Στην πολιτική δεν αλλάζεις άλογο την ώρα που βρίσκεσαι στη μέση του ποταμού. Κι όμως, ο ΔΗΣΥ, μερικούς μόνο μήνες πριν από τις εκλογές του προσεχούς Μαρτίου, προτείνει ξανά αλλαγή του εκλογικού μέτρου, δήθεν για καλύτερη λειτουργία της Βουλής και της δημοκρατίας. Διά του προέδρου του, Αβ. Νεοφύτου, εισηγείται αύξηση του εκλογικού μέτρου στο 5%. Σε αυτή την επιχείρηση βιασμού της δημοκρατίας και εμφανούς αποκλεισμού των μικρότερων κομμάτων συνδράμει, όλως περιέργως, και το ΑΚΕΛ. Το κόμμα της Aριστεράς φέρεται να υποστηρίζει αύξηση του εκλογικού μέτρου στο 4% και όχι στο 5%. Η πρόταση του ΔΗΣΥ θα συζητηθεί στην Επιτροπή Εσωτερικών της Βουλής. Εκεί αναμένεται η σύγκρουση των μεγάλων με τους μικρούς και εκεί θα κριθεί και το μέλλον της. Θεωρητικά, εξαιτίας της άνετης πλειοψηφίας των ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, είναι σίγουρο πως η συναγερμική πρόταση θα εγκριθεί.

Δεν είναι αυτή η ουσία, αλλά η κουτοπονηριά και οι κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες που υποκρύπτονται πίσω από την ενέργεια του Αβ. Νεοφύτου. Εξ αρχής δεν πείθει κανέναν το επιχείρημα πως σε χώρες-εταίρους μας το εκλογικό μέτρο κυμαίνεται από 3-5%. Και τούτο επειδή στις υπό αναφορά και επίκληση χώρες ισχύει το κοινοβουλευτικό σύστημα και εξ ανάγκης επιζητείται κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ώστε ο νικητής να μπορεί να κυβερνήσει. Στην Κύπρο έχουμε προεδρικό σύστημα και, παρά τις κατά καιρούς συμμαχίες κομμάτων με τον εκάστοτε εκλεγόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι σύνηθες φαινόμενο να παρατηρείται η εξής εξέλιξη: Επειδή τα άλλα συνεργαζόμενα κόμματα διαφωνούν με χειρισμούς και ενέργειες του Προέδρου, αποχωρούν από τη συγκυβέρνηση και ο Πρόεδρος συνεχίζει να κυβερνά με την υποστήριξη ενός μόνο κόμματος. Το είδαμε στην περίπτωση του μ. Κυπριανού και του Δ. Χριστόφια και σήμερα του Ν. Αναστασιάδη. Τέτοιες καταστάσεις δεν θα λειτουργούσαν σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα.

Πέραν αυτών, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ μέχρι σήμερα ήταν διαπρύσιοι υπερασπιστές της απλής αναλογικής ως της καλύτερης έκφρασης και απόφανσης δημοκρατικής επιλογής. Εξάλλου, ο ΔΗΣΥ έχει και έναν άλλο λόγο να υπερασπίζεται την απλή αναλογική: Στις εκλογές του 1976, δηλ. πριν από 39 χρόνια, υπέστη με οδύνη και δοκίμασε με οργή αντιδημοκρατικές διαδικασίες, που τον άφησαν εκτός Βουλής, ενώ είχε λάβει το 28% των ψήφων. Γιατί, λοιπόν, σήμερα και ξανά ο ΔΗΣΥ θυμήθηκε την τελευταία στιγμή να εισηγηθεί αλλαγή του εκλογικού μέτρου, προκαλώντας την οργίλη και αιτιολογημένη αντίδραση των άλλων κομμάτων; Εκ προοιμίου δεν δεχόμαστε τις αναφορές για δήθεν καλύτερη λειτουργία της Βουλής. Κάθε πολίτης δικαιούται να σκεφτεί διάφορες εκδοχές.

Πρώτα απ’ όλα είναι η επιβολή, διά της συμπαράταξης και του ΑΚΕΛ, κομματικού διπολισμού. Δεύτερον, ο παραμερισμός και αποκλεισμός σχεδόν όλων των άλλων κομμάτων που, παρά τις όποιες αδυναμίες λειτουργίας της Βουλής, συνεισφέρουν σημαντικά στις κοινοβουλευτικές και πολιτικές διαδικασίες και διεργασίες. Τρίτον, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, διά της κοινοβουλευτικής παντοδυναμίας τους, δεν αποκλείεται να επιχειρήσουν συγκάλυψη, κουκούλωμα, θάψιμο σκανδάλων στα οποία άμεσα και έμμεσα φέρονται να εμπλέκονται. Τέταρτον και έτι σπουδαιότερον, επειδή τα δύο αυτά κόμματα νομίζουν ότι μέχρι τον Μάρτη θα έχουμε λύση, να την επιβάλουν διά της κομματικής και πολιτικής δύναμής τους. Ο ΔΗΣΥ παίζει επικίνδυνα παιγνίδια που ήδη προκαλούν τριγμούς και αντιδράσεις σε αξιωματούχους και υποστηρικτές. Η εύλογη απορία είναι η εξής: Γιατί το αντιπολιτευόμενο ΑΚΕΛ συνεργεί σε αυτήν την αντιδημοκρατική συμπαιγνία; Γιατί μετατρέπεται σε κολαούζο του ΔΗΣΥ; Τι προσδοκά να κερδίσει;