Μία δήλωση που έκανε ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Κοτζιάς είναι ενδεικτική της οκνηρίας, της αδιαφορίας και της εγκληματικής πολιτικής που ακολούθησαν οι κυπριακές κυβερνήσεις, σε βαθμό που καίριες πτυχές του Κυπριακού, στις οποίες βασίζεται η ασφάλεια του κυπριακού Ελληνισμού, να παραμείνουν στο περιθώριο. Δήλωσε ο κ. Κοτζιάς μετά τη συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη: «Όταν πριν από μερικούς μήνες έθετα για πρώτη φορά, μετά από 10ετίες, το ζήτημα των εγγυήσεων και επανέφερα το Κυπριακό στο θεμέλιο του, που είναι η παρουσία κατοχικών στρατευμάτων, πολλοί με κοίταξαν παράξενα».

Οι ξένοι συνομιλητές του κ. Κοτζιά εξεπλάγησαν, διότι για πρώτη φορά άκουγαν αίτημα της ελληνικής πλευράς για κατάργηση των εγγυήσεων και αποχώρηση του κατοχικού στρατού. Βεβαίως, η αποχώρηση του Αττίλα («έξω ο Αττίλας από την Κύπρο») ήταν σύνηθες σύνθημα των αντικατοχικών μαθητικών διαδηλώσεων, ή ακουγόταν από καιρού εις καιρόν κατά τις ομιλίες των Προέδρων μας στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Ουδέποτε, όμως, φαίνεται να είχε τεθεί επιτακτικά κατά τις συζητήσεις των ηγετών μας με ξένους συνομιλητές τους.

Ουδέποτε ζητήθηκε να προταχθεί ως πρώτο θέμα στις συνομιλίες και ουδέποτε στο παρελθόν, πέραν των συνθημάτων, δεν ζητήθηκε κατάργηση των εγγυήσεων. Και γιατί; Διότι οι πλείστοι Πρόεδροι, και κυρίως εκείνοι που αντιπροσώπευαν τη ρομαντική σχολή, είχαν στον νουν τους μόνο τις διακοινοτικές συνομιλίες. Τη διατήρηση του καλού κλίματος και την αποενοχοποίηση της Τουρκίας. Να μη δυσαρεστήσουν την κατοχική δύναμη, μήπως και θυμώσει και δεν μας κάνει τις παραχωρήσεις που οι ψευδαισθήσεις των ηγετών μας είχαν στο ονειροπαρμένο μυαλό τους.

Έτσι σπαταλούσε τον χρόνο η ηγεσία και σήμερα έρχεται να θρηνήσει, επειδή ο χρόνος παγίωσε τα τετελεσμένα. Και πώς να μην τα παγιώσει, όταν η ηγεσία μας δεν ζητούσε -και δεν ζητεί- τα κύρια, τα επείγοντα και τα αυτονόητα, και συζητά για τα εύκολα και τα έσχατα; Όταν άφηνε τον χρόνο να διαρρέει άκαρπος και ασχολείτο με ψευδοδιαλόγους και ψευδαισθήσεις;

Ακόμη και σήμερα, εκείνο που ενδιαφέρει τους ηγέτες που χειρίζονται το Κυπριακό είναι να διατηρούν καλό κλίμα στον ψευδοδιάλογο, να θωπεύουν την Τουρκία και να ηρωοποιούν τον Ακιντζί. Η κατάργηση των εγγυήσεων και η αποχώρηση του κατοχικού στρατού αποτελούν δευτερεύοντες στόχους. Δεν τίθενται ως προϋπόθεση έναρξης διαλόγου, ή έστω ως πρώτο θέμα συζήτησης στις συνομιλίες. Η κατάργηση των εγγυήσεων και η αποχώρηση του κατοχικού στρατού πλεονάζουν, απλώς, στις ομιλίες στα εθνικά μνημόσυνα και στις δηλώσεις, ώστε να εξασφαλισθούν τα χειροκροτήματα των αφελών.

Ποτέ δεν τέθηκαν επιτακτικά ενώπιον των ξένων συνομιλητών και ούτε ζητήθηκε από άλλους ηγέτες κρατών να πιέσουν την Τουρκία να αποδεχθεί αυτά που δεν μπορούν να ισχύσουν στον σύγχρονο κόσμο.

Κάτω από αυτό το πρίσμα και την ψοφοδεή πολιτική που ασκείται, είναι φυσικό οι ξένοι συνομιλητές του κ. Κοτζιά να τον κοιτάζουν περίεργα, όταν τους μιλά για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και κατάργηση των εγγυήσεων. Πρώτη φορά ακούν ότι υπάρχει τουρκικός στρατός στην Κύπρο και ότι ένα ευρωπαϊκό κράτος τελεί υπό τη στρατιωτική κατοχή, και στηρίζει την ασφάλειά του στις εγγυήσεις του κράτους που το κατέκτησε...