέμα των αγνοουμένων σε δικοινοτικό.

Όπως έπραξαν και με το γενικότερο κυπριακό πρόβλημα. Αγνοούμενοι Τουρκοκύπριοι, αγνοούμενοι Ελληνοκύπριοι. Θύματα των διακοινοτικών συγκρούσεων και των σοβινιστικών και εθνικιστικών κύκλων στις δύο πλευρές. Απουσιάζει και εδώ εντελώς η Τουρκία. Απουσιάζει η διεθνής καταγγελία της στους διεθνείς οργανισμούς και στα διεθνή βήματα. Την Τουρκία την εμπλέκουν όταν εκφωνούν ομιλίες στο εσωτερικό, σε κηδείες οστών αγνοουμένων και σε συνάξεις συγγενών αγνοουμένων. Έτσι για να ακούμε μόνο εμείς, αλλά όχι ο διεθνής παράγοντας. Μήπως ενοχληθεί η Τουρκία και χαλάσει το εύκρατο κλίμα στις συνομιλίες.

«Μόνο με ουσιαστική συνεργασία της Τουρκίας θα επιλυθεί το πρόβλημα των αγνοουμένων», δήλωσε σε τελευταία ομιλία του ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Να μην αναμένει καμία συνεργασία από την Τουρκία. Να μην αναμένει καμία μεγαλοψυχία από τον τουρκικό στρατό. Να τερματίσει τις ικεσίες. Να προχωρήσει αμέσως σε καταγγελία της Τουρκίας για τα εγκλήματα που διέπραξε και να ζητήσει την καταδίκη της. Πώς γίνεται ένα κράτος, το οποίο βαρύνεται με ένα τόσο μαζικό και ειδεχθές έγκλημα, να κτυπά την πόρτα της Ευρώπης και να της ανοίγουν; Υπέδειξε ποτέ η Κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση το καθήκον της; Ουδέποτε.
Όταν οι κυβερνήσεις μας ξέχασαν και διέγραψαν το έγκλημα, γιατί να το ενθυμηθούν οι Ευρωπαίοι;