Όταν ο Μουσταφά Ακιντζί δηλώνει ότι η κάθε πλευρά διαφορετικά αντιλαμβάνεται τη διζωνικότητα, τότε και ο πιο απαίδευτος πολιτικά πολίτης δικαιούται να διερωτάται, πώς είναι δυνατόν, μία διαπραγματευτική διαδικασία να καταλήξει σε αίσιο αποτέλεσμα, όταν οι δύο πλευρές δεν κατανοούν το αντικείμενο για το οποίο συζητούν! Διότι ναι μεν μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε ένα διάλογο, αλλά το να μη αντιλαμβάνονται οι δύο εμπλεκόμενοι τι συζητούν είναι πολύ διαφορετικό.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θεωρεί ότι η διζωνική ομοσπονδία είναι περίπου ενιαίο κράτος, με κάποιας μορφής αυτονομία στις δύο κοινότητες. Δεν αναγνωρίζει πληθυσμιακές και περιουσιακές πλειοψηφίες, δεν αναγνωρίζει παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, δεν δέχεται ότι ο σφετεριστής έχει ίσο δικαίωμα επιλογής με τον νόμιμο ιδιοκτήτη, υποστηρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίζει ως κράτος και μετά τη λύση.
Η τουρκοκυπριακή πλευρά θεωρεί ότι διζωνικότητα σημαίνει δύο κράτη, συνδεδεμένα χαλαρά με μία κεντρική κυβέρνηση, με πληθυσμιακές πλειοψηφίες και περιουσιακή ισοτιμία, με παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο με ίσο δικαίωμα σφετεριστή και νόμιμου ιδιοκτήτη. Δεν δέχεται μετεξέλιξη, αλλά παρθενογένεση.

Πώς θα συναντηθούν οι δύο πλευρές με αυτές τις δύο εντελώς διαφορετικές θέσεις και προσεγγίσεις; Είτε δεν θα συναντηθούν ποτέ, και η διαπραγμάτευση θα καταλήξει στο πιο επικίνδυνο αδιέξοδο που σημειώθηκε ποτέ στο Κυπριακό, είτε θα καταλήξουν σε μία θνησιγενή, μη λειτουργική λύση, καθαρά τουρκική.

Μέσα σε μία διαχρονική πορεία συνεχών ελληνοκυπριακών υποχωρήσεων και μία ανεπάρκεια της πολιτικής μας ηγεσίας να αντιληφθεί τι είναι διζωνική ομοσπονδία, το τέλος θα είναι τραγικό για τον κυπριακό Ελληνισμό. Δεν περιέχει καμία αλήθεια η ψευδαίσθηση που καλλιεργούσε ώς πρότινος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ότι η λύση δεν θα έχει νικητές και ηττημένους. Αποτελεί τούτο ένα τεράστιο ευσεβοποθισμό. Η μη κατάληξη των συνομιλιών, ή η λύση, θα έχει και νικητές και ηττημένους. Νικητής θα είναι η Τουρκία και ο Ακιντζί και μεγάλος ηττημένος, ο κυπριακός Ελληνισμός...

Και ενώ συμβαίνουν όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό και ενώ ο Μουσταφά Ακιντζί ξεκάθαρα διολισθαίνει στις θέσεις της Άγκυρας, βγαίνει ο Άντρος Κυπριανού και δηλώνει πως είναι περίπου έγκλημα να θεωρούμε πως ο Μουσταφά Ακιντζί είναι αντιγραφή του Ντερβίς Έρογλου και του Ραούφ Ντενκτάς.

Αλλά ας μας πει σε τι διαφέρουν αυτοί οι τρεις. Ίσως μόνο στους λόγους. Ο Ακιντζί για να χαλάσει μία οικοδομή χρησιμοποιεί ένα μικρό φτυαρί. Ο Έρογλου και ο Ντενκτάς την κατεδαφίζουν αμέσως με μπουλντόζα. Αυτή είναι η διαφορά τους. Στην ουσία στα ίδια καταλήγουν. Στη γραμμή της Άγκυρας: Παρθενογένεση, δύο κράτη, πληθυσμιακές πλειοψηφίες, περιουσιακή πλειοψηφία, παρεκκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο, τουρκικές εγγυήσεις, παραμονή κατοχικού στρατού.

Δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των τριών. Και οι τρεις βαδίζουν στην ίδια προδιαγεγραμμένη πορεία που χάραξε η Τουρκία, απλώς χρησιμοποιούν διαφορετικά μέσα και διαφορετικό λόγο, για να φθάσουν σε αυτήν.

Ούτε οι εντατικές συνομιλίες, ούτε οι τουρκικές εκλογές, ούτε η μετάθεση των χρονοδιαγραμμάτων λύσης, ούτε τα παραμύθια που σερβίρονται στον λαό είναι πλέον ικανά να αναστρέψουν τα πράγματα. Οδεύουμε προς επικίνδυνα αδιέξοδα, ή τουρκική λύση, συνεπεία της αμετακίνητης τουρκικής στάσης και της λανθασμένης πολιτικής της Κυβέρνησης και των ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων.
Μόνη ελπίδα σωτηρίας, η αλλαγή πλεύσης και στρατηγικής. Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν το επιχειρήσει σύντομα, η παγίδα στην οποία εισήλθε αυτοβούλως θα γίνει ακόμη βαθύτερη...