Ακατάσχετα ρέει το αίμα στην άσφαλτο. Άνθρωποι, κυρίως νέοι, χάνουν τις ζωές τους άδικα, είτε από δικά τους λάθη είτε από λάθη άλλων, ντύνοντας στα μαύρα τις οικογένειές τους, οι οποίες πολλές φορές μένουν χωρίς προστάτη στους πέντε δρόμους. Και ενώ αυτή η εθνική αιμορραγία συνεχίζεται για χρόνια, ακούμε πάντοτε τα ίδια πράγματα και τις ίδιες θεραπείες από τις αρμόδιες Αρχές. Θεραπείες και προλήψεις οι οποίες ουδέποτε αποδείχθηκαν αποτελεσματικές και ικανές να αποτρέψουν, ή να περιορίσουν αισθητά, το κακό.

Διαφώτιση, οδική κουλτούρα, ενίσχυση των αστυνομικών μέτρων, ακόμη και βαρύτατες τιμωρίες παρανομούντων, είναι απαραίτητα. Αλλά πέραν αυτών προέχει η αυτογνωσία και η αυτοπροστασία των ίδιων των ανθρώπων, και η συνειδητοποίηση του σεβασμού προς τον συνάνθρωπο και την αξία της ζωής του. Δυστυχώς, αυτά δεν υπάρχουν, δυστυχώς η αυτοπροστασία και ο σεβασμός έχουν προ πολλού αποδημήσει από τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες απώλειας ζωών ανθρώπων κάθε ηλικίας και φύλου.

Ο Κύπριος οδηγός κατέστη συνώνυμο της απειθαρχίας, της αλαζονείας και της παρανομίας. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος 35 χρονών, πατέρας τριών ανήλικων παιδιών, να επιχειρεί να προσπεράσει λεωφορείο πάνω στον έναν τροχό της μεγάλου κυβισμού μοτοσυκλέτας του. Δεν μπορεί νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία, να παίρνουν το τιμόνι και να οδηγούν μεθυσμένοι, χωρίς να υπολογίζουν τη δική τους ζωή, τη ζωή των συνανθρώπων τους, τις ίδιες τις οικογένειές τους που θα τις μαυροφορέσουν, στον δρόμο τους προς τον θάνατο. Αυτή η συμπεριφορά δείχνει έλλειψη συνείδησης, δείχνει απουσία σεβασμού προς τη ζωή και προς τον πόνο άλλων συνανθρώπων.

Είναι ίσως αργά να προλάβουμε το κακό. Αυτή η πολιτεία, με την ανοχή και τις ελλείψεις της, αυτή η κοινωνία, με την αδιαφορία της, έχουν εθίσει τους ανθρώπους στον θάνατο. Τώρα σκεφτήκαμε την ανάγκη εμπέδωσης οδικής κουλτούρας στους πολίτες; Μα εδώ και χρόνια έπρεπε να εμπεδωθεί αυτή η κουλτούρα. Στο σπίτι, στο σχολείο, στον στρατό, στα πανεπιστήμια. Αντί οδικής κουλτούρας εμπεδώθηκε, με την ανοχή και την αδιαφορία, κουλτούρα θανάτου. Συγκλονιζόμαστε προσωρινά κάθε φορά που ένας άνθρωπος, και ιδιαίτερα νέος, χάνει τη ζωή του, αφήνοντας πίσω του μάνα, σύζυγο και παιδιά. Αλλά αυτοπαρηγορούμεθα, πως αυτό δεν συνέβη στο σπίτι μας. Αγνοούμε ότι ο Μολώχ της ασφάλτου βρίσκεται ανά πάσα στιγμή σε κάθε σπίτι και πως αν δεν νουθετήσουμε τα παιδιά μας, ίσως το επόμενο θύμα να είναι το δικό μας...

Αξιωματικός της Αστυνομίας είχε κάνει κάποτε, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, μία μακάβρια μεν, αλλά ορθή διαπίστωση: «Τη σημερινή γενιά δεν μπορούμε να τη σώσουμε. Ας προσπαθήσουμε να σώσουμε την επόμενη», είχε πει. Είδαν πολλά τα μάτια του και είχε επίγνωση των άκαρπων προσπαθειών που καταβάλλονται για να εξαλειφθεί η αιμορραγία στους δρόμους. Η ανοχή, η ατιμωρησία, η απειθαρχία, η αλαζονεία, η έλλειψη συνείδησης και κουλτούρας μεταξύ των Κυπρίων οδηγών έχουν καταδικάσει μία γενιά, να προσφέρει αίμα στους δρόμους. Τουλάχιστον, ας υπάρξει, έστω και πολύ αργά, ένα εθνικό σχέδιο δράσης, με συμμετοχή της Κυβέρνησης, των αρμοδίων Αρχών, της κοινωνίας και των φορέων της, ώστε να σώσουμε όχι μόνο την αυριανή γενιά, αλλά και τη σημερινή...